Bros.bros, bros, bros

Lieve vrienden, 

 

Gisteren zag ik een foto van een bekende jonge dame, die in het bad zat. 

En niet met Bros, bros, bros, bros, hoor. 

Nee, met een glaasje wijn, stokbroodje en ander lekkers. 

 

Ze had haar hoofd even ondergedompeld in het sop en was heerlijk aan het relaxen met een filmpje erbij, dat ze keek op haar laptop. 

Die laptop stond op de rand van het bad. 

 

Ik vermoed dat het de leeftijd is hoor, maar ik denk dan: “kindje, pas op!”

Als dat apparaat in het bad valt, ben je hartstikke dood. 

Ach ja, de jonge dame heeft in de soap over haar familie, nooit uitgeblonken door slimheid. 

 

Maar goed, een glas wijn en stokbrood terwijl je in de badkuip zit. 

De wijn gaat nog. 

Maar stokbrood??? 

Al die kruimels in de bubbels... Dan denk ik: “ Waar gaan die kruimels heen?”

 

Je kunt er zomaar ergens de kriebels van krijgen. 

Je vist ze er niet uit en ze blijven dan hangen in het afvoerputje, als het bad tergend langzaam leegloopt. Want godweet wat er allemaal door het putje heeft willen glijden. 

Een halve pot olijven, een scheut Tzatziki, om over smerige dingen nog maar te zwijgen. 

 

Dan zou ik het toch bij Bros, bros, bros, bros houden. 

 

Maar wat ik aan een bad zo vreselijk vind: als je erin wilt stappen is het water zo heet, dat je een vuurrode grote teen krijgt en dan moet er koud bij. 

Altijd te veel. Dan weer warm. Badkuip vol. Beetje leeg laten lopen. Pfffff 

 

En tegen de tijd, dat je denkt, lekker! Dan wordt er geroepen of de koffie ingeschonken kan worden. 

En dan begint het hè. Eruit. Glibberen aan alle kanten. Een keer terugglijden, nog een keer, en dan een spiertje verrekken en om hulp moeten roepen. Als je dan achttien bent, soit. 

Maar ach, je bent op mijn leeftijd toch net een slagerij op zaterdagmiddag. Hier een lel en daar een vel!!!!!!

 

Nee, aan ons is relaxen in bad niet meer besteed. 

 

Dus hebben we een jaar of wat geleden de badkuip eruit laten slopen en hebben we een regendouche met een aparte handdouche en een aparte afgesloten ruimte voor het toilet boven. 

Want dat is toch wel heel relaxed. Naar het toilet, zonder dat er iemand naast je de tanden staat te poetsen. 

 

Geen bad voor ons meer. In je eigen vuil liggen... 

Geef mijn portie maar aan Fikkie en de broodkruimels aan de vogeltjes. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Avocado

Lieve vrienden, 

 

Ook aan de avocado’s? 

Oh zo gezond. Zeggen ze. 

 

Ik heb me een keer laten verleiden en moet eerlijk zeggen, dat ik het niet te eten vind. 

Ik had ze gevuld met Hollandse garnalen en een dressing erover. 

Nou, nee. Zonde van de garnalen. 

 

Helemaal niet mijn smaak. Het vette gevoel langs je tanden, daar griezel ik van. 

 

Er zitten veel vezels, vitaminen, mineralen (ja juist, van de reclame) in. 

zegt men, want ik vraag me altijd af, hoe ze dat onderzoeken. 

 

Maar goed, een avocado opensnijden zorgt voor veel letsels die bij de spoedeisende hulp komen. 

Dan schiet het mes uit, waar je de keiharde schil mee open snijdt. 

En soms raakt het dan een spier of pees. Tsja. Je moet er wat voor over hebben. 

 

Als je aan het lijnen bent, en op de calorieën let, zijn avocado’s ook niet zo een succes. Een gemiddelde avocado bevat 225 calorieën. Een boterham 69. 

Maar als je koolhydraatarm eet, is het wel goed, om een avocado te eten. 

 

Hij zorgt in ieder geval voor voldoende vetten. 

 

Avocado’s zijn ook niet zo goed voor het milieu, want de avocado’s komen altijd van ver. Dus maken veel vlieguren, voordat ze op jouw bord liggen. 

 

Ik vind ze niet lekker. 

 

Wat ik dan wel lust? 

Alles! 

Hoewel, voor bruine bonen bid ik niet. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Nieuw leven

Lieve vrienden, 

 

Gisteren zag ik in een bericht van de kinderboerderij achter ons huis, dat er een kalfje was geboren. Een klein koetje, dus dat is fijn. Dat mag blijven leven. 

Ooit was ik getuige van de geboorte van een stiertje, bij dezelfde kinderboerderij. 

 

Wij wandelden met de hond en zagen een koe in barensnood. 

Er was niemand van de boerderij bij. 

Lichtelijk in paniek, belden we van alles. 

De politie, dierenambulance, je kunt het niet verzinnen. 

De koe bleef maar loeien. 

Eindelijk kwam de beheerder van de kinderboerderij aangereden. 

Hij maakte een touw vast aan de poten van het kalf. 

De tong, die uit de bek hing was blauw. 

De kop hing naast de voorpoten van het kalf. 

Met een plof viel het kalf op de grond. 

De moeder likte en likte. De beheerder begon met stro te wrijven. 

 

Plotseling kwam er een beweging in het kalf. 

 

Mijn “kennis” riep opgewonden: “Hij doet het!”

Verschillende toeschouwers lieten de tranen de vrije loop. 

De beheerder vroeg aan een kleine toeschouwer naar zijn naam “Rick”. 

En zo kreeg het kleine stiertje de naam van het jongetje. 

 

Daarna kwamen alle dieren van de kinderboerderij om het kalf heen staan. 

Vol bewondering. 

Alsof ze wilden zeggen: 

“Wees welkom in ons midden”. 

 

Ik denk dat Rick geen lang leven beschoren zou zijn, als stiertje. 

 

Maar enkele weken heeft de kleine Lakenvelder op de boerderij doorgebracht. 

De dag na de geboorte van Rick, werd er overigens nog een kalf geboren. 

Ditmaal via een keizersnede. 

Wat was ik dankbaar dat ik daar geen getuige van was. 

 

Het kleine koetje dat gisteren geboren is, is een Blaarkop. 

 

Ik hoop het koetje op te zien groeien in gezondheid. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Doe lekker je ding

Lieve vrienden, 

 

Hoe kunnen mensen zich gek laten maken? 

De afgelopen maanden heb ik te maken gehad met mensen die allerlei vormen van “mindfulness” beoefenen. 

Erger nog, ze proberen je te overtuigen dat het werkt. 

 

Ik voel en droom dingen, die uitkomen. Ik zie ook dikwijls gekke dingen. Maar ik probeer mensen niet over te halen, zich erin te verdiepen. 

Je hebt het of hebt het niet. 

 

Plotseling een kussen in je armen geduwd krijgen en dan te horen krijgen dat alles wat erin zit van mij is en ik het bij de inademing een plek in mijn lijf moet geven?????

Gestoord!!!!

 

Dit soort malle dingen geloof ik niet en daar wil ik ook geen moeite voor doen. Het is een ontspanningsoefening. 

Zegt men......

 

Dat is mijn ding niet hoor. 

Ook zoiets. Hoor je iemand zeggen: “Doe lekker je ding”. 

Nou, dat maak ik zelf wel uit. 

 

Maar die Mindfulness is niks voor mij. 

 

Acupunctuur werkt uitstekend, maar een poosje op je hoofd staan? Of op blote voeten door het gras lopen? Op weg naar onkruidjes om thee van te trekken? 

Ik zie dat niet zitten. 

 

Alles in de blender, feest!

Nou ik hoef niet. Laat mij maar gewoon mijn gang gaan en zien wat ik eet of drink. 

 

Lang geleden at ik een zwart/paarse bes van een struik in de tuin. 

Hij smaakte niet lekker. 

Ik ben nog net niet naar de eerste hulp gegaan om mijn maag leeg te laten pompen, omdat ik een vergiftiging vermoedde. Dus zover kun je komen door de verkeerde kant op te denken. 

Het was overigens een cassis bes. 

Niet lekker. Terwijl ik blauwe bessen heerlijk vind. 

 

Nee, het ene is nog niet bedacht, of het andere wordt weer verzonnen. 

Allerlei tv-dames, die ooit als soapy begonnen zijn, verzinnen iets, om je geld uit de knip te troggelen. 

 

Eerst het kookboek van een modellenzuster en nu de maankalender van de maanzusters. Alleen iets doen, als de maan je goed gezind is. 

 

Het kost een berg, helpt geen barst. 

 

Vinden jullie dat het werkt? Ook goed. Ieder zijn meug. 

 

Ik ga wel lekker mijn ding doen. 

Hoewel? Dat heb ik gisteren al gedaan. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje

 

 

Cashmere

Lieve vrienden, 

 

“Ik moet jullie ten zeerste adviseren om binnen te blijven”, sprak onze zoon, toen hij om zeven uur de hond kwam brengen. “Het trottoir is niet te doen, zo glad!”

De kou is aan het verdwijnen en de regen bevriest op de ondergrond. IJzel. “Dit wordt een drukke dag op het werk”, sprak hij nog. En weg was hij. Glibberend richting het ziekenhuis….

 

Laat ik vandaag nou net iets geschreven hebben over wol. Wol om je warm te houden. 

Cashmere wol!

 

Afkomstig van de ondervacht van de Cashmere geiten. 

 

Vroeger werd dit uit de vacht gekamd, tegenwoordig wordt het geschoren. 

Dit geitenras leeft in Mongolië en de Himalaya. Maar ook in India, Pakistan en Iran. Om de geit te beschermen tegen de strenge kou, heeft moeder natuur dit ras een extreem fijne vacht toebedeeld. 

 

De ondervacht is donzig en voelt wat vettig aan. Mijn hond had ook zo een warm wolletje onder de ruwe vacht. 

 

Cashmere is het allerfijnste materiaal dat ik ken. 

Zo zacht en warm. Niemand is allergisch voor Cashmere wol. Dat hoorde ik ooit in een Cashmere winkel. 

Daar verkopen ze zelfs Cashmere onderbroeken. De eigenaresse van de winkel vertelde dat mensen van heinde en verre komen voor hun kleding. 

 

Het is kostbaar, maar het allerlekkerste, warmte gevende materiaal. De prijs is mede afhankelijk van het aantal draden, waarmee de wol gesponnen is. 

 

Als je een echte koukleum bent, investeer in een Cashmere pullover. Gewoon op het blote lijf. 

Niets lekkerder. En dan niet gecombineerd met zijde of merinoswol. 

 

Nee, gewoon de echte pure 100 procent. 

 

De dooi heeft zijn intrede gedaan, maar je moet het dak ook niet repareren als het regent. 

 

Gewoon doen. Misschien vind je er nog één in de uitverkoop. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

 

Valentijn verleden en heden

Lieve vrienden, 

 

Vandaag is het veertien februari. Valentijnsdag. 

 

In het jaar 496 na Chr. riep paus Gelasius deze dag uit als dag van de Heilige Valentijn. 

Tot die tijd, was het een heidens feest, waarbij de namen van ongehuwde vrouwen in een hoed gedaan werden en mannen, die een vrouw zochten, een naam uit deze hoge hoed mocht halen. 

Degene wiens naam op het lootje stond, werd zijn partner. 

Zijn Valentijntje, zoals we nu zeggen. 

 

Maar het feest zoals wij het kennen komt van het gedicht “Parliament of Foules” geschreven door Geoffrey Chaucer, in 1332:

 

*Want dit was op Sint Valentijnsdag, als elke vogel daar zijn maatje komt kiezen*.

 

Ik hoorde er voor het eerst over, van een vriendin van mijn moeder. 

Zij woonde in Californië. 

Mijn moeder vond het prachtig en was altijd een beetje pissig, als ze niets kreeg. 

 

Ik hoopte altijd op een kaartje van een stille aanbidder. 

Maar ja, bij mij hielden ze gewoon hun mond, durfden het niet of waren er niet. 

 

Later vond ik het steeds gekker worden. 

Ik ben niet echt gek op rood en hartjes in een boeket bloemen. 

Helemaal niets voor mij. 

 

En mijn man is allesbehalve romantisch en geeft niets om dat soort dingen. 

 

Maar toch, met alle commercie eromheen, raak je een beetje in de stemming. 

Een spannend rood setje, zit er echt niet meer in. 

 

Maar opeens kreeg ik een ingeving. 

We zijn allebei gek op een garnalencocktail. 

Dus als aardigheidje voor mijn Valentijn, staat er vandaag een garnalencocktail op het menu. 

Dan nog een heerlijk dessert en we zijn allebei blij. 

Ach en misschien doe ik wel knalrode lippenstift op. 

Als dat niet romantisch is.......!

 

Happy Valentines day!!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond en veilig, 

 

Rietje

 

Gember

Lieve vrienden, 

 

Bij mijn moeder was altijd gesuikerde gember in huis. 

In een bonbonschaaltje of gewoon in een zakje. 

Mijn moeder, zus en ik vonden het heerlijk. 

 

Als je zag, dat mijn moeder of zus ergens op sabbelden, was het geheid op een stukje gesuikerde gember. 

Ook werd er naar goed gebruik, iedere week boterkoek gebakken en deze werd ruim bestrooid met bakgember uit een potje. Fijngehakte stemgember was dat. Heerlijk!

 

Een Amsterdamse gemberbolus is nog steeds niet te versmaden. 

Helaas is de bakker die de lekkerste maakte, gesloten. 

 

Nu kun je bij de grootgrutter zakjes gesuikerde gember kopen. 

Die bolletjes zijn behoorlijk uitgedroogd en korrelig in de mond. 

 

Maar een poos terug, kocht ik bij de kaasjuwelier een onsje. 

Uit een grote glazen pot, ging het in een papieren puntzakje. 

Deze gember smaakt zoals het vroeger smaakte. Heerlijk.

 

Tegenwoordig worden aan gember allerlei gezonde eigenschappen toegewezen. 

Het zou cholesterolverlagend en bloeddrukverlagend werken. 

Verder val je af van gemberthee na het eten, zegt men.......

 

Natuurlijk niet van gesuikerde gember. Dat is een calorieënbom. 

Maar verse gember zou zeer gezond zijn. 

 

Er is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar het enige waar het mogelijk tegen zou helpen, is misselijkheid. 

Ook bevat het niet zoveel vitamine C als gezegd wordt. 

In een kilo verse gember zit dezelfde hoeveelheid vitamine C als in een hele sinaasappel. 

 

Dan ga ik toch voor de sinaasappel, want een kilo verse gember eten, zorgt ervoor, dat je daarna nooit meer gember eet. Zo beroerd word je daarvan. 

 

Persoonlijk gebruik ik de verse gember geregeld in Indische gerechten. 

Maar dan wel fijngesneden. 

 

En ja, gewoon af en toe op een stukje gesuikerde gember sabbelen is natuurlijk heerlijk. 

Maar slecht voor de lijn. 

 

Dat is dan weer wel wetenschappelijk bewezen. 

 

Laten we het er maar op houden, dat alles waar te voor staat, niet goed is. 

 

Behalve tevreden. 

 

En wat mij betreft te lekker (om te laten staan).

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond en veilig, 

 

Rietje