Grande Buffet

Lieve vrienden, 

We zijn met handen en voeten gebonden aan de beperkingen van de regelgeving omtrent het C-virus. 

We zullen dus afscheid moeten nemen van het buffet. 

Het in Nederland zo geliefde buffet. Nederland houdt niet alleen van Oranje, maar ook van Aanvallen!!!!! 

Echt, iemand heeft een buffet georganiseerd bij een feestje of er is een all you can eat buffet in een hotel en zodra het kan, rent men erop af en schept en schept en schept.... totdat er een kop op het, tot de rand gevulde, bord zit. 

Echt, men is bang dat er straks niets meer is. 

De paling ligt over de fricandeau en de rauwe ham op de gerookte zalm. Dan nog een kletsertje sladressing erover en dan aftoppen met een berg stokbrood en een lik kruidenboter en een schep aiioli. 

Men zit te schransen als Gijs. Je weet wel, die Hollebolle. 

Opeens wordt er omgeroepen dat het buffet met hoofdgerechten geopend is. 

Uh? Hoofdgerechten????

Ach, ach, de onwetende volgestouwde lijven, wankelen naar de dampende heerlijkheden. Die tussen verlepte slablaadjes en kwakjes aardappelsalade geplaatst zijn. 

Opnieuw werpt men zoveel mogelijk op het bord. Opnieuw liggen er frieten naast de schalen en een bolletje ijs wordt al naast de saté gemikt. En passant nog een stukje Camembert meescheppend. 

Gelijk een scène uit la grande bouffe. 

In de NRC las ik een artikeltje over het buffet. 

Daarin las ik dan ook, dat recentelijk in Japan met ultraviolet licht een onderzoek is gedaan naar de verspreiding van het C virus in een buffetrestaurant. 

Dit betekent vooralsnog wat mij betreft het einde van het buffet. 

Liefhebbers het komt echt niet meer terug, zoals het was. 

Weleens nagedacht over de vinger, die iemand even onder de chocoladefontein houdt? 

Of eerst drie stukken stokbrood pakken en er dan gewoon twee terugleggen? Waar was die hand eerst? Net aan de vingers gelikt? 

Of stiekem de gebruikte vork gebruiken om een stukje vlees te nemen en het vervolgens terugleggen om toch naar de vis te lopen omdat de vis net neergezet is? 

Ach ja, hygiëne, men denkt er niet bij na. 

Maar dat wordt nu gelukkig anders. 

Het feit dat het aantal mensen met diverse besmettelijke ziekten is teruggelopen, samen met het aantal C patiënten wil toch zeggen dat er heel wat te verbeteren viel. 

Mijn moeder zei altijd: Vieze varkens worden niet vet. 

Maar uh een buffetje? 

Mwah, ik heb al een afspraak. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Jos Brink

Lieve vrienden, 

Soms komt zomaar de inspiratie voor een lariekoekje in mijn mail. 

Een goede vriendin stuurde mij een gedichtje van Jos Brink. 

Ik was altijd fan. Van zijn musicals, zijn shows, zijn televisieprogramma’s. 

We hebben zo heel wat tv-iconen de revue zien passeren. 

Toch maakten er maar weinig zoveel indruk. Willem Ruys en Jos Brink, zijn ex aequo geëindigd op nummer één in mijn top drie. 

Waarschijnlijk door hun kostelijk gevoel voor humor of hun charisma. Ik kan het niet zo snel verzinnen. Maar wat heb ik van ze genoten. 

Schaterlachend zaten we voor de tv. Waar Willem Ruys behalve op tv, excelleerde in het radioprogramma “Langs de lijn” (u begrijpt dat ik daar vaak naar luisterde toen Hilversum 3 nog niet bestond laat staan Fox sport een tv-kanaal was) was Jos Brink ook geregeld een zeer begenadigd voorganger in de Duif, een kerk op de Prinsengracht in Amsterdam waar de oecumenische gemeenschap de zondagsviering hield. 

Dat deed hij uiteraard fenomenaal, zoal alles van hem perfect was. Totdat het misging en hij zelfs de hilarische chaos, die op zo een moment ontstond, tot een perfecte puinhoop maakte. 

Zijn schaterlach en zijn letterlijk wegpinken van de tranen van het lachen, staan in mijn geheugen gegrift. De spontane kus aan toenmalig koningin Juliana....

Jos Brink, met z’n kroepoekje (Femke, dikke neus!!!!!) Sandra Reemer. 

Ach, het waren onvergetelijke tijden. 

Het brengt me allemaal even terug naar de tijd, waarin geluk heel gewoon was. 

Ook daar is weer een geweldig televisieprogramma over gemaakt. Maar daarin speelde Jos Brink geen rol. 

Jos was onze nationale ‘knuffelhomosexueel’. 

Als het over homoseksualiteit ging, werd Jos erbij gehaald en naar zijn mening gevraagd. Hij wist altijd de spijker op de kop te slaan. 

Ook was Jos Brink een gedichtenschrijver en het volgende gedicht wil ik jullie niet onthouden. De tekst van Jos is heden ten dage nog steeds toepasselijk. 

BIJBEL

Ik heb een bijbel thuis, daar lees ik weleens in.

En altijd komen er weer vragen bij mij boven.

Nou ja, ik ben niet sterk in kerk en in geloven.

Maar ik ken een dominee, die is dat net zo min.

‘k Pak soms het boek der boeken even uit de kast

En denk dan: waarom zou de wereld nog steeds ziek zijn?

En waarom moet de paus toch persé katholiek zijn?

En zijn de Tien Geboden niet meer waardevast?

Ik heb een bijbel thuis en dan lees ik verrast

Van heb je naaste lief, niet stelen en niet moorden.

Je vraagt je af: waarom toch blijven het maar woorden

En waarom worden woorden nooit eens toegepast.

Het zal wel simpel van me zijn, maar toch is toen

Die ene man, niet dom geboren, dom gebleven.

Meneer van Nazareth zei toch hoe je moest leven.

Hoe je moest omgaan met elkaar, wat je moest doen?

Het gaat nog steeds om macht, het draait nog altijd om de poen.

En ik een beetje meer dan jij, dat zal zo blijven

Dat ondervinden dus miljoenen aan den lijve

En ondertussen geeft de paus hun grond een zoen...

Ik ben geloof ik geen belijdend christen

En daarom kan ik zulke dingen niet behappen.

Maar wat er staat is toch voor iedereen te snappen.

Ik heb een bijbel thuis. Daar lees ik weleens in.

Jos Brink

Verplaatsen we deze tekst naar het nu, dan is er toch helemaal niets veranderd en is deze tekst gewoon nog, juist in deze tijd, actueel. 

Want mijn hemel, wat doen mensen elkaar aan. 

“Men” heeft het lef, onze geschiedenis te willen herschrijven in twee weken tijd.

Soms zie ik zeer recente beelden van mensen, die Joodse mensen in New York uitschelden en met z’n allen te lijf gaan. Zie ik het antisemitisme in Brooklyn opleven. Omdat de Joodse gemeenschap daar, meer geld heeft dan degenen die hen discrimineren.

Wanneer ik die beelden zie, voel ik mijn tranen komen. 

Geldt discriminatie waartegen geprotesteerd wordt alleen voor huidskleur??????

Hebt uw naasten lief! 

De tien geboden kunnen wat mij betreft nu wel bij het oud papier.......

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder 

WZAWZDB

Lieve vrienden, 

Door het Covid19 virus in ons land, is mijn echte passie, heel bewust naar achteren verschoven. 

Verbannen, weg, foetsie. 

Ik wil en kan er niets over zien en horen. 

Toch is er veel om te doen geweest. Maar het is afgelopen, uit. 

Weg is het ritme. De agenda bijhouden.

Rekening houden met, afspraken maken. 

Discussies, voorspellingen. Het gissen, het onrecht. 

De huiselijke gesprekken. 

Er zijn door anderen beslissingen genomen, waardoor ik het nog meer naar achteren geschoven heb. 

We missen thuis een gespreksonderwerp. 

Nooitgedacht, dat dit ooit zou gebeuren. Mijn passie geblust, met één klap. 

Gewoon uitgedoofd. 

Praat me er niet van. Wat er speelt, hoe het gaat. 

Wanneer komt het weer terug? 

Komt het ooit weer terug? 

Ik hoop het. 

Hoewel ik eerlijk gezegd, het te snel kloppen van mijn hart, de zenuwen en het in bed alles nog eens meemaken niet mis. 

Het verdriet ook niet. 

Wel mis ik de euforie, die er zo dikwijls was. 

Mijn leven was als een golvende zee, aangewakkerd door de adrenaline in mijn lijf. 

Ik schrijf was, want het is nu als het rimpelloze oppervlak van een meer. 

Gewoon zonder stroming. Niet eens een voortkabbelend beekje. 

Alles verloopt gladjes. Zonder de pieken en de dalen. 

Ik mis het niet eens. Het is weg. 

Maar ik hoop dat het op zeker moment weer terugkomt. 

De gekte in mijn hoofd. Dat ik weer die idiote bijna bejaarde vrouw ben, die scheldend en zingend met haar passie bezig is. 

Ooit. Als het allemaal weer anders is en alles weer mag. 

Dan hoop ik dat het vuur in mijn lijf weer oplaait. 

Dat ik weer uit volle borst zal zingen. 

Dat ik zal schrijven: WZAWZDB!!! 

Dat ik dat voluit schreeuw. 

Dat de bal weer rolt en mijn dappre rood- witte helden weer de pannen van het dak spelen. 

Dat er maar één stad, één club is. 

Mijn passie. 

AJAX Amsterdam 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Dierenliefde

Lieve vrienden, 

Gisternacht lag ik wakker. 

Maandag was ik bij de pijnpoli en had een injectie gehaald. 

Door het ingespoten ontstekingsremmende medicijn, ben ik altijd 24 uur onrustig. Opvliegers enz. Hoort erbij. 

Dan val ik in slaap en word met een schok wakker…wakker, wakker. 

Eén schaap, twee schapen, ik heb een toe-toe-toeter op m’n waterscooter!!!!!!

Dan stuiter ik door het bed. Is de pijn nog weg? Is het terug? 

En er komen opeens dingen in m’n gedachten die belangrijk zijn. Die ik niet moet vergeten. Dubbele afspraken (op de hond passen als de hulp komt, enz.) Kortom ondoordachte zaken. 

Probeer ik dat in m’n bed op te lossen en in ieder geval te onthouden. Vroeger had ik een blocnote en pen op mijn nachtkastje. Toch maar weer invoeren?

Ja en dan slaap je niet hè. Dan lig je van voor naar achter, van links naar rechts in je bed. 

En dan komt die tekst van Annie M.G., die me overal doorheen sleept. 

‘Ja dat alles kan gebeuren 

zelfs in technocolorkleuren

Maar niet zeuren’.

Vraag niet waarom, maar altijd die drie regels. 

Heel vervelend of toch niet? 

En dan gaat de wekker. Aan de kant van manlief. Gelukkig, het is voor hem. 

Je schrikt wakker van een blaf, beneden in de kamer. 

De kleinhond is gebracht en je vraagt je af, of je de pijn kunt onderdrukken als je beneden komt, zodat je de enthousiaste begroeting kunt ondergaan. 

Gelukkig heeft ook dit nieuwe hondenkind het zintuig: ”Doe voorzichtig, krakkemikkig, pijn!”.

Als ik via stoel, kookeiland en aanrecht aan de ontbijttafel beland ben, legt ze haar kop liefdevol op m’n schoot en beantwoordt mijn streling door kreunend haar kop dichter tegen me aan te drukken. 

De liefde van een hond is onvoorwaardelijk en voor mij onmisbaar.

Mijn nieuwe liefde op vier poten, heeft zich in mijn hart genesteld. 

Dierenliefde is het enige medicijn dat altijd werkt. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder. 

Wie schrijft die blijft

Lieve vrienden, 

Sommige mensen geven anderen op Facebook een inkijkje in hun dagelijkse bezigheden. Met foto’s en verhalen. 

Echt dat “kijk mij nou”.

We waren daar, wat houden we van elkaar, enz. 

Dan denk ik dikwijls: waarom doe je dat? Je doet het mooier voor dan het is. Of je doet je zieliger voor dan je bent. Mensen die in het echt ziek, zwak en misselijk zijn, tonen zich op Social Media, als ware globetrotters. 

Daar was ik, dit deed ik. 

Soms denk ik: Duvel op met al die uitstapjes. Het interesseert me niet. Laat ik het aan manlief zien, zegt hij: “Dacht dat hij ziek was?”

Een goede kennis van mij heeft ook een blog, op Facebook. 

Ze laat me huilen van het lachen, trek krijgen in een door haar gemaakte rijsttafel. Zij deelt een stukje van haar leven, op de manier, die ik heerlijk vind. Ik huil met haar en lach met haar. 

Haar gevoel voor humor, is de mijne. Haar manier van leven ook, maar zij heeft de energie, die ik niet meer heb. Ze is ook nog een stukje jonger dan ik. 

Ze heeft een eigen cateringbedrijfje en een foodtruck. 

Ze vertelt op de manier waar ik van hou. Zij is ook het type mens waar ik van hou. Oprecht!! Bij tijd en wijle dronken van plezier en soms dronken van verdriet. Maar wel puur en echt, met humor, een lach en een traan. Gevoel in d’r donder zal ik maar zeggen. 

Maak het niet mooier dan het is. Daar word ik kriegel van. 

Daarmee kom ik eigenlijk bij het volgende. 

Bloggen blijf ik doen. Iedere dag.

Ik doe m’n best om het op tijd weg te krijgen. Soms moet manlief me tegenhouden om het me niet al voor het ontbijt te doen versturen. Soms was het opstaan moeilijker en duurde het langer, voordat ik beneden was. 

Je kunt de dagelijkse koek altijd lezen op mijn blog. 

Www.lariekoekjes.com

Ik schrijf omdat ik het heerlijk vind. Ik schrijf over dingen die ik leuk vond of die mij boeien. 

Maar laat het me alsjeblieft weten als je het niet meer wilt ontvangen. 

Er zijn namelijk mensen, die iedere dag reageren en mensen die nooit reageren. Ook mensen die soms reageren. 

Wie schrijft, die blijft. Ik blijf, want ik schrijf. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Plantenbieb

Lieve vrienden. 

Weleens gehoord van de plantenbieb? 

Hoeft niet, want hij bestaat pas een week. In Hilversum. (Adres bij mij bekend)

Daar is een jongedame ermee gestart. Het is de bedoeling, dat je een plantje brengt en er één meeneemt. Het kan van alles zijn. Tomaten, courgettes, kruiden, bloemen. 

Het is zo een succes en hoe leuk is dat? Mensen rijden zelfs vanuit Hoorn ernaartoe. 

Zo zijn er ook overal minibiebs. Gewoon bij huizen. Een boekenkastje, gevuld met boeken. Een brengen, een halen. Een kringloop door en voor particulieren. 

Je moet er natuurlijk tijd en ruimte voor hebben, maar ik vind het een geweldig initiatief. Zomaar verzonnen, ooit, want volgens mij bestond het al, maar toch. 

Ook zag ik online een ruil-gebeuren voor kliekjes. 

Nou is dat weer een dingetje voor mij, want als ik niet weet wat ermee gebeurd is, dan eet ik het niet op. Stel je voor dat....

Ben ook altijd huiverig bij een Amerikaanse fuif, waarvoor iedereen iets meebrengt. 

Doe mij de Franse kaas of mijn zelfgemaakte salade, dan ben ik helemaal gelukkig. Maar soms is er iets ondefinieerbaars en denk ik: “la maar!” En dan roept de maakster: “ik ben niet zo een keukenprinses”. Nou maak dan niks!!!

Ook zoiets, een plak cake gepresenteerd krijgen, die met boter gemaakt is, waar een uienmes bij gebruikt is. Dat bijt elkaar, dat kan niet!!Een hap en weg ermee. 

Brrr. Ik ben een kritische eter. Smaakbesmetting. Zo vies. En manlief altijd met smaakstoffen werkzaam geweest, dus nog een kritischer eter. 

Nee, dan de plantenbieb. Hartstikke leuk. Ik zag het ooit eens bij een tuincentrum, geloof ik. Dan hoop ik wel, dat de grond, waarin het plantje staat, niet besmet is met één of ander onkruid. Want dan krijg je dat weer. Zo ooit Zevenblad in de tuin gekregen. Ik droom er nog weleens van. Wat een narigheid in de tuin. 

Nu roepen er ongetwijfeld mensen: “lekker, net spinazie”. 

Nou, je gaat je gang maar. Want de kat van de buren houdt daar geen rekening mee. Zou overigens wel aardig kleuren met wat blaadjes van de paardenbloem erop. Of een blommetje van de Oost-Indische kers. Ernaast een klein schaaltje mimosa gemaakt van een hardgekookt eitje. En dan een stukje roodbaars erop. Nondeju, zit ik toch weer een gerecht te verzinnen, dat niet zal misstaan bij mijn kerstdiner. Nog een pureetje erbij van knolselderij of tuinerwtjes. 

Vooraf een bospaddenstoelen soepje en een ijstaartje of limoncello tiramisu toe. Vegetariër eat your heart out. Laat ik het visje weg, en daarvoor in de plaats een kipstuckje. 

Ach, waar je al niet toe komt door een berichtje over een plantenbieb.

Maar ja, je bent nou eenmaal een lekkerbek of niet. 

Kerstmenu, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Uit gaan naar theater

Lieve vrienden, 

Afgelopen woensdagavond zag ik online een foto van onze koning en koningin. 

Een echtpaar, dat zich lekker goed gekleed had voor een avondje naar het theater. 

De koning in kostuum met overhemd en das, de koningin in een prachtige japon, met mooie open schoenen, hoge hakken. Kortom een perfect plaatje voor een avond uit. 

Tenminste, naar mijn bescheiden mening. Ik vind dat perfect, maar ik ben niet meer van deze tijd, vrees ik. Manlief en ik hebben menig voorstelling in de schouwburg of het theater bezocht. Altijd vooraf samen een hapje eten in de stad. 

Voor een theaterbezoek gaan we meestal naar Amsterdam. 

Toen we nog twintigers waren altijd naar cabaretvoorstellingen. Donkey Shocking was wel favoriet. In Tingel Tangel aan de Nieuwezijds. Later hadden we een abonnement in de schouwburg van Velsen. 

De afgelopen jaren gaan we nog dikwijls naar DeLaMar en Carré. 

Heerlijk een avondje genieten van het verzetten van de zinnen en van elkaar. 

Nu denkt u misschien, dat er in Beverwijk ook een theater is, dus waarom niet daarheen? 

Nou, als wij uitgaan, willen we uit zijn. 

Wij houden ervan ons dan netjes te kleden. Tenue de ville, zal ik maar zeggen. Jasje dasje, japon, mooi schoentje. 

Kom je in het Beverwijkse theater, dan is men gekleed in hetgeen men al de hele dag aanhad. Daar lijkt het tenminste op. Zo, nog effe langs het theater.... Kan wel zo. Ga ik me toch niet voor omkleden? Jeans, T-shirt met lange mouwen, gympen. Geen aardigheid aan. Niet het uitgaanspubliek, dat ik gewend ben, zal ik maar zeggen. 

Wat is het nou voor moeite om er even een appetijtelijk plaatje van te maken? 

Gewoon leuk om in de spiegel te kijken en te denken: ik mag er zijn! 

Ook in Amsterdam is er verschil in de kleding van het publiek in de diverse theaters. Voor het Concertgebouw “kleedt ”men zich. Ingetogen chique. 

Voor het DeLaMar ook, maar dan net iets meer van deze tijd. Precies, zoals ik het zelf doe. Jurkje (nou ja, zeg jurk), mooi schoentje, jasje dasje. 

Kleding in Carré daarentegen, is weer lekker, zo uit het werk vandaan. 

Wij zitten in Carré altijd Loge. Als we uitgaan, gaan we goed. Dus dat doen we dan ook. We hebben dan toch dat beetje luxe gevoel, zal ik maar zeggen. Echter, de laatste keer dat we er waren zat bij ons in de loge een vrouwelijk echtpaar. De ene “dame” haalde in de pauze een spiegeltje met pincet uit de rugtas en ging haar kin zitten plukken. Echt waar!!! Op zekere leeftijd is dat nodig, maar niet in het theater!!!!!!!!Gek mens!! Het is niet voor andermans ogen! 

Wij zijn daar een avondje uit en dan wil ik zoiets niet zien. Pfffff. 

Misschien ligt het aan de voorstelling hoor. In Carré gaan we altijd naar Herman van Veen. Als het afgelopen is, geeft hij nog een toegift van minstens een half uur. Ieder jaar weer. Verveelt nooit. 

En daar komt gewoon een ander publiek op af dan op bijvoorbeeld de Kersentuin of Doek, van Maria Goos. Of Who is afraid of Virginia Wolff. 

Gaat het mij nou alleen om uiterlijk? Nee, maar het feestje is veel leuker, als je de juiste kleding aan hebt. Zo heb ik het ooit van mijn vader en moeder geleerd. Dat deed je gewoon. 

Maar goed, gisteren gingen onze majesteiten een avondje uit en ze hadden zich erop gekleed. Ze gingen naar het theater met 28 andere toeschouwers. Na afloop namen ze gezellig deel aan een nabespreking met acteurs, regisseur en andere aanwezigen. 

En ik zag vandaag de plaatjes waarop ze tussen de andere bezoekers te zien waren. Die kwamen gewoon, zo van het werk. Spijkerbroek, gympen, T-shirt. 

Overal maling aan. Een dame had zowaar een jurkje aangetrokken. De verkoopster zei: “Leuk, met een sneakertje eronder”. Zegt ze tegen iedereen. Dat geloofde die dame. Kijk in de spiegel mevrouw. U heeft oogjes. Geen pan mens, geen pan!!! Dat zegt mijn schoenhersteller daarover uit puur eigenbelang, maar hij heeft gelijk. 

En ons mooie koningspaar zat ertussen. Het zijn net mensen. Maar wel lekker goed gekleed. 

Voor wie? Voor elkaar! 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder