Ondertiteling

Lieve vrienden, 

 

Na de persconferentie gisteren, moest ik even diep ademhalen. Het gaat Corona technisch in ons land niet goed. Te veel besmettingen. Het ziet er niet goed uit. 

Een mokerslag, lees ik in de krant. Deze uitspraak wordt opgetekend uit de mond van vele horecaondernemers. 

Persoonlijk ben ik wel een beetje blij, want wat moesten we toch allemaal? 

Nu hebben we een routekaart. De huidige situatie in ons land is zeer ernstig. 

Één stap verwijderd van een complete lockdown. 

 

Hopelijk houdt men zich nu wel aan de regels en is de boodschap duidelijk. 

Ik heb er wel wat vraagtekens bij. Waarom? 

Ik zal proberen om het uit te leggen. 

 

Een Noord Afrikaanse kennis van mij, spreekt niet helemaal vlekkeloos Nederlands. 

 

Hij is al dertig jaar in Nederland. De kinderen zijn in Nederland geboren en die kinderen spreken beter en netter Nederlands, dan wij allemaal bij elkaar. 

 

Zij leggen hun ouders ook alles uit, of niet…. 

 Een leugentje om bestwil kan geen kwaad. 

 Er zijn drie dochters en een zoon. 

De zoon is natuurlijk ‘God in de gouden toren’. 

Hij blijft immers bij de familie, terwijl de meisjes bij hun huwelijk toetreden tot de familie van de man. 

 Dus de zoon vertelt wat er moet gebeuren. In keurig Nederlands. 

 

Naar het Nederlandse nieuws wordt nauwelijks gekeken. Kranten worden niet gelezen. De nieuwtjes horen ze in de moskee. 

De moskeeën waren een tijd gesloten tijdens de lockdown en daarna nog steeds, slechts beperkt geopend. Tijdens de grote feesten kwamen de families toch weer bij elkaar. 

Want ze hadden niet gehoord, dat dat niet mocht, vanwege Corona. 

 

In een straat op het industrieterrein van Tilburg, deed de politie een inval bij een bruiloft waar 150 gasten waren. Ze wisten niet dat dat niet mocht?????

 

Het was in ieder geval niet goed gecommuniceerd naar de families. Of misschien verzwegen door de kinderen. 

 

Het is toch noodzakelijk in ons land, dat nieuwe regels betreffende Corona, goed gecommuniceerd worden in meerdere talen??? 

 

We willen toch van het virus af? Waarom is er dan niet in alle talen een communiqué, na afloop van de persconferentie? 

 

Een politicus heeft gezegd, dat onze IC’s vol liggen met Nederlanders, die onze taal niet spreken. Dat was niet zo politiek correct, zegt men. Had hij niet zo mogen zeggen. 

 

C’est le ton, qui fait la musique.

 

Maar hij zou wel gelijk hebben, als hij gezegd had dat er beter gecommuniceerd moet worden in vele talen. 

 

Helaas zei hij dat niet. 

 

Uiteraard viel men over deze man heen, terwijl hij volgens de ziekenhuizen gelijk heeft.

 

Maar het komt altijd zo rottig z’n strot uit hè. 

 

Zal ik een voorstel doen? Ondertitel alles in het Arabisch en vertel de kinderen, dat zij het aan hun ouders moeten vertellen. Dan zijn we van het gedonder af.

Men doet dat in ziekenhuizen al jaren, bordjes ophangen met Arabische teksten. Helemaal niet erg toch? 

 

En die politicus? Die zal het daar ongetwijfeld ook niet mee eens zijn. 

 

Maar het is wel in het belang van ons allemaal, vinnik. 

Want willen we niet allemaal, die stip aan de horizon zien verschijnen, als een schip dat van gene zijde onze richting op komt zeilen? 

Een schip dat ons uitzicht brengt op een toekomst in gezondheid. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

Plastic in huis

Lieve vrienden,

 

Het aroma komt je tegemoet, zodra je .... open doet, dat is....

 

Google deze zin eens. Met stipjes en al. 

Dan komen alle jingles van de reclames tevoorschijn. Inclusief de stipjes, maar als je op een pijltje toets, dan zie je de weggelaten woorden. 

 

De kreten uit de tijd, toen de Plasticmerk Party’s nog een geweldig uitje waren voor menig huisvrouw. Met het excuus dat het voor het huishouden was, ging menigeen z’n budget te boven. 

Die malle plastic trommels, slagroomschudders, sinaasappelpellers, botervloten, eierscheiders en bewaardozen, wie heeft ze niet? 

 

Ik zeg bewust heeft, want die lelijke dingen werken geweldig. Na al die jaren nog steeds. Niet kapot te krijgen. 

 

Wie heeft er nooit de koekjes in bewaard, of de restjes. 

 

Ze hadden geen winkels en ze hoefden geen reclame te maken. 

 

Via mond op mondreclame, verkochten de consulentes, zeker in de beginperiode, voor een vermogen tijdens zo een party. 

 

Dan leverde je aan het eind van de gezellige avond een bestelformulier in bij de consulente en moest je wachten op de zo begeerde gebruiksvoorwerpen. 

 

Afzichtelijk qua uiterlijk, maar wat een fantastische dingen. 

 

Mijn hele vliegcarrière, zat om de kop van mijn tandenborstel, een hulsje van het bekende plastic merk. Tot vorig jaar “sierde” de botervloot van dit merk mijn eettafel. 

Totdat we vorig jaar besloten, een mooiere aardewerken te gebruiken. Waardeloos ding trouwens. Al één deksel gebroken en de tweede rammelt. 

 

Maar het was een leuke tijd. Ondanks best wel akelige herinneringen kijk ik met veel plezier terug op de tijd van de handige huishoudhulpjes. 

 

De oranje rolveger.... De oranje slacentrifuge, die inmiddels vervangen is door een groene, van slechte kwaliteit. 

 

De melkglazen ovenvaste schalen met deksel. Op de schaal was een fruitmotief afgebeeld. Wie heeft ze nog??? Ikke. Van mijn moeder. Heel handig voor de peertjes, maar wel truttig. 

 

Het houten kruidenrekje met potjes met houten dop. 

De Keulse pot, voor het zout, nog steeds in gebruik met de houten zoutlepel. Zonder die lepel weet ik de maat niet. 

De uiensoep kommen, die met brood en kaas op de soep, even in de oven gingen. Niet stuk te krijgen. 

 

De spullen van voor de Plastic tijd, waren veel mooier, decoratiever. 

 

We noemen het nu Brocante. “Ouwe meuk”, zegt manlief. “Kan dat weg?”

Natuurlijk kan dat niet weg. 

 

Want wat snuffelde ik graag tussen Brocante of bij de kringloop. En kopen doe ik het ook nog wel. 

 

Want het is toch veel leuker om aan tafel de poedersuiker over de frambozen op de merengue te strooien, met een verzilverde strooilepel dan uit die kartonnen bus met blauwe deksel? 

Of een kristallen schaaltje met de strooilepel in de poedersuiker, naast de schaal met oliebollen. 

 

Tuurlijk, het geeft meer werk. 

Maar het is een lust voor het oog en veel beter voor het milieu. Niet dat ik zo een groene ben hoor. Integendeel zelfs. 

 

Maar toch......

 

Want de sfeer van vroeger... ik hou ervan. 

Terwijl mijn moeder het fantastisch vond om alles op te ruimen in de moderne plastic dozen, omring ik me tegenwoordig graag met de klassieke, oh zo fraaie gebruiksvoorwerpen. 

 

Vooral om naar te kijken. Naar een oogstrelend plaatje uit vervlogen tijden. 

 

Want zeg nou eens eerlijk, de Kersttulband komt toch beter tot zijn recht onder een oude glazen stolp op een prachtig antiek taartplateau op voet, dan in een plastic bewaarbak? 

 

Het oog vervult tenslotte de mond van verlangen.

 

Maar als de heerlijke tulband niet helemaal op gaat, verdwijnt het overgebleven stuk ‘s avonds in de luchtdichte plastic bak, je weet wel, even randje optillen, pffft en weer dicht. 

 

Zodat het de volgende dag weer fris en fruitig onder de glazen stolp kan staan. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Reclame op TV

Lieve vrienden,

 

Denk jezelf in de tijd van VOOR Netflix. 

De tijd van Loekie de Leeuw. 

De tijd waarin tv-commercials nog veel duurder waren dan nu, terwijl een commercial nu kan oplopen tot €50.000,- per uitzending. Afhankelijk van dag en tijdstip. 

 

Goed, ga even terug naar die tijd. 

 

Petje Pietamientje.(stom hè, ik vind het gewoon lekker) Het laatste snoepje van de man in de geblokte spencer en de olifant. 

Het snoepje dat niet kon rollen van de smaak….

 

Ik weet de namen wel, maar zoals ik het gewoon ben, noem ik ze niet. 

 

Hoor de panfluit en zie de prachtige zwarte dame het beeld binnen heupwiegen, gehuld in gouden zonlicht en de zwierige stof van haar jurk, met een baal koffie op de schouder. 

Deze reclame was toch geweldig. Je kreeg door het zwoele beeld meteen trek in koffie. Weliswaar niet in oploskoffie, maar toch... koffie. Misschien zelfs wel in een zwoele avond...

Er zijn voor dit product vele commercials gemaakt, met dezelfde melodie en steeds met een mokka gekleurde vrouw die verleidt. 

Dat kan niet meer vandaag de dag!!! Mag niet!!!! Racistisch, slavernij, seksistisch!!!!

 

Wat verandert de wereld toch, terwijl je met je ogen knippert. 

 

Gisteren keken we weer eens met geoefend oog naar het reclameblok 

Er viel ons iets op. 

Tegenwoordig zit in iedere commercial een gekleurd persoon. Wij noemen het altijd de excuus persoon. 

 

Hoe is het toch mogelijk, dat in iedere Nederlandse commercial zomaar uit het niets, een gekleurd persoon aan de tafel met oer-Hollands eten verschijnt. 

Volkomen overbodig, lijkt mij, want hoewel volledig geaccepteerd, hoeft het toch niet? 

 

Doen jullie me nou eens een lol. Kijk naar de reclames en let op de gekleurde medemens in de filmpjes. In alle filmpjes. Echt in alle. 

 

Als je erop let, krijg je er de slappe lach van. Ik zag zelfs al reclame voor zwart maandverband. 

Er zit ongetwijfeld iemand achter de knoppen, die dat regelt. 

 

Want er gaan toch jaren voorbij, dat er geen gekleurd persoon bij ons aan tafel zit. 

Het mag wel, maar het gebeurt gewoon niet. 

Ik heb geen gekleurde familieleden. Wel bekenden, maar die komen nooit bij ons over de vloer. Als ze er waren, mochten ze gewoon aanschuiven. Gekleurd, regenboog, het maakt niet uit. 

 

Maar ze zijn er niet. Ooit zei ik over haar eerste kleinkind tegen een kennisje: ”Wat een droppie!” Gewoon zonder nadenken. Het kennisje gierde van het lachen. Haar dochter ook, want de schoonzoon was een gekleurde man en de beeldschone baby had een mokka kleurtje. So what????

 

Moest ik nu meteen aan oploskoffie denken??? Of aan de knechten van de goedheiligman??? Welnee!!!!

 

Als je dat soort dingen niet met nare dingen associeert dan is er toch helemaal niks aan de hand??? 

Toen ik op school zo heerlijk danste met m’n Surinaamse klasgenoot met z’n Afro kapsel, omdat hij de verpersoonlijking van de soulmuziek was, dacht ik toch niet aan slavernij? 

Welnee, het was gewoon een bevriende klasgenoot met ritme in z’n lijf. Aangeboren ritme. 

 

Net als de heupwiegende mokka dame met de baal koffie. 

 

Dat is toch net even anders dan het huppelende meisje op haar klompjes, met het kanten mutsje op dat roept: “Geen cent te veel hoor!”

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje 

Karma

Lieve vrienden, 

 

Karma, een Hindoestaanse meisjesnaam, die ‘vertrouwen’ betekent. 

Mooi om je dochter zo te noemen.

 

Maar Karma heeft ook een hele andere betekenis. Karma is de som van alle persoonlijke goede en slechte daden, tijdens het aardse leven. Dit komt ooit bij je terug. Zelf denk ik altijd maar: “What goes around comes around”. Actie en reactie. Wie goed doet, goed ontmoet. 

 

Het woord Karma komt oorspronkelijk uit het Sanskriet. Het betekent daad of werking. 

 

Ik moet er altijd wel om lachen. Mensen die bij alles roepen: Karma!!!! 

Dikwijls zoeken ze nog steeds naar de klepel. 

 

Zelfs bij de dingen die je denkt werkt Karma in stilte door en ooit krijg je het om je oren. 

In het land van ooit....

 

Ga ik nu een beetje spiritueel doen? 

Welnee. Hoewel de meesten weten dat ik iets dergelijks heb. 

 

Als de telefoon op een zeker moment gaat, weet ik wie dat is. Geen toeval. 

Gewoon een gevoel. 

 

Ik voel soms dat iemand sterft. Dan glijdt de koude hand des doods over mijn rug. Maar dan moet ik wel een hechte band met die persoon hebben, want anders zou ik het mijn leven lang koud hebben. Stel je voor....

 

Ook droom ik dikwijls dingen die nog gaan gebeuren. Soms is dat best griezelig, maar ik doe er verder niks mee. 

 

Ook gebeurt het, dat de telefoon gaat en ik absoluut geen idee heb wie er belt. 

Vanmorgen nog. Mijn telefoon ging en ik pakte hem te laat. 

Het bleek het ziekenhuis te zijn. Waarom, wie, waarvoor? Ik weet het nog steeds niet. Maar dat komt vast goed. Op zeker moment zal ik het weten. 

 

Soms heb ik dat soort dingen wel en soms niet. 

Maar toeval bestaat niet, daar ben ik van overtuigd. 

Er zijn dingen die ik niet kan verklaren. 

Daar zit waarschijnlijk de crux. In onze westerse cultuur, willen we allemaal ergens een verklaring voor hebben.

 

Waarom zijn de bananen krom? 

Ik kan het niet verklaren hoe het komt, dat een voormalige Nederlandse minister zijn eerste én zijn tweede vrouw verloor aan een verkeersongeluk. 

Het waren ook nog eens zussen van elkaar. Dat is toch niet te bevatten? 

Maar met mijn toch wel spirituele geest, weet ik zeker, dat daar ergens een verklaring voor te vinden is. Niet door mij. Maar ook in dit geval geloof ik niet in toeval. 

 

Er moet iets zijn. 

Ooit vertelde ik dat volgens mij de geest opgeslagen wordt in een andere dimensie. 

Want het kan niet zo zijn, dat de geest zomaar weg is. Dat bestaat niet. 

Bij het sterven verlaat de geest het stoffelijk omhulsel in enkel seconden. In een zucht…Dat kun je zien. Ik tenminste wel. 

 

Vanmorgen las ik dat de weduwe van de interieurgoeroe, die afgelopen zondag overleed, meteen na zijn sterven, alle ramen en deuren openzette. 

Zodat zijn geest eruit kon. 

Naar een andere dimensie. Dat geloofde hij. 

Dus ik ben niet de enige die dat gelooft. Niet de enige die dat denkt. 

 

En wat betreft Karma, zal ik er nog even twee tegeltjeswijsheden ingooien: 

 

Wat hij niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. 

Wie goed doet goed ontmoet. 

 

Zo is het toch? 

Daar heb ik tenminste alle vertrouwen in. 

 

Tsja, Karma, Hindoestaans voor ‘Vertrouwen’

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Piekeren helpt niet

Lieve vrienden, 

 

Zijn jullie ook piekeraars? 

Na jaren weet ik dat het niks helpt. Manlief zei altijd: Kun je het nu oplossen? Uhhh, nee. 

Nou ga dan slapen. En dat werkt. 

 

Als ik eens wakker lig, wat echt hoogstzelden gebeurt, stel ik mezelf die vraag. En weg ben ik. 

Want tegen beter weten in proberen iets in je hoofd op te lossen, is absoluut zinloos. 

Maar als ik boos ben, terwijl ik probeer te slapen, kan ik er beter even uit gaan. 

 

Momenteel heeft één vriendinnetje COVID-19 en een ander net een hele zware operatie gehad. 

Dan maak ik me zomaar zorgen over deze stoere meiden. 

Van de Covid patiënte weet ik dat ze net zo bang is voor het virus, als ik. 

Ze heeft ook van alles vermeden om het niet te krijgen en toch.....verdorie!!!!

 

De andere patiënt ligt in het ziekenhuis en moet nog even blijven. 

Ze is in goede handen en af en toe voel ik haar angst. 

Toch kan ik dit ook weer van me afzetten. 

 

Piekeren is geestelijk ronddwalen om iets, dat je niet los wilt laten. 

En het is verschrikkelijk als je dat niet kunt. 

 

Als je je zorgen moet maken over de baan van de kinderen of over ouders in het verzorgingshuis. Over mijn schoonmoeder hoef ik me geen zorgen te maken. 

Ze slaapt veel en krijgt niet zoveel mee van wat er aan de hand is in de wereld.

 Dus zal ik er ook maar niet van wakker te liggen. Doet zij ook niet. 

 

Gelukkig doe ik alleen maar dingen waar ik gelukkig van word. 

 

En als ik het even niet meer weet, sla ik een keeromweg in en bekijk het nog eens van de andere kant. Want ook daar is het gras niet altijd groen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

 

Zuid-Afrikaans voor beginners

Lieve vrienden, 

 

Een keeromweg. 

Dat is Zuid-Afrikaans voor een doodlopende weg. 

Zuid-Afrikaanse woorden staan vaak dichter bij de juiste betekenis van iets. 

 

Want wat is nu doodlopend? Raar woord eigenlijk. 

 

Afrikaans voor een slipje? 

Amperbroekie. 

Een stewardess? Zweefteef. 

Een pooier? Hoerboer. 

Een tandarts? Gebit smid. 

Een oorlogsschip? 

Voorniksniebangboot. 

Een helm? Botsmuts. 

Een bouwhelm? Pletterpet. 

Facelift? Rimpelstrijk. 

En zo zijn er te veel om op te noemen. 

 

Ze slaan allemaal de spijker op z’n kop, die woorden. 

Laatst noemde mijn niet Nederlandse hulp een fluitketel, een toeterpan, terwijl ze met haar handen de vorm van een fluitketel maakte. 

Ik vond hem wel leuk. Het water kookt, dus de pan toetert. Tsja. Knap omschreven in ieder geval. 

 

Maar ik begon met de keeromweg. 

 

Dat is toch een prachtig woord, jij loopt niet dood, de weg ook niet. 

Nee hoor, aan het eind van de weg keer je om. Je moet wel, want de weg houdt op. 

Als je omkeert zie je alles nog een keer. Of je ziet opeens alles anders. 

Eerst kijk je naar de weg aan de rechterkant dan aan de linkerkant. 

 

Mannen zien tijdens het autorijden hele andere dingen dan vrouwen. 

Mijn man ziet iedere oude auto, motor of brommer als we erlangs rijden. Ik zie de leuke winkeltjes, de stalletjes met bloemen of fruit of bekenden op de fiets. Verse eieren en aardappelen te koop. 

 

Het is dan toch prachtig, om een stuk weg nog een keer te rijden. Dan zie je andere dingen. Bijzondere dingen. Ik zie het romantische, mijn man de oude meuk. 

 

Behalve als het Brocante is. Dat ziet hij nou nooit. 

Zo jammer. Want als ik vraag om te stoppen, ziet hij ook geen parkeerplaats. 

Ach, denk ik dan maar, gelukkig heb ik geen lui oog. Maar zelfs met één oog, ziet hij, wat ik niet zie. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

 

Blijf jezelf

Lieve vrienden, 

 

Zo dikwijls zien mensen elkaar anders dan hoe zij in werkelijkheid zijn. 

 

Eerlijk gezegd, ben ik ook weleens geneigd om iemand een eigenschap toe te dichten, die helemaal niet terecht is. Maar qua mensenkennis zit ik meestal wel goed. 

 

Meestal zie ik geen verschil tussen anderen en mezelf. Arm of rijk? Het zal me worst wezen. Ik zal nooit m’n afkomst verloochenen. Ik blijf de Amsterdamse meid, die ik altijd was. Waarom bekakt praten??? Je schamen voor jouw afkomst? 

 

Een paar jaar geleden zei een kennisje tegen me: “Ik keek altijd zo tegen je op......”

Toen ik dat hoorde viel ik bijna van mijn stoel. 

 

Mijn lijfspreuk is: het hoeft niets te zijn, als het maar wat lijkt. Daarmee bedoelend, dat je van niets, iets kunt maken. Een met smaak, zelf uitgezocht C&A-tje kan zoveel mooier staan, dan een outfit, die een vermogen kostte en waarvan de verkoopster zei: “Gewoon doen! Het staat prachtig!!!”

 

Nou, dat maak ik zelf wel uit. Want als het niet goed voelt, dan moet je het niet kopen. Ik hou ervan, eerlijk geholpen te worden. Niet iets aangesmeerd te krijgen. 

 

Wat ik belangrijk vind, is een goede verzorging en mooie schoenen. 

Mijn vader zei altijd: Aan het haar en de schoenen herkent men de vrouw. Hij had toen al gelijk. Niet leren, lompe schoenen, verpesten het hele plaatje. 

 

Doe een lippenstiftje op, kijk eens in een modeblad. Dat werkt verfrissend voor jouw eigen garderobe. Laat je haar eens anders knippen. Want er zijn kapsels, die echt niet meer kunnen op een bepaalde leeftijd.

 

Maar wees vooral blij met jezelf. Het allerbelangrijkste is dat je een blije snoet hebt. Kijk in de spiegel en lach naar jezelf. Zeg tegen jezelf: ”Ha, lekkere meid!”

 

Beter rimpels van het lachen, dan mondhoeken richting de schouders. 

 

Beter een natte broek van het lachen, dan een natte zakdoek van de tranen. 

Wees wie je bent, maar probeer wel je beste zelf te zijn. Zowel uiterlijk, als innerlijk. Je kunt niet altijd de omstandigheden kiezen, maar wel hoe je ermee omgaat. 

 

~Ik ben wie ik ben.

Wie ik ben is wie jij ziet.

Wat jij ziet is wat jij oordeelt. 

Maar wat jij oordeelt, dat ben ik niet. ~

H.P. Roël

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje