Welkom

Lieve vrienden, 

 

Grootmoeder worden. Mooi klinkt dat, Grootmoeder. 

Nee, nee, hij is nog niet geboren. 

Maar alleen de gedachte geeft mij op dit moment vlinders in de buik. 

 

Zou hij ook bruine ogen hebben, een kuiltje in z’n kin? 

Zou hij net zo slim worden als zijn mama en zo lief als zijn papa? 

 

Hoe zal het allemaal gaan? Is de hond wellicht jaloers? 

Redden ze het wel, met werk en kind? 

Allemaal vragen die binnen zeer korte tijd beantwoord gaan worden. 

 

Ze weten dat ze hier altijd aan kunnen kloppen voor raad en daad. 

Toch ben ik bezorgd. 

Want ja, een extra mensje, dat wordt snel groot en hoe gaat dat dan allemaal. 

 

Gelukkig is het met de meeste mensen goed gekomen. 

Mocht dat niet zo zijn, dan zullen we het moeten accepteren. 

 

En dat is precies waar het om draait in het leven. 

Accepteren hoe het is en zal zijn en het met liefde omgeven. 

 

Iedereen weet dat ik bijna niet kan wachten, maar hij is in aantocht. 

Hij zal in ieder geval welkom zijn in ons gezin. 

 

We kijken ernaar uit. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje

 

 

Chique sportief

Lieve vrienden, 

 

 

Ik heb een nieuwe modezaak gevonden, waar ik goed geslaagd ben. 

Een mooie zaak, die mooie kleding verkoopt in mijn maat. 

Voor mijn rondingen zal ik maar zeggen. 

Chique sportief. 

 

Omdat ze in Brabant zitten, sturen ze alles op. 

Dat is gekomen door de lockdown en het loopt zo goed, dat ze ermee doorgaan. 

Hun stijl, was altijd al mijn kledingstijl, maar dan de kleding gemaakt voor slanke dames en die dan in een grote maat. 

En dat staat toch niet zo mooi als je een curvy lijf hebt. Vinnik. 

 

Iets dat speciaal gemaakt is voor vollere dames, is zo gesneden, dat het wél flatteert. 

Ik liet mijn oog vallen op een japon en een mooie zomerse blouse. 

 

Gisteren werd het bezorgd en alleen al het pakketje in eigen inpakpapier, precies op maat voor een doos, verried de liefde voor de zaak van moeder en dochter. 

Ik had nooit eerder iets gekocht van het door mij gekozen merk, maar ik koos de juiste maat. 

Mijn spiegelbeeld toverde een grote glimlach op mijn gezicht. 

Het staat prachtig bij mijn rondingen en ik voel me meteen weer een stuk zelfverzekerder.

 

Is dat belangrijk dan? 

Ja. Voor mij wel. 

 

Voor mij is de verpakking net zo belangrijk als de inhoud. 

Je kunt een boek niet beoordelen aan de omslag, maar een eerste indruk kun je maar één keer maken. 

Het hoeft niets te zijn, als het maar wat lijkt is immers mijn lijfspreuk….

Met mijn curves wil ik kunnen stralen als ik naar het totaal plaatje kijk. 

Geen sneue korte tuniek op een legging, maar een chique blouse op een fraaie pantalon. En geen jurkje maar een japon. 

 

Ik heb de dames van de winkel een bedankje gestuurd. 

Zij antwoordden mij, dat dat hetgeen is waar ze het voor doen. 

 

Ik blij, zij blij. 

Jullie ook blij? 

 

Hoeft niet hoor. Ik doe dit enkel en alleen voor man en kinderen. 

Want een blije vrouw en moeder, brengt de gezelligheid in huis. 

 

Straks maar wel een schort voor, tijdens het koken, want ik heb het meteen aangehouden en dat is bij mij altijd een goed teken. Maar dan zal je natuurlijk altijd zien……

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Lazy Sunday

Lieve vrienden, 

 

In de tuin bij het ruisen van de bomen schrijf ik dit lome stukje. 

 

De tafel is al gedekt en het diner staat voorbereid op de kookplaat. 

De blauwwitte tafellopers met het blauwwitte servies hebben dienst vandaag. 

Opgeleukt met zijden takken met gele citroenen. 

Een verrassingsdoos in het tuinhuis leverde een mooie serveerschaal en 

een taartplateau in blauwwit. 

Daar staan de aardbeien vast fraai op. 

 

Zometeen komen de kinderen eten. 

Ze wilden graag aardappelen met groenten. 

Nou, dat kan. 

Spinazie met een kipcordonbleu en nog een vegetarische vleesvervanger. 

 

Hoe lang nog met vier personen aan tafel? 

Nog een paar dagen? 

Twee weken? 

 

Het kan allemaal. 

We zitten in de tuin. 

Horen de bladeren aan de bomen ruisen en het water in de vijver kletteren. 

Je zou er lui van worden. 

 

Dit is een zondag, zoals hij zijn moet. 

Gelukkig hebben we Max en v.d. Poel. Wat een toppers! 

 

Geloof me of niet, van de uitschakeling van het Nederlands elftal heb ik niets. 

Ik voel daar geen enkele emotie bij. 

Maar het is nou eenmaal zo. Blij dat ik niets oranjes heb. 

 

Luierend in de tuin, wacht ik op de dingen die komen gaan. 

 

Op de achtergrond hoor ik een loom muziekje. 

Laat het zo maar blijven. Tot oktober? 

Van mij mag het. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Let op jezelf!

Lieve vrienden, 

 

Nooit meer handen geven, nooit meer drie zoenen. 

Ik doe het niet, nee hoor dat gebeurt echt niet meer. Bah! 

 

Vrijdag was ik bij een crematie en ontmoette neven en nichten, die ik veel te lang niet gezien had. 

 

Het is altijd een soort reünie hè. 

We begroetten elkaar, zoals we dat altijd al deden. 

Totdat mijn man tegen me zei: “Wat ben jij in vredesnaam aan het doen?”

 

Alsof er nooit Covid geweest was, gaven we elkaar een knuffel en stonden we handen te schudden. Zonder mondkapje. Ook dat nog. 

 

Ik was vies van mijn eigen handen en voordat we de ruimte waar de afscheidsceremonie was binnengingen, ontsmette ik mijn handen nog even bij het sproeiapparaat dat daar nog stond. 

Zou het blijven, vraag ik me nu af. 

Die apparaten bedoel ik. 

 

Na de plechtigheid kwamen we bijeen in de koffiekamer en ja hoor, daar gebeurde het verdikkeme toch weer. 

 

Voordat we naar de auto gingen waste ik mijn handen nog eens grondig en in de auto had ik gelukkig desinfectans staan. 

 

Maar laat dit gewoon een waarschuwing geweest zijn. 

Je doet het, voordat je er erg in hebt. 

Ik had het echt niet verwacht. 

Maar nu de mondkapjes ook nog uit beeld verdwenen zijn is het opletten geblazen.

 

Het waarschuwingssignaal is weg. 

Alles mag ook weer. 

Ook bij de grootgrutter moet er weer een muntje in de kar. 

 

Er was voor het eerst sinds lange tijd niemand overleden, maar een virusje zit in een klein hoekje. De snottebellen van de peutertjes zullen weer via de handen van de moeders en vaders hun werk doen. 

 

Ik durf te wedden, dat we massaal van alles gaan oplopen. 

Want het is net zoals met zwanger worden. 

Je hebt het eerder dan dat je het kwijt bent. 

 

Dus wees gewaarschuwd. Als het mij gebeurt, gebeurt het jullie vast ook. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Klets maar raak

Lieve vrienden,

 

Je kunt altijd nog voetbalcommentator worden, zei mijn man. 

Gewoon een potje oeverloos ouwehoeren terwijl de mensen thuis, wij kijkbuiskinderen, naar een wedstrijd kijken. 

 

Je kletst maar een beetje uit je nek. 

Je hebt lijstjes voor je met records van spelers waar de jongens van nu nog nooit van gehoord hebben. 

 

“Hij staat op gelijke hoogte met Bep Bakhuis!” hoorden we roepen. 

God, zei mijn man lachend, daar drinkt hij vanavond een borrel op. 

Ach ja, ze moeten de tijd volpraten, daar worden ze voor betaald. 

 

Maar wij moeten vaak lachen om wat ze uitkramen. 

De teksten zijn beter dan die van de reclamemakers voor oranje toestanden.

 

Daar zingt iemand: 

“En neem een drankje of een borrelnoot.”

 

Borrelnoot????? Formaat kokosnoot? 

 

Tijdens de reclameblokken zetten we het geluid gewoon maar uit. 

 

Maar dan zie je opeens weer die overgewaardeerde Amsterdamse volkszanger in beeld met om zijn nek een ketting met de tekst: “Oranje”

en dan is eigenlijk gewoon de enige oplossing om de tv uit te zetten. 

 

Maar ja, dan kom je bij andere ellende. Ordinaire Amerikaanse programma’s of herhalingen van herhalingen van herhalingen van detectives. 

 

Dan maar voetbal. 

We nemen Frank de babbelaar maar voor lief. 

Het zij zo. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

Je was een uniek mens

Lieve vrienden, 

 

Lieve dames, waarde heren, het is tijd voor mijn laatste ronde. 

Deze tekst stond op de voorkant van de kaart. 

Als leven lijden wordt drinken we bij het afscheid een borrel, omdat jij er was. 

 

Onze neef, Waarde neef. 

Met jouw bijzondere verschijning. In driedelig pak, sta jij in mijn plakboek 

met herinneringen. 

Voor sommigen was jij Henk. Voor ons Hennie. 

 

De laatste jaren bezorgde jij mijn verjaardagsbloemen. 

Lang zal ze leven zingend stond je voor de deur. 

Je was een uniek mens. 

 

Hoe is het? 

“Arm, maar gezond”, antwoordde jij steevast. 

Vandaag nemen we afscheid. 

Je was ziek. Wist dat je niet meer beter zou worden. 

 

Met jouw krulsnor was je het evenbeeld van mijn grootvader, jouw overgrootvader. 

Gekke familie. 

Jouw grootmoeder was mijn tante, een zus van mijn vader. 

Toch ben jij 81 geworden. 

 

Vandaag zullen we op je proosten in de aula. 

Daarna gaan we een hapje eten in klein comité. 

 

Herinneringen. 

Wat was, was. 

Wat is, zal nog lang zo blijven. 

Tenminste, daar proosten we op. 

 

We zullen lachen met elkaar en hebben het gezellig en jij zult glimlachend toekijken of met een lach jouw schuddende buik vasthouden. 

 

Rust zacht. Het is mooi geweest. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

P.S. Ga mij nu niet condoleren. Mijn schoonmoeder zou zeggen:

“Hier heeft de baker geen schuld aan”. En zo is het ook. 

Geen verdriet, slechts mooie herinneringen….

We mogen weer

Lieve vrienden, 

 

We hebben weer uitzicht op een voorstelling in Carré. 

Drie keer werd de voorstelling uitgesteld. 

Nu gaat hij misschien weer door. 

Pas in augustus, maar 

 

WIJ ZIJN DOOR!!!

Roepen ze toch te pas en te onpas. 

We mogen weer. Eindelijk weer naar Herman. 

 

Gewoon weer een avond genieten van de oude clown, 

die steeds meer muziek maakt en minder zingt. Dat kost minder energie. 

Hij heeft een jaar lang iedere dag zijn hele voorstelling gespeeld. 

Gewoon om in conditie te blijven. Zo knap. 

Ik geloof dat we al zijn voorstellingen gezien hebben. 

 

Vooraf een diner op de vlonder in de Amstel. Als dat geen feestje is…,

Dan kan ik voelen hoe de majesteiten zich voelen bij het Bevrijdingsconcert. 

Zal ik ewen wuiwen na afloop? 

 

In ieder geval is er licht aan het eind van de tunnel. 

 

We gaan het zien en beleven. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje