De pruimenboom

Lieve vrienden, 

Al dikwijls schreef ik over onze tuin en ook over het kroost van Dexter en Dextra. 

Waar ik nog niet over schreef is de pruimenboom op ons terras, die ons op warme dagen van schaduw voorziet. 

Die boom wordt een beetje oud en onze hovenier zou zeggen: “hij heeft het moeilijk”. 

Andere jaren zaten er heel veel mooie sappige Reine Victoria aan. Dit jaar waren de vruchten met een lampje te zoeken. 

Nu wil het geval dat deze boom by far, de favoriet is van manlief. 

Met het dieprode blad en de paarse vruchten is het ook een plaatje. Mijn man vindt die pruimen heerlijk. Ik niet zo. 

We hadden uiteindelijk 3 pruimen, die tot wasdom kwamen. 

Zelfs met de storm van vorig weekend, bleven ze hangen. Ze groeiden en groeiden. 

Maar pas in September zijn ze op smaak. 

Ooit, op 9/11 was ik pruimenjam met Calvados aan het maken, toen......

Het werden een soort gomballen en ze eindigden in de vuilnisbak. Was niet meer belangrijk ook. 

Nu hingen de drie te stralen. 

Gisteren hoorden we het kroost van Dexter en Dextra kwetteren, vlakbij ons huis. 

Ik dacht dat ze de mierennesten aan het vernietigen waren. 

Maar toen ik ze vanmorgen op de tuintafel zag scharrelen, wist ik, dat ze iets anders deden. 

Met twee zaten te ze pikken in DE pruim. 

De mooiste, de grootste. Afgevallen. 

Manlief wandelt met de hond en straks zal ik het moeten vertellen. Dat boeit toch niet, zou je denken? 

Nou, voor mijn man wel. 

Zijn tuin, zijn boom en zijn pruim. 

Al koop ik een kist vol voor hem, niet één is zo lekker als die van zijn eigen boom. 

Ik denk dat ik het maar niet vertel. De pruim heb ik in de border gegooid.....

Met vriendelijke groet, 

Rietje

Hoe nu verder?

Lieve vrienden,

De Corona is nog steeds niet weg en gaat dat voorlopig ook nog niet.

Wat ben ik blij, dat wij thuis lekker alles open kunnen zetten. Goed ventileren en een goede hygiëne.

Je zult toch moeten vergaderen in een ongeventileerde ruimte en iemand krijgt een vreselijke hoestbui. Zo een productieve. Oh bah!

Ik ben een ontzettende viesneus, maar momenteel is het erger dan voorheen.

Als longpatiënt hoest ik zelf ook regelmatig. Anderen moeten dan maar aannemen, dat het niets bijzonders is. Maar ik kan me voorstellen dat men er iets van vindt. 

Ik overweeg een mondkapje en heb zelfs een hele mooie zijden cadeau gekregen. Maar ik hoor net een viroloog op tv zeggen dat ze de griebels krijgt als iemand met z’n handen aan z’n mondkapje zit en dan iets aan haar overhandigt. Want aerosols schijnen toch wel van invloed te zijn bij een besmetting.

En dan zie ik nog iemand een stoffen zakdoek uit de broekzak halen en lopen mij weer de griebels me over de grabbels. Die aanblik trek ik niet. Het kan ook niet meer. Maar vertel dat maar eens aan zuinigerds.

Of een smoezelige handdoek. Brrrr

Overal zou een rvs-houder met een afscheurrand met daarin een rol papier moeten zijn. Gewoon afschaffen, die stoffen handdoeken.

Een microfoon. Iedereen die regelmatig een microfoon gebruikt, weet hoe vies zo een ding ruikt. Hoe zou dat nou komen? Ik zag dat Tineke de Nooy, je weet wel, 123456789 Tineke haar gepersonaliseerde microfoondop heeft gekregen. Nou, die kocht ik gewoon zelf hoor.

Gelukkig hoeft dit allemaal niet. Ik ga nog steeds niet echt naar alle winkels en ik

kom alleen op plekken die ik zelf schoon acht. Voor mij geen groepsbijeenkomsten. Hooguit met vier bij mij in de kamer.

En als de voetbal weer begint dan kan ik heel hard juichen en zingen.

Op mijn eigen bank, voor mijn eigen tv.

Want of er ooit nog een wedstrijd gespeeld wordt in een vol stadion en of ik daar dan nog heen zal gaan?

Joost mag het weten en als hij het weet, hoop ik dat hij het mij als eerste vertelt.

Met hartelijke groet,

Rietje

Thuiskomen

Lieve vrienden, 

Eerst zag ik er niets in. Toen iets en opeens meende ik het echt te zien. 

Dit was iets voor mij. 

Uit vrije wil sprong ik in het diepe. 

Ik leerde, ja, dat meende ik echt te voelen. 

Ik ontwikkelde mijn inzichten, dacht ik. 

Ik zag opeens teksten, die ik daarvoor niet zag en las teksten die me boeiden en liet het over me heenkomen. Het gebeurde. Ik ging erin op. Ik dacht bij mezelf te blijven, maar nu weet ik, dat dat niet zo was. Want ik verloor mezelf onderweg. 

Ik ging door en verder en hoefde me zelfs niet meer te verdiepen. Ik kon het. Ik deelde wat ik wist, want dat moest, dacht ik. 

En opeens, na jaren, knapte er iets. Dit was niet mijn eigen ik, maar het was opgelegd, letter voor letter, woord voor woord, zin voor zin, met zorgvuldige teksten erin geslepen. 

En ik was, wie ik moest zijn. 

Niet meer, wie ik wilde zijn. 

Maar door het uiteenspatten van de bubbel, waar ik inzat, was ook het gevoel weg. 

En er was niet eens veel voor nodig om gewoon één keer echt te zeggen wat ik dacht. Te doen wat ik wilde doen. 

Weg!!!!! 

Eruit, opstappen en mezelf herpakken. 

Nu, na een poosje, word ik midden in de nacht wakker en kijk ernaar van een afstand. 

Naar iets, waarvan ik dacht dat het iets voor mij was en dit net zolang dacht totdat ik het ook was. Dat iets, dat ik me eigen maakte, maar dat achteraf een hersenspoeling voor mij bleek te zijn. 

Een leugen. Als je het maar langzaam vertelt. Woord voor woord. Zin voor zin, met rustige stem. Als je het tot je door laat dringen, ga je geloven in een leugen. 

En plotseling prikt iemand de zeepbel kapot. Je stapt eruit en zoekt jezelf. 

Je zoekt degene, die je was voordat je verdronk in de grote pot met bellenblaas. Naar beneden geduwd door iets zwaars op je schouders. 

En langzaam, heel langzaam, voetje voor voetje, stapje voor stapje, 

sla je je eigen pad weer in. 

Het eerste pad is vol met kuilen, maar je neemt de juiste afslag en weet de goede weg weer te vinden. Onderweg sla je hekken achter je dicht. Weer één en nog één. 

En je loopt en je loopt en het pakt je weer beet en je duwt het weg, weg, ver weg.....

Daar aan het einde van het pad ligt het. Daar moet je zijn. 

Daar. Bij jezelf. 

Daar ligt je hart. Je hebt het laten liggen toen je helemaal alleen de sprong in het diepe deed. 

Nu weet je, dat je het bijna weer kunt pakken. 

Je was het niet verloren. Het heeft daar steeds gelegen en op je gewacht. 

Want je hart wist dat je terugkwam. 

Bij degene van wie je houdt. 

Bij degene, die je ooit was. 

Dus volg je hart. Luister naar de woorden die je hart je ingeeft. Hoor wat je hart tegen je wil zeggen als het roept:

Niet weggaan! 

Blijf, blijf hier........

Met vriendelijke groet, 

Rietje

Women in comfortable shoes

Lieve vrienden, 

Gisteren zag ik het weer. Een echtpaar van onze leeftijd. 

Keurig aangekleed. Eerlijk. Ongetwijfeld onderweg naar iets feestelijks. 

Meneer in pak, mevrouw in een mooi jurkje. 

Onder dat jurkje…jawel sneakers. Sluipers.... 

Wie heeft nou toch bedacht, dat dat mooi staat? Ik snap er niks van. 

In New York zie je vrouwen naar het werk rennen. Onder hun jurk een paar hardloopschoenen. Dit doen ze om toch sportief bezig te zijn, maar in hun tas zit een paar mooie pumps, die ze op het werk aantrekken. 

Als ze weer naar huis gaan, gaan de pumps uit en de sportschoenen weer aan. 

Zo zit dat en zo is het waarschijnlijk gekomen. 

Maar dat het hier nu mode is, daarvan vraag ik me toch het een en ander af. 

Doen die vrouwen het om een sprintje te trekken? Of gewoon vanwege het comfort? Doen ze het om te kunnen vluchten? 

En het belangrijkste…Hebben deze vrouwen een spiegel, waarin ze zichzelf van top tot teen kunnen zien? 

Zo ja, hebben ze hun outfit mooi gevonden? Leuk jurkje, goed lijf en dan een paar van die lompe dingen aan hun voeten. 

Dames, meiden, zeg eens eerlijk? Het staat toch belachelijk. 

Ook de oudere dames met een paar sportschoenen voor netjes onder een nette pantalon. Nou, bij deze: het staat idioot op een bepaalde leeftijd. 

Het doet mij denken aan de gym juf van de middelbare school, die op vrouwen viel. 

‘Women in comfortable shoes’ , zoals Robby Williams het noemt. 

Dus als je je nu aangesproken voelt.... Prima. 

Denk er maar eens goed over na. 

Geen potje, zegt mijn schoenhersteller. 

Met vriendelijke groet, 

Rietje

Bijsluiters

Lieve vrienden, 

Gebruiksaanwijzingen en bijsluiters….

Ik lees ze niet. Het eerste brengt me nog weleens in de problemen, want dan zit ik opeens met mijn vingers tussen de mixer, ofzo. 

Door het niet lezen van bijsluiters, heb ik ook niet op voorhand al last van bijwerkingen. Want als je weet dat je er buikpijn van kunt krijgen dan krijg je dat natuurlijk. 

Ik kijk op het etiket, hoe vaak ik iets in moet nemen en als ik klachten krijg, kijk ik een enkele keer op de bijsluiter. 

Meestal staat boven mijn klacht: Zeer Zelden. 

Maar dat zit geloof ik in de familie. De rare bijwerkingen van medicatie komen ons van altijd toe. 

Neven en nichten van mijn vaders kant, is hetzelfde lot beschoren, weet ik inmiddels. Genen!!!!!

Er is één bijwerking, die bij mij altijd problemen veroorzaakt. 

En juist die bijwerking wil ik niet. 

Zo kreeg ik drie dagen geleden een pilletje aan mijn dagelijkse portie chemisch afval toegevoegd. 

Bij de apotheek noem ik de grote plastic tas vol pilletjes, mijn survivalpakket. 

Echt, ik ben gezond, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. 

Goed een nieuw pilletje dus. 

Al een uur na het innemen van de eerste dosering werd ik een beetje akelig. Toen ik ‘s avonds in mijn bed lag, vreesde ik het ochtendgloren niet te zien. 

Maar toch doorgezet en het ging na het derde pilletje beter. 

Een enkele verandering in de dagelijkse gang van zaken, maar soit. 

Vanmorgen stapte ik welgemoed op de weegschaal. 

Zwaarder, dan op de eerste dag van mijn dieet. 

Ik stapte er weer af en weer op.... Geen verschil. 

Eenmaal beneden, besloot ik de bijsluiter toch maar eens te bekijken. 

Ja hoor. Daar stond het, nog net niet vetgedrukt. Gewichtstoename......

Achterstevoren biddend stond ik met het papiertje in mijn hand. 

Laat dat nou net die ene bijwerking zijn, die ik niet kan en wil hebben. Ik zou er bijna moedeloos van worden. 

Maar het is zoals het is. De klacht, waarvoor ik het medicijn kreeg, is over en het medicijn is levenslang, maar zo kan ik weer even mee. 

En ach, die paar pondjes? 

Die bootcamp ik er wel af. 

Maar dan wel in een volgend leven. Dan ga ik marathons lopen of kan ik misschien heel goed vliegen. 

Maar vandaag is het zaterdag en vanavond mag ik een taartje. 

En als jullie nu denken, het is toch zondag? Klopt, maar dit verhaaltje schreef ik gisteren. 

Met hartelijke groet, 

Rietje

Netflix

Lieve vrienden, 

Zoals jullie weten, kijken wij graag naar Netflix. Alleen ‘s avonds. 

We kijken momenteel naar een Scandinavische politie serie. 

Vier delen van 10 afleveringen. 

Zo gek, we beginnen aan deel drie en ik ben me al de hele dag aan het afvragen hoe het nu verder gaat. Bepaalde personages gaan in je hoofd zitten en het lijkt wel of je een beetje van ze gaat houden. 

Dat vind ik toch zo apart van tv series. Ze zijn van invloed op jouw gevoelens. 

Soms wil je zelfs iets, wat een acteur of actrice ook doet. 

Een bepaald beroep, ofzo. 

Ik ken iemand die het beroep koos van zijn favoriete acteur. 

De serie gaf de doorslag aan zijn keuze. 

Dat is toch apart. 

Omdat de programma’s bij de publieke omroep, niet geheel in onze kleur zijn, kijken we dus naar series, die we zelf kiezen. 

We willen ons niet laten beïnvloeden door meningen van mensen, die heel anders over hedendaagse zaken denken dan wij. 

Dus Netflix. Bron. 

Een geweldige serie, maar wat moeten we nou als het naar afloopt. Want ik was bij het zien van de laatste beelden in shock. 

Tsja, de invloed van tv. 

Ik heb er nooit bij stilgestaan dat de personages in een serie onder m’n huid zouden kruipen. 

Ben ik nu verslaafd? Geen idee. 

Maar ik weet wel dat ik na afloop van elke serie toch even af moet kicken. 

Voorlopig kijk ik uit naar de nieuwe aflevering van de serie van nu. Want het is spannend, heel spannend! 

Een groet met vierkante ogen, 

Rietje

Onderwijs

Lieve vrienden, 

Vroeger was ik goed in rekenen. Hoofdrekenen, redactiesommen, enz. 

Het ging me makkelijk af. En nog steeds gaat het hoofdrekenen goed. 

Soms, als ik ergens bij een kassa sta, hoor ik met verbijstering een caissière zeggen, dat ze niet weet hoeveel ze terug moet geven. Meestal rekent de kassa dat al uit, maar een enkele keer is er in een winkel nog een kassa, waar het bedrag van teruggave niet op staat en dan weten ze het niet....

Jeetje, en dan wordt het onderwijs ook steeds beroerder. Wat zou hier voor een type werknemer uit voortkomen, vraag ik me dan af. 

Want daarvoor ga je toch naar school, om je zodanig te ontwikkelen, dat je je eigen brood kunt verdienen. 

Dan lees ik, dat ouders stampij maken over het schooladvies. 

De kleine prins of prinses moet hoger, meer, beter. 

Lastig hoor. 

Maar ook de leraar, want een kleuterjuf heet tegenwoordig leraar of docent, weet het zelf dikwijls niet. 

Ik was zelf altijd erg goed in talen, maar bij het laatste groene boekje is bij mij het licht uitgegaan. 

Een paddestoel is opeens een paddenstoel en een pannekoek een pannenkoek. 

Ik heb geen zin meer om me daarin te verdiepen. 

Ook het streepje tussen twee woorden. Moeilijk, moeilijk. 

Gelukkig hebben we dan de alleswetende goocheldoos. 

Je wijst ernaar met je wijsvingerstokje en ja hoor, daar staat de juiste spelling. 

Ook de spellingscontrole op de computer is geweldig, maar houd deze vreemdeling in de gaten. Lees na, wat je schreef!

Een poosje terug had ik een woord getypt, blijkt er in plaats van dat woord ‘visvereniging’ geschreven te zijn. 

Nou, dat was toch echt niet de bedoeling. 

In ieder geval, zou ik het gewoon moeten weten. Uit het hoofd. Maar ik heb er geen zin meer in. Echt niet. 

Waarschijnlijk hebben de scholieren dat al helemaal niet. Die hebben veelal zin in hele andere dingen. 

Dus het spellen en rekenen komt gewoon uit de computer. 

Ik denk dat ik maar een inburgeringscursus ga volgen. 

Ik ken kinderen, maar ook journalisten van buitenlandse afkomst, die zulk een hoogstaand Nederlands spreken, dat prinses Beatrix er een cursus voor zou moeten volgen om het te evenaren. 

Ooit hoorde ik prinses Petra, die daarna door het leven ging met de naam Laurentien, in een televisie-interview zeggen, dat ze zich geëngageerd had. 

Toen dacht ik: Meisje, douze points, maar ik zou toch een andere woordkeuze gemaakt hebben. 

Maar ach, haar schoonfamilie vond het prachtig en haar kinderen gebruiken normale taal en vloggen zelfs, dus is deze geëngageerde dame er toch in geslaagd om het goed te doen. 

Maar zou ze misschien thuis af en toe gewoon plat Haags spreken? Dat lijkt mij leuk. 

Maar nog even over dat rekenen van mij. Afgelopen weekend kreeg ik een reken-rebus, voor mijn neus. De opdrachtgever wist het juiste antwoord. Als ik het juiste antwoord gaf, dan zou dat verdwijnen en zou ik een berichtje krijgen dat ik het goed beantwoord had. 

Nou, om kwart voor twaalf ‘s avonds gooide ik mijn telefoon door de kamer en stuurde ik het naar mijn schoondochter. Zij stuurde mij binnen vijf minuten het juiste antwoord, met uitleg. 

Ja, dat was goed. Uiteraard......

De volgende dag heb ik manlief en nog enkele families tot wanhoop gedreven met de opdracht. 

Mooi voor een stormachtige zondagmiddag. Maar het juiste antwoord?? 

Daarvoor moet je ‘Anders begaafd’ zijn. 

Met vriendelijke groet, 

Rietje