Tenen

Lieve vrienden, 

 

Zojuist zag ik een reclamefilmpje over een teennagel-knipper. 

Daar kan ik niet naar kijken. 

Wat is dat toch? 

Ik griezel van andermans voeten. Vreselijk! 

 

Waarschijnlijk komt het door beelden van hele onverzorgde voeten in teenslippers. 

Voeten met van die harde eeltranden aan de hielen en daarin van die zwarte groeven. Brrrr

 

Of doordat ik eens op bezoek was in het ziekenhuis en de zoon van de patiënt de tic had om aan z’n tenen (ook op teenslippers) te zitten en vervolgens aan z’n vingers te ruiken. 

 

Het was dat ik als bezoek, met de patiënt en haar zoon in het atrium van het ziekenhuis zat, anders had ik de uitgang niet gehaald, om even tot mezelf te komen in de frisse lucht. 

 

En dan de reclame voor een anti-voetschimmelmiddel. 

Met Schimpie. 

Nooit gezien? Zoek eens op YouTube. 

 

Het is een tekenfilmpje, maar mijn maag draait zich om. 

Bij het eerste beeld bekruipt het gevoel van totale walging mij. 

Hoe komt dat toch? Echt, geen idee. 

 

Ik weet ook, dat er mensen zijn met een voeten fetisj. 

Die willen aan andermans tenen sabbelen en raken daar opgewonden van. 

Niet voor te stellen! 

 

Tenminste, niet voor mij en misschien ook niet meer voor jullie nu jullie mijn relaas gelezen hebben. 

 

Nee, slippers zijn voor op het strand en niet voor onder gewone kleding. 

 

De kreet van de verkoopster: 

“Van de zomer een gezellig slippertje eronder”, staat gelijk aan

“Leuk met een sneakertje”. 

 

Maar dan met blote tenen. 

En voor voetenwalgers is dat een No Go. 

Voeten, ik kan er niet genoeg NIET naar kijken. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Bel me niet!

Lieve vrienden, 

 

De telefoon ging. 

 

“U spreekt met????? ik bel namens????”

 

“Goedemiddag, kunt u dat herhalen, want ik heb u niet verstaan”

 

“Oh, u spreekt met??? en ik bel namens??? Ik ben op zoek naar meneer…”

 

“Die is er momenteel niet”, jokte ik. 

 

“Oh, wanneer is hij er wel?”

 

“Probeert u het volgende week nog eens”.

 

“Dat zal ik doen, fijne dag”.

 

Gek wordt een mens van die telefoontjes. 

Op het moment dat je opneemt, weet je al, dat je gebeld wordt door iemand, die in een callcenter zit. Dat hoor je aan het gekwebbel op de achtergrond. 

 

Ik heb altijd de neiging om iets geks te zeggen. 

Zoiets als “fijn dat u belt, ik heb de hele dag nog niemand gesproken. Hoe gaat het met man en kinders?”

 

Of, “Wie zegt dat u namens ... belt. Kan ik u even terugbellen om dit te verifiëren?”.

 

Deze mensen bellen nooit op een moment waarop het uitkomt en willen altijd doordrammen. 

Maar owee als je een probleem met het desbetreffende bedrijf hebt en er iemand over wil spreken. 

 

Dan ben je uren bezig. 

Er zijn nog vijftien wachtenden voor, een ogenblik geduld AUB. 

 

Daar word ik zo kriegel van. Maar als je dan al een half uur in de wacht hangt en nog steeds niet aan de beurt bent, dan zou je de verbinding willen verbreken. 

Dat is dan echt erg jammer van de verspilde tijd. 

Zo jammer, dat je toch maar blijft hangen. 

 

Als je dan eindelijk verbonden wordt en je krijgt het antwoord: 

“Nee, mevrouw, daar kan ik u helaas niet mee helpen, dan moet u bij mijn collega zijn. 

Nee, ik kan u helaas niet doorverbinden”.

Dan trek ik weg van woede. 

 

Dan ben ik in staat om ik weet niet wat te roepen.

Woedend word ik daarvan. 

 

Zegt iemand: “Dan moet je je inschrijven bij het bel-me-niet register.”

 

Je denkt zeker dat ik gekke Loetje ben. Natuurlijk ben ik daarbij ingeschreven. 

 

Het helpt even. En dan is het weer gebeurd. 

 

“U spreekt met???? Ik bel namens????”

 

Neem er voortaan eens een Chanella Goedhart, een Willem de Wit of desnoods een Hugo de Jonge voor. 

 

Dan versta ik tenminste wie mij belt en namens welk bedrijf. 

 

Dat zou een stuk makkelijker zijn en Hugo de Jonge zou het hartstikke leuk vinden als ik vraag hoe het met vrouw en kinderen gaat. 

Dan beloof ik, dat ik niet vraag of hij nog schoenen met kuikentjes gekocht heeft voor Pasen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

Meer actieve vrouwen...

Lieve vrienden, 

 

Laatst zag ik weer eens een reclame waarin een vrouw nieste en riep: “oh, mijn gevoelige blaas”

Het ging natuurlijk over inlegkruisjes bij urineverlies. 

 

En een golvend stel, waarbij de vrouw weer durft te lachen, doordat ze dubbelzijdig plakband onder haar kunstgebit heeft. 

In weekbladen zie je advertenties met een vrouw op een traplift of een vrouw achter een rollator. 

Waarom altijd een vrouw? 

Hoezo discriminatie? 

Hoezo geen onderscheid maken….

 

Vroeger maakte ik nog weleens een praatje met een buurvrouw en zag ik haar gebit meerdere malen een looping in haar mond maken, maar tegenwoordig zie ik nog maar weinig mensen met een klapper, ondanks het feit dat we steeds ouder worden. 

Als iemand al een klapper heeft, is hij goed passend en zie je er geen barst van. 

 

Maar ja, als we een nieuw kabinet hebben gaat het gebeuren hoor. Meer vrouwen 

De minister van defensie heeft wel gezegd dat de premier in een debat een vrouw eerder onderbreekt dan een man. 

 

Tsja dames, dat wordt wennen. Want thuis hebben jullie ook al de broek aan. 

Maar als er meer regerende vrouwen zijn, lopen de mannen in een reclame voortaan achter de rollator en roepen oh, oh......

 

Want overal moeten meer vrouwen komen, dus laten dan ook de reclames van minder gezellige producten door mannen gedaan worden. 

 

Ik ken nog wel een paar mannelijke modellen, maar ik weet honderd procent zeker, dat zij zich daar niet voor lenen. 

 

Van mijn eigen leeftijd hoor... maar ja, die hebben natuurlijk geen gevoelige blaas. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Klasgenoot

Lieve vrienden, 

 

Zaterdag zat ik naar een tv-programma te kijken, waarin een gerenommeerd gitarist te gast was. 

Hij was een klasgenoot van mij. 

Je zag hem lopen in mijn oude buurt, richting onze basisschool. 

 

In die buurt kom ik regelmatig, maar het is toch leuk om die plek op tv te zien. 

 

De gitarist speelt virtuoos op zijn, door hemzelf ontworpen, veelsnarige gitaar. 

 

Wij luisteren veel naar zijn rustgevende, kabbelende gitaarspel. 

 

Zo bijzonder, als hij vertelt over zijn leven, waarin hij veertig jaar gestalkt is door een vrouw. Een regelrechte nachtmerrie voor hem en zijn familie. 

 

Vreemd, dat ik dat nooit gehoord of gelezen heb. 

Hij is er namelijk altijd bewust mee naar buiten getreden, om aandacht te vragen voor stalking. 

 

Hij heeft het voor elkaar gekregen, dat er een wet gekomen is, met een verbod op stalking. 

 

Hoe vreemd, om je leven lang te denken dat iemand van je houdt, terwijl hij of zij jou niet kent. 

 

Het lijkt me verschrikkelijk, wanneer dat je overkomt. Overigens van beide kanten. In het ene geval vermoeiend, in het andere geval beangstigend. 

 

Ik ben blij dat ik het programma gezien heb en weer van zijn fantastische gitaarspel heb kunnen genieten. 

Hij speelde al gitaar op het afscheidsfeest van onze lagere school. 

 

Ach ja, sweet memories. 

 

Gelukkig word ik op een gezellige manier gestalkt. 

Door bloemen. 

 

Want ik houd van bloemen en volgens de reclame, houden bloemen van mensen. 

 

Dus ik haal ze in huis. Een dwangstoornis? 

Welnee, een heerlijke vrolijke gewoonte. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Rust reinheid en regelmaat

Lieve vrienden,

Alweer bijna een jaar geleden begon de eerste lockdown. 

Hoe moest dat nou? 

Geen handen schudden, geen drie kussen op de wang van iemand, die je nauwelijks kende. 

Geen omhelzing van de kinderen. 

In de plaats daarvan kwam het hoofdknikje en samengevouwen handen voor de borst. 

Een boks tussen mannen. 

En anderhalve meter afstand van elkaar. 

Nu hebben we de avondklok en mag er nog maar één persoon op bezoek komen. Ik vind dat niet zo erg. Hoef nergens heen. 

Ook was er opeens het verplichte mondkapje. 

Vanwege de aerosolen mogen we alleen nog zonder zingen de kerk in. 

ALS, ik zeg ALS, er gevoetbald zou worden met publiek, dan mocht er niet geschreeuwd, gezongen of uitbundig gejuicht worden. 

Het klonk eens surrealistisch, maar het bewijs is voor mij geleverd, dat alles went. 

Het komt niet meer in me op om iemand een hand te geven, te knuffelen, laat staan te kussen. 

Het mondkapje is normaal. Dikwijls vergeet ik het op straat af te doen. 

Ik neem het anderen kwalijk, als zij zich niet aan de regels houden en daarmee mijn gezondheid in gevaar brengen. 

Nog steeds ben ik fanatiek supporter van een Amsterdamse voetbalclub. 

Maar waar ik in het verleden luidkeels het clublied zong als de spelers het veld betreden, zo zwijgzaam ben ik nu. 

Dan heb ik het over de wedstrijd op tv hè. 

In het stadion zitten, zit er voorlopig helemaal niet meer in.

Ik lever nog steeds commentaar, maar niet meer zo luidkeels als vóór 

die toestand. 

Het is absoluut beter voor de bloeddruk om minder opgewonden naar een wedstrijd te kijken. 

Soms scheld ik wat, vooral vanwege de commentator, maar daar blijft het wel bij. 

Als mijn hondje nog geleefd had, was ze bij aanvang van de wedstrijd niet eens meer uit de mand gekomen om naar de bijkeuken te vertrekken. 

Nee, het is vrij rustig in de kamer, tijdens een wedstrijd. 

Het allerbeste bewijs, dat dingen veranderd zijn, is dat ik bij een doelpunt niet juichend uit mijn dak ga. En nee, dat komt niet door mijn fysieke situatie. 

In plaats van te juichen, applaudisseer ik voor de scorende speler. 

Echt! Gewoon in de kamer. 

Een mens kan veranderen hè. 

En voor mijn lijf is deze verandering niet slecht. 

Ik weet zeker, dat veel oude gewoontes niet terug zullen keren. 

Want een bijna onbekende drie kussen geven? 

Geef mijn portie maar aan Fikkie. 

Ik hoef niet meer. En een hand? 

Ik zwaai wel op anderhalve meter afstand. 

En mijn fles ontsmettingsmiddel in de auto? 

Die blijft! Nieuwe gewoonte. Instappen, handen ontsmetten, deur dicht, gordel vast, motor starten. 

Hoezo, gewoontemens? 

Heerlijk. Rust, Reinheid en Regelmaat. 

Ik een ouwe zeur? Hoezo? 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

Rietje

HOP

Lieve vrienden,

 

Als ik naar Amsterdam rijd, dan zie ik normaal gesproken weinig van het gebeuren om me heen, maar omdat ik nu niet zelf reed, zag ik veel.

 

Zo reden wij heen en terug langs een HOP.

Met hop bedoel ik niet de plant maar Homo Ontmoetings Plaats

 

Het is een plek waar mannen “cruisen”.

Verder ga ik het niet uitleggen, maar er zat geen blad aan de bomen en struiken en ik heb veel gezien, wat ik eigenlijk niet wilde zien.

 

Samen met mijn zus reed ik daar in de vorige eeuw al langs en zij wist daar altijd wel wat over te zeggen.

“Druk hier! Het is…weer en er waait een ...windje”.

Dat was ook nu het geval.

 

Op de parkeerplaats was het verschrikkelijk druk. Wachtende taxi’s, auto’s met chauffeur….

 

Tegenwoordig hebben ze een groot roze brilmontuur bij de ingang geplaatst, om het wat duidelijker te maken voor mensen, die er niet bekend zijn.

 

Het rare is, dat ik, als ik er zo een paar dagen langsgereden ben, steeds maar weer naar bossages moet kijken.

Zie ik daar iets?

Wat ruist er door het struikgewas?

 

Dan hoor ik Paul de Leeuw zingen: Blote mannen in het park, weet niet waar ik kijken moet....

 

Inderdaad. Ik weet niet waar ik kijken moet en toch worden mijn ogen, als door een magneet erheen getrokken.

 

Kijk, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en ieder z’n meug.

Maar waarom dicht langs de weg, als er geen blad aan de bomen zit? Om te shockeren?

Voor een extra kick?

 

Als je je sleutels verloren bent en een vreemde meneer helpt je zoeken, die sleutels liggen niet vlak bij de weg!

 

Zoek morgen maar verder, maar dan een eind verderop.

Daar zijn vast nog veel meer zoek-hulpen te vinden.

 

Heren, doe wat je niet laten kunt, maar graag uit het zicht!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje

Terug van weggeweest

Lieve vrienden, 

 

Daar ben ik weer. 

Een ruime week hebben jullie me moeten missen. 

Of waren jullie me toch al zat?

Als ik heel eerlijk ben, heb ik jullie ook gemist. 

 

Het is allemaal redelijk goed gegaan en omdat ik het schrijven en de gezellige reacties mis, ben ik toch maar weer begonnen. 

Het zal misschien niet meer dagelijks zijn, maar ik krijg weer wat op “papier”.

 

Gedurende vijf dagen reed ik samen met mijn zoon heen en weer naar Amsterdam. 

Naar het Nederlands Kanker Instituut. 

Ik dacht, ik schrijf het eens voluit. 

Wanneer je dat op de gevel ziet staan, gaat je lijf in een andere modus. 

De overlevingsmodus. 

 

Ik heb er te veel, heel erg zieke mensen gezien. 

En dan ben ik zo ongelofelijk dankbaar als mijn zoon zegt: “eet maar bij ons” en in no time een godenmaal op tafel tovert, zoals ik anders zelf doe. 

Mijn lijf deed overal pijn. Verkrampt door spanningen. 

 

Heel veel appjes en telefoontjes, mooie kaarten en opgestoken kaarsjes, hebben z’n werk weer gedaan. 

Mijn man zei, dat hij daar zo dankbaar voor was. 

Ik ook. 

Dank jullie wel allemaal!!!!

Het gaat langzaam weer de goede kant op. 

 

Iedere dag een beetje beter. 

Nog even en het leed is geleden. 

 

Dan weer terug in het normale leven zien te geraken. 

Want er gingen maanden van spanning, wikken en wegen vooraf aan de operatie. 

Ook hoop ik dat we binnenkort gevaccineerd worden en we weer ergens heen kunnen. 

 

Gewoon lekker uit eten. 

Lunchen met de kinderen of onze vrienden. 

We beginnen met bubbels, want dan is er heel wat te vieren. 

 

Ik hoop dat men er klaar voor is, in ons favoriete restaurant. 

Wij zijn er zeker klaar voor! 

We zullen proosten op de toekomst, maar vooral op de gezondheid. 

 

Want dat is het allerbelangrijkste!!!!!  Proost alvast. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje