Recept

Lieve vrienden,

Hebben jullie ook zulke gekke dromen? 

Sinds we gehoord hebben van de pandemie en alles intelligent gesloten is, we in een anderhalve meter samenleving beland zijn en ik in vrijwillige, weloverwogen quarantaine zit, heb ik ‘s nachts levensechte dromen. 

Slapen of waken, geen idee. 

Terwijl ik ervan overtuigd ben, dat ik wakker ben en alles echt beleef, droom ik. Onrustige dromen.

Daar raak ik toch behoorlijk van in de war. Heel druk ben ik ‘s nachts. In mijn dromen dan hè. 

Het is precies zoals het overdag niet is. 

Overdag is er een allesoverheersende rust. Weinig verkeer, stil in de straat. Af en toe een ambulance. Gelukkig was het de laatste dagen prachtig weer, alle knoppen van de struiken en de bomen barsten open....

Normaal noem ik dit ontluiken, maar nu gaat het met een knal. 

Gisteren vlogen er zowaar zes vliegtuigen over. 

Normaal kan ik ze niet tellen. Nu keek ik ietwat verstoord omhoog, want het lawaai dat ze maakten, verstoorde het vogelconcert in de tuin. 

Het leven is heerlijk relaxed op dit moment. Zoals ik al eerder van iemand anders hoorde vandaag, was ik opgelucht toen onze minister-president gisteren zei, dat de intelligente Lock down wat langer duurt, want ik ben er nog niet klaar voor om terug te gaan naar de oude situatie. Hoe erg ik het ook vind voor de gedupeerde ondernemers. 

We waren zo druk, leefden ondanks het feit dat we gepensioneerden zijn, met volle agenda’s en opeens is er aan de noodrem getrokken en staat alles stil. 

De contacten met familie en vrienden zijn hechter dan ooit. Even bellen, even koffie op afstand, even appen...

Zoon komt al weken met 3 bossen tulpen bij de boodschappen. 

Vanmorgen kwam mijn nichtje met verrukkelijke zoute koekjes en bokkenpootjes van onze favoriete Amsterdamse banketbakker. Zij was deze heerlijkheden speciaal voor ons gaan halen, omdat de auto even moest rijden.

Dit soort gebaren van liefde, ontroeren mij. 

Wat prijs ik mij gelukkig met mijn naasten. Al zijn we met weinig, de band is hecht. En dat voelt zo goed. 

Als mijn nichtje en ik naar onze favoriete Amsterdamse slager gaan, eten we daar een speciaal broodje. Omdat ik wat uitgebakken spekjes over en bewaard had, maakte ik gisteren zelf zo een broodje. Hierbij het recept:

Besmeer een pistoletje of kadetje met truffelmayonaise. Doe daarop een paar plakjes gebraden kipfilet(vleeswaren). Bestrooi met snippertjes uitgebakken spekjes en geroosterde pijnboompitjes. Paar blaadjes Rucola erop en smullen maar. 

Met een kopje tomatensoep heb je een heerlijke makkelijke maaltijd. 

Smul ze!

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder. 

Schoonmoeder

Lieve vrienden,

Het is gek. Als ik ‘s morgens wakker word, zie ik ertegenop om m’n bed uit te gaan. Meteen denk ik dan: “Malle, je bent er nog”. 

Toch is het vreemd. Er sluipt een gewenning in de dagelijkse ledigheid. Een soort sleur, die ik niet kende. Net alsof ik een boek lees zonder rode draad, zonder laatste bladzijde, zonder eind. 

De mensen die ik spreek reageren meestal ook mat. 

“Hoe gaat het?  “Mwah, z’n gangetje, nog gezond gelukkig”. 

M’n schoonmoeder wordt over 7 weken 99 jaar. Zij zit in een verzorgingshuis en mag al weken helemaal geen bezoek ontvangen. 

Waar zij de laatste jaren eigenlijk nergens meer zin in had, de energie was op zoals ze vaak zei, is ze nu opgewekt. 

Ze neemt de telefoon iedere dag op en hoewel ze de beller nauwelijks verstaat, want ze is bijna helemaal doof, praat ze honderd uit. 

Iedere dag is ze aangekleed, wat heel lang niet zo was en ze klinkt positief. Gaat weer zelf naar beneden om de krant te halen, wat ze eigenlijk niet mag, maar, zegt ze “ik ben bijna 100, wie vertelt mij dat ik iets niet mag?” 

We vragen ons af hoe het komt, dat haar meestal negatieve karakter nu zo positief is. 

Zou dat misschien de verklaring zijn voor het feit, dat zij zo oud wordt? Dat zij kracht krijgt als de nood hoog is? Want dan stijgt ze als het ware boven zichzelf uit. 

Vroeger zei ze altijd: “Ik pas niet op, maar in tijd van nood ben ik er. Alleen bij ziek en zeer”. 

En dat was ook zo. Je werd bijna voor je lol ziek. Dan werd er heerlijk gekookt, het huis zeer goed gepoetst en man en kind zagen eruit, om door een ringetje te halen. 

Als kind wilde ze verpleegster worden. Dat kon niet, omdat ze moest helpen in het grote gezin. 

Het zat haar echter in de genen en die genen heeft ze in ieder geval aan een van haar zoons, een kleinzoon en een kleindochter, doorgegeven. Zij werken allemaal in de zorg. 

Nu, tijdens deze crisis, ontwikkelt zij een enorme wilskracht en heeft de kracht om iets te doen. 

We weten het niet zeker, maar het zou ons niet verbazen, als ze nu stiekem bij haar buren aanklopt om ze te helpen. 

Want ze is nog recht van lijf en leden en loopt rechtop, zonder rollator. Ze moet er wel mee lopen, maar vergeet hem bij de brievenbus in de hal. 

Jammer genoeg is ze na tien minuten weer vergeten dat je haar gebeld hebt. 

Dat is extra jammer, omdat ze altijd erg geïnteresseerd was in haar medemens. Het blijft helaas niet meer “hangen”. 

Haar harde schijf is waarschijnlijk vol. 

Als je binnenkort 99 wordt, mag dat. 

Nummertje 10 en de jongste van het gezin. Goed afgeleverd. Altijd goed voor zichzelf gezorgd, nooit gerookt, gezond gegeten. 

Oma, altijd behulpzaam voor anderen, bij ziek en zeer. 

Er is een toegewijde verpleegkundige aan haar verloren gegaan. 

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder

Geen boodschappen doen

Lieve vrienden,

Zoals ik gisteren zei, woord en wederwoord, actie, reactie....

Vanmorgen ging mijn telefoon en meteen zag ik op het scherm, wie mij belde. 

Helaas zat er geen geluid bij. Dat was wel jammer. Maar het was een aardige ervaring. 

Ik zat nog in nachtpon en duster, ongewassen en onopgemaakt te wezen. 

Misschien was het beter geweest, als ik niet in beeld was gekomen, maar wel geluid had. Maakt niet uit. We hebben elkaar gesproken. Ik vond het reuze gezellig. De mij welbekende belster babbelde over van alles en we waren het erover eens dat iedereen, die een praatje wil, ook zelf kan bellen. 

Vanmorgen wilde ik een melding maken op “verbeter de buurt”, dat was wel mogelijk, maar de prioriteit ligt momenteel bij het handhaven van de noodverordening, kreeg ik als antwoord. Normaliter werkt het perfect. Ik begrijp dit niet en wie dat wel doet mag het zeggen. 

Ik hoorde dat het wegbrengen van papier ook niet mogelijk is. Ja, op de aso manier wel, want er staan stapels oud papier naast de containers. 

Deze ontwikkeling baart mij zorgen. Straks is het virus met de verspreiding gestopt, is ons straatbeeld een grote rotzooi. We kunnen nu niet roepen dat het komt door de vele toeristen of zo. 

Er gebeuren ook wel bijzondere mooie dingen. Buren, die spontaan aanbieden om een boodschapje te doen, en dan een verrassing in de tas stoppen met een vrolijk briefje erbij. Mensen leren weer, om voor elkaar klaar te staan. 

Mijn lief en ik gaan niet naar de winkels. Onze kinderen doen de boodschappen. Ze denken dat het virus niet te doen is voor mij, gezien mijn huidige longinhoud. Ik vrees dat ze gelijk hebben, dus ik blijf braaf binnen de poort. 

Ik maak een boodschappenlijstje en het komt dik voor elkaar. 

Nu is het zo, dat, wanneer ik zelf boodschappen doe, ik allemaal dingen zie, die me “ook lekker”, “heel handig” en “alvast voor”........lijken. 

Ga ik voor alleen een pakje boter, heb ik alle ingrediënten voor een lekkere cake, Franse kaasjes, een doos “oh leuke kleur kaarsen”, een pakje “reuze gezellige Paas servetjes”, een tijdschrift en een paar tuinplanten in de kar. Allemaal dingen, die ik absoluut helemaal niet nodig had. 

Zoonlief stuurt me ‘s avonds een Tikkie. Dat is een app, waarmee je met een vingerafdruk, een bedrag overmaakt naar iemand, die aan jou een betaalverzoek heeft gestuurd. 

Het geld, dat ik bespaar omdat ik geen impulsaankopen kan doen, zou ik in een potje moeten doen. 

Ik ging iedere week naar de kapper, omdat ik mijn arm niet zo lang omhoog kan houden om het haar te föhnen. Nu laat ik mijn haar gewoon opdrogen, na het wassen. Ziet er echt niet uit, maar de kosten van de kapper heb ik bespaard. 

Ik heb al weken geen auto gereden.... Hupsakee, benzinegeld in het potje. 

Zo wordt een mens toch nog rijk, terwijl hij er niks voor hoeft te doen. 

Nee, je moet er juist dingen voor laten!!!!

En dat is nou precies het vervelende. Want de dingen, die je niet direct nodig hebt zijn toch juist de kers op de pudding of het glazuur op de taart? 

Voor mij in ieder geval wel. Daar word ik altijd heel gelukkig van. 

Met volle overtuiging kan ik dan ook zeggen: ”Geld heb ik niet, maar spullen......!!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder

Stof om na te denken

Lieve vrienden,

Wat is het een prachtig weer op deze heerlijke zondagmiddag. 

Wel wat meer wind dan gisteren, maar toch echt genieten in de tuin. 

Het lawaai van de gierende motoren op de randweg neem ik voor lief. De motoren zijn in ieder geval weer van stal gehaald. Normaal zitten die motorrijders waarschijnlijk op de camping of aan een biertje op een terras. Maakt me ook niet uit, maar herrie maken ze wel. 

Vanmorgen las ik een bemoedigend artikel in het Financieel Dagblad. Daar staan dikwijls betrouwbare wetenschappelijke artikelen in. Het virus schijnt toch gevoelig te zijn voor hogere temperaturen en voor UV straling. Wanneer de temperatuur boven de 8.5 ‘C stijgt, neemt de kans op besmetting af. De optimale besmettingstemperatuur schijnt 8.5’C te zijn. De afgelopen dagen werd het aantal ziekenhuis opnames minder. 

Raadseltje: komt dit door het mooie weer of door de maatregelen, waar we ons toch wel goed aan houden? 

We zullen het niet weten, vermoed ik. 

Terwijl ik door de week velen hoor zeggen, dat ze het huis opruimen en schoonmaken, wat ik overigens maar 1 keer per week doe, zie ik overal stof....

Stof om na te denken, om te schrijven. 

Mijn blog levert bijzondere WhatsApp gesprekken en contacten op. Daar ben ik reuze dankbaar voor. 

Een vriend stuurt mij via de mail dikwijls z’n dagelijkse overpeinzingen. 

Daardoor weet ik, dat ik weer een zielverwant ontmoet heb. Soms gebeurt dat namelijk, weten mijn zielverwanten. 

Verder heb ik het via de app gehad over de uitspraak van Nootmuskaat. Dat werd bij ons thuis uitgesproken als Notemeschaat. Ja, ik beken. Zo spreek ik het ook uit. Nog steeds. Heerlijk toch. M’n afkomst zal ik niet verloochenen. 

Ik werd geattendeerd op de prachtige rustgevende muziek

van Abel Korzeniowski. Meteen opgezocht via de Sonos en inderdaad. Heerlijke muziek. Komt in mijn afspeellijst. 

Mijn lief krijgt de kriebels van dat soort muziek, ik van zijn Blues.... 

M’n oud-klasgenote waar ik 6 jaar naast zat op de middelbare school heeft over vele zaken dezelfde gedachten als ik. Heerlijk om dit 52 jaar later te constateren. Toen al, nu nog. 

De mooiste filmpjes en foto’s krijg ik toegestuurd. Genieten!!!! 

Recepten, foelie bij de asperges tijdens het koken...,persoonlijke gesprekken. 

Een link naar een filmpje, waarin een kennisje van ons haar ontsnapte schapen naar de trailer laat drijven, door Bordercollies....

Lieve vrienden, hier word ik toch zo blij van. Het maakt dat de dag omvliegt en ik eigenlijk steeds met een reactie bezig ben. Actie, reactie. Woord, wederwoord. 

Alles wat mij verteld wordt, waarvan ik nog nooit hoorde, zoek ik op. Zo leer ik van iedereen. 

Mensen hebben vaak meer talenten dan ze zelf denken. 

Dankbaar ben ik voor alle spontaniteit. Lieve reacties, virtuele knuffels. Zo voel je je nooit eenzaam. 

Telefoontjes.... ? Voor mij ook wel belangrijk, maar via WhatsApp en mail kan de ontvanger reageren of kijken, wanneer hij of zij wil. 

Denk je nu: “dat heb ik nou nooit” en heb je te weinig contact?? 

Kun je niet appen, pak de telefoon en bel. Iedereen is nu toch meestal thuis. Beetje rekening houden met etenstijd of “rondje om” tijd. 

Gewoon eens spontaan doen, wat wij wensen dat anderen voor ons doen........

Geen contact? Het is aan jou om die contacten te maken. 

Overigens heb ik nu contact via de neus. Ergens in de buurt is de BBQ aangestoken en de rook maakt mij benauwd. 

Dus ik pak m’n handel en wandel.... naar binnen. De vijf is in de klok, dus tijd voor een slok. We gaan wijnen, wijnen. Proost!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder

Dappre Strijders fier en koen

Lieve vrienden,

Vanmorgen werd ik een beetje appelig wakker. De altijd aanwezige pijn in mijn lijf, deden mij naar beneden strompelen. Maar ik was wakker geworden. 

Wakker op een mooie zonnige morgen, met een heerlijk dagje tuinstoel in de zon als goed vooruitzicht. Genietend van de vogels en de hond, die om me heen drentelt.

Een mooie dag in het vooruitzicht, met alles wat ik me kan wensen. 

Dan, als uit het niets, is daar weer in alle hevigheid het steeds aanwezige zweem van verdriet, dat ik ergens voel. Het bedekt de nieuwe dag met een laagje nevel. 

Een nevel die aanwezig zal blijven, net als op iedere andere dag. Een nevel van nare gedachten, gevoed door nare berichten. 

Ik zie zoveel rouwadvertenties in de krant. Daarin wordt meestal vermeld dat de overledene later nog op gepaste wijze herdacht zal worden. Kun je rouw en verdriet uitstellen? Tot later....?

Hoe moet ik me dat voorstellen, dat later. Hoe doe je dat, nadat alles maanden stil heeft gestaan? Hoe gaat alles weer op gang komen? 

Heel voorzichtig, partners samen? Uiteraard eerst degenen die immuun zijn. Dan de bejaarden of de oudere jongeren? Of de jongeren en de kinderen? 

Met hoevelen zijn we dan nog? 

Wanneer gaan de winkels weer open? En in welke volgorde? 

Wanneer zal dat zijn? 

Ik weet het niet. Ik kan me er absoluut geen voorstelling bij maken. 

Als ik kijk naar degenen die werkzaam zijn in de zorg en die op de meest idiote manieren ingezet worden om te helpen, met onduidelijke roosters en in andere functies is alles nog mogelijk of onmogelijk. 

Niets is echter zeker of te voorspellen. 

Wat zo normaal leek is niet meer normaal. 

Zal ik ooit nog iemand de hand durven schudden of een kus geven? Geen idee. Mijn altijd sluimerende smetvrees fluistert af en toe al zachtjes iets in m’n oor. 

Zullen we ooit nog onbevangen naar Ajax gaan? 

Naar het theater? Uit eten? Overnachten in een hotel? Een Logezitting houden? Ik geloof dat ik wacht op een vaccin. 

Vanmorgen werd ik een beetje appelig wakker. Dankbaar dat ik wakker werd in een andersoortige wereld. 

Dankbaar voor al het goede om mij heen. 

Dankbaar voor het leven in zelfgekozen thuisquarantaine. 

Maar vooral dankbaar dat ik nog “gezond” ben en al mijn naasten ook. 

En dan zie ik online in een filmpje dat de F-Side, de fanatieke aanhang van “mijn club” AJAX geld gelapt heeft om een sleepvliegtuig met een spandoek boven Amsterdam te laten vliegen met daarop de tekst: “Ajax F-Side Amsterdam XXX “Bedankt alle dappre strijders!”

Mijn zicht wordt wazig van emotie........

Dappre strijders, fier en koen.......

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Gedichten

Lieve vrienden, 

Soms, heel soms, denk ik aan prachtige gedichten. 

Lees ik een gedicht en nog eens en nog eens. Dan pakt het me bij de strot. 

Sinds ik voor de eerste keer een poging tot declameren, van een in mijn ogen prachtig gedicht met de titel “het sneeuwvlokje” deed, is bij mij een soort haat liefde verhouding met de poëzie ontstaan. 

Sinterklaasgedichten maken vind ik heerlijk. Lang is niet lang genoeg. 

Feestliederen, ook geweldig om te schrijven. Ik hou er zo van. Echt. 

Misschien een beetje een tik van me, maar van een mooi gedicht geniet ik soms meer dan van een boek. 

Voor deze dag wil ik u graag een gedicht laten lezen van Vasalis. 

ALS daar muziek voor is, wil ik het horen:

Ik wil muziek voor oude mensen, die nog krachtig en omgeploegd met lange diepe voren en ongelovig.

Die de wellust en de pijn nog kennen. Die bezaten en verloren. 

En áls er wijsheid is, die geen vermoeidheid is, en helderheid, die geen versterving is,

wil ik die zien, wil ik die horen

En anders wil ik zot en troebel zijn. 

Persoonlijk zou ik er nog aan toevoegen: totdat het voorbij is. 

Maar ja, ik ben Vasalis niet. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder 

Negatief is nu positief

Lieve vrienden,

Woorden..... ach we worden ermee overladen. Positieve woorden, negatieve woorden. Woorden van troost, woorden van liefde. 

Op het moment horen we vele woorden, die we wel kennen, maar die in het gesloten woordenboek en ongebruikt bleven. Of ergens in ons geheugen op een verstofte plank lagen. 

Epidemie, pandemie, virus, intensive care, crisis, angst, tekorten, spatbrillen, mondkapjes, triage-tent, beademingsapparatuur, lockdown, quarantaine, gesloten, staatssteun. 

Vreselijke woorden, die we liever niet horen, maar die we de hele dag voorgeschoteld krijgen. 

Voorgeschoteld, eigenlijk ook wel een negatief woord. Je krijgt het ongevraagd op een bordje gepresenteerd. Het woord zal stammen uit de tijd, waarin men nog bediendes had, die het eten kwamen brengen. Op een schotel, voor je neus. De bediendes brachten, wat de kokkin bedacht had. Lust je nog peultjes???

Nee, dan de positieve woorden: Lieverd, schat, honnepon, doddebol, hompieturrekie... Ouderwetse koosnaampjes, die door mij veel gebruikt worden.

WC papier(wie had dat ooit gedacht), gebarentolk, vakantie, restaurant, museum, terras, geopend, theatervoorstelling, voetbalwedstrijd, festival...

Daar komen nu ook ruimte, vrijheid, buiten, genezen, vaccin, voldoende en nog veel meer bij. Ik overweeg zelfs luchtvervuiling onder de noemer positief te plaatsen. 

Normaal gebruikte woorden die nu opeens een bijzondere betekenis krijgen en waar we halsreikend naar uitzien. Stabieliteitscurve. Ook al zoiets. Opeens veelgebruikt. 

En als er over een maand of acht een geboortegolf zal zijn, zullen de kinderen dan massaal Mark, Hugo, Jaap of Diederik genoemd worden? Misschien zelfs nog een enkele Bruno? Lijkt me goed. 

Misschien is iemand zelfs zo onnozel om de boreling Corona te noemen. Dat denk ik echt. De derde dochter van de ouders van Belladonna-Lilly en Candida, zoek maar op. Brrr. 

Een stortvloed van woorden. Positief of negatief. Of positief, want negatief. Wereld van verschil, want of of.

Ik ben niet zo gauw sprakeloos en een tamelijk positief ingesteld mens, maar als ik van een vriendinnetje hoor, dat haar lieve stoere man positief getest en heel ziek is en dat ook zij positief, benauwd en ziek is, schieten zelfs mij woorden tekort. Mond vol tanden....

Het enige dat ik door dat verdrietige nieuws, bijna met stomheid geslagen, uit kan brengen is de afgezaagde cliché uitspraak:”Sterkte lieverd!”

Gelukkig kent ze me goed genoeg, om te weten wat ik bedoel. 

Een hoopvolle groet,

Rietje Stelder