Dansende krentenbollen

Lieve vrienden, 

Wanneer je aan het lijnen bent, heb je soms visioenen. 

Zojuist zag ik, vlak langs mijn gezicht, mini krentenbollen langs huppelen. 

Ze maakten steeds een sprongetje als ze recht voor mijn neus waren, zodat ik net mis hapte. Valsspelen, noem ik dat. 

Het zijn zo van die simpele dingen. Afgelopen zondag tenslotte culinair verwend. 

*Dus zeur niet! Het blijft geen feest. 

Maar ik ben niet aangekomen....

*Ja, maar ook niet afgevallen toch? 

Nee, nou…Meer dan een ons in de week hoeft toch niet? 

*Nee, natuurlijk niet. Wie het kleine niet eert, is het grote niet....... 

Ja, nou weet ik het wel. 

Ik doe toch mijn best? Minder eten kan niet. Echt niet. Geen wijntje, geen snoepje. 

*Ja, maar je moet bewegen!!!!! 

Tuurlijk. Je ziet toch wat ik ‘s morgens voor toeren uit moet halen om die zenuw een beetje ruimte te geven, zodat hij zich tussen mijn verzakte wervels uit kan wurmen? 

*Jawel....maar uh…”

Oh, niet genoeg bewogen? 

Nou, ik vind de badkamer helemaal droogmaken na het douchen ook wel beweging hoor. 

Oh, nog dingen doen, die ik anders niet doe?

Ik doe mijn best. 

*Nou ja, zelf weten, maar zeur dan niet.”

Ik zeur al niet meer hoor. 

Ik neem wel weer kaasblokjes met tomaatjes en kipfilet. 

Nou je zin? Zometeen doe ik twee rondjes door de tuin. Peren gooien met de hond. 

En dan roept manlief: 

Lieverd, zo gek…er dansen krentenbollen over de tafel!!!!!!

Grrrrrrrr. 

Groetjes, 

Rietje

Siri

Lieve vrienden,

Gisteren had ik het er al over. De techniek van de telefoon, internet en al die bijzonder handige dingen van de tegenwoordige tijd. 

Mijn schoonmoeder maakte nog mee, dat er voor het eerst een passagiersvliegtuig de lucht inging. 

Wij maakten onder andere de uitvinding van de televisie mee, van het plastic, een product waarover binnenkort in Europabelasting betaald moet worden, de computer, de mobiele telefoon. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. 

Ja, allemaal meegemaakt. Door ons allen. 

Tegenwoordig staat de techniek voor niets. Het probleem is nooit zo groot of er wordt een oplossing voor gevonden. En dat is andersom ook zo. Want sommige mensen verzinnen bij iedere oplossing wel een probleem.

Maar nu is mij toch iets overkomen.... Een wonder. Echt, heus. 

Op mijn telefoon zit een spellingscontrole. Deze verzint de woorden waar ik bij zit. Serieus. Dat probleem kennen we waarschijnlijk allemaal. 

Maar wat mij gisteren toch gebeurde.......

Heb ik mijn Lariekoekje verstuurd, verschijnt er een berichtje: ‘Lees het nog eens terug, ik moest zo hier en daar wel even grinniken’. Dat geloof je toch niet? 

Echt de hedendaagse techniek met uitroeptekens!!! 

Geweldig. Dit was geen Siri, want ik had de heilige Siri niet aangeroepen. 

Nee, het was een ingebouwde corrector. Dat is zo een iemand, die je fijntjes wijst op gemaakte fouten. 

En er dan ook nog enkele kanttekeningen bij plaatst en vraagt of het laat was en er misschien een drankje te veel genuttigd was. 

Het heeft mij behoed voor het openbaar plaatsen van mijn Lariekoekje met fouten. 

Alle gekheid op een stokje, zij en ik denken en doen vaak hetzelfde. Zij is een soort van alziend oog in mijn blinde vlek. Met dezelfde geboorteplaats en beiden neergestort in de regio Kennemerland, zijn wij een soort Suurbier en Krol, Knabbel en Babbel, Johnny Jordaan en tante Leen, Waldorf en Statler. 

Dan laat ik natuurlijk in het midden, wie wie is, anders krijgen we dat weer. 

Nee, met Cor de Commaneuker, zoals ik haar maar zal noemen heb ik de klik, die ik met enkele van mijn trouwe lezers heb. 

Zoals ik die ook heb met K.K. te L. 

Gieren om dezelfde dingen en janken om een dier, zak maar zeggen. 

Wat heerlijk, dat er in deze wereld mensen zijn die net als ik het leven met een korreltje zout nemen. Bij wie de humor hen op de been houdt. 

Die altijd weer het zonnetje door zien breken na een hevige donderbui. 

Die zomaar op de vroege morgen zitten te huilen van het lachen, om de tranen van hun verdriet te verbloemen. 

Mensen, die in mijn hart zitten en er nooit meer uitgaan. 

Mensen die met hun eerlijkheid dat plekje verdiend hebben. 

Mensen waar ik van hou. 

Met hartelijke groet, 

Rietje

Spotify

Lieve vrienden,

In mijn nieuwe auto zit een Bluetooth aansluiting, waarmee ik van alles, vanaf mijn telefoon kan afspelen. Zelfs m’n berichten worden voorgelezen. 

Zo kan ik ook Spotify afspelen in de auto. Met deze app kun je allerlei muziek op je telefoon zetten. Dan maak je een eigen Play list. Meerdere zelfs. Ik heb de gratis app en dan moet je alleen af en toe reclame aanhoren. Nou ja, dat is dan maar zo. En met het Sonos geluidsysteem dat wij in huis hebben kun je ook de Play list afspelen, die je samengesteld hebt met Spotify. 

Maar goed, je kunt het dus ook afluisteren als je in de auto stapt en je je telefoon bij je hebt, met Bluetooth ingeschakeld. 

Dan druk je een bepaald knopje in en op het beeldscherm van de auto verschijnt jouw Play list. 

Dat vind ik toch zo onbegrijpelijk. 

Maar het is nog veel gekker. Want als je op een bepaald nummer toetst, verschijnt er een foto van de zanger of zangeres in beeld, met de titel van het liedje. Een foto!!!!!!

Ik kan daar echt met mijn pet niet bij. Ik snap er helemaal niks van. Ik zie dat het zo is, maar hoe het komt???? 

Enkeltje feestverlichting voor mij. Abracadabra. Snap er hillegaar niks van. 

En dan een Play list maken. Ach, ach, wat een feestje. Gewoon, lekker leuke liedjes uitzoeken, die je dan later thuis of in de auto kunt luisteren en natuurlijk keihard mee kunt zingen. 

Wel vervelend met dat meezingen is, dat de artiest de tekst niet zo goed kent als ik. Hij of zij zingt het altijd verkeerd. 

Echt hoor gewoon in mijn auto, zingen ze heel iets anders dan ik. 

Voor de meligheid heb ik ook ‘Hendrik Haan uit Koog aan de Zaan’ ertussen gezet. 

Nou, dat zingt Leen Jongewaard net zo goed als ik. Gelukkig maar. Anders zou ik daar toch een rot momentje van hebben. 

Dan zou er gewoon in mijn hoofd blijven zitten: Alle vrouwen keerden vlug, teleurgesteld naar huis terug. 

Want als je niet meer op de tekstvastheid van Leen kunt vertrouwen, ja, waar blijf je dan zo is het toch meneer?

Met een vrolijke noot, 

Rietje

Lunch

Lieve vrienden, 

Gisteren waren we uitgenodigd voor een lunch in Overveen. 

Een lunch van half één tot half vijf. 

Hoe heerlijk. 

Buiten op het ruime terras aan een duinmeer. 

Twee zwanen zwommen rond en langs de rand van het meer stonden de dotters en ereprijs te bloeien, tussen het riet. Kwikstaartjes vlogen af en aan. Een waar paradijs. 

En wat werden we weer in de watten gelegd. Het was een geslaagde middag. Ongevaarlijk, want op afstand en buiten. Met onze eigen kinderen. 

Gelukkig was het weertechnisch gezien, precies goed. 

We hebben ook erg gelachen, want ons schoonkind is wel heel grappig hoor. Ze doet dingen, die wij niet bedenken, maar zij wel. En dan ook doen hè. Heerlijk. Een soort vrouwelijke uitvoering van Pietje Bell. 

Op de terugweg reden we langs een pannenkoeken restaurant. Naast het terras waren trampolines, vol met springende kinderen. 

Dat zijn de dingen waar ik door getriggerd word om mijn gedachten op hol te laten gaan. Daar denk ik dan iets over. 

“Kijk”, zei ik tegen schoonkind, “onbeperkt pannenkoeken eten”. ....... 

En ja hoor, het kwartje viel meteen. 

Hoe oud ben je nu? Oooh zo oud al.... tsja. 

Om de file te ontwijken reden we nog even over het kopje van Bloemendaal en na een heerlijke middag, zit ik nu dit stukje te schrijven. 

Een plezierig uitje, een ware traktatie. 

Nu lekker uitbuiken en vanavond alleen nog een kopje koffie. 

Het leven is mooi en ik voel me echt een gezegend mens. 

Zelfs als het Corona virus nog steeds rondwaart. 

Met hartelijke groet, 

Rietje.

Boodschappen doen

Lieve vrienden, 

Gisteren voor het eerst naar de supermarkt geweest. Nou, dat was weer een uitdaging. 

Maar eerst naar de banketbakker voor mijn zaterdag taartje. 

Ook hier ging het niet vlekkeloos. Eerst langs het terras van de naastliggende ijssalon. Ligt/zit er zo een ”hipster”, u weet wel zo een veganistische, glutenvrije, baardaap met een knotje. Hij bevindt zich op de bank van de ijssalon met z’n schoenen op het kussen. Ogen gesloten, Oooohm zoemend. 

Daar word ik zo pissig van hè. Dan zie ik in gedachten een oma komen met haar kleindochter. Meisje met mooi roze jurkje die met oma een ijsje gaat eten. Dat mooie jurkje schuift op de bank, waar de schoenen van die jujubes net gelegen hebben. 

Mafketel!!!!!

Binnen blijf ik keurig, ruim anderhalve meter van mijn voorganger weg. 

Meneer wil alles aanwijzen. Zo één en zo één….

Het was net de taartjes-tango, die we deden. Hij opzij, ik opzij. (Sonneveld noemde het de tearoom-tango)

Wij dansten door, totdat er 10 taartjes in de doos zaten. 

Toen kwam er iemand zo dicht achter mij kwam staan, dat ik haar aerosols in mijn nek voelde. 

Zal ik schelden, zal ik slaan? 

Goddank, mijn danspartner rekende af en verliet rakelings langs mij, het etablissement. 

Opgelucht bestelde ik mijn twee taartjes en kon naar buiten. 

Staat er een groep kletsende dames, tussen het terras van de ijssalon en de ijssalon. 

Ik ben maar teruggelopen en over de rijbaan gegaan. 

Klinkt gek, maar ik bescherm mezelf. COPD hè. 

Als een ander niet uitkijkt, moet je het zelf doen. Maar m’n taartjes had ik binnen en die hoefde ik niet aan te wijzen. Ik ken de namen uit m’n hoofd. 

Toen naar de supermarkt. 

De garage in en via een lopende band omhoog. Handvatten van het karretje ontsmet. Zo…Even zoeken en ja hoor de bloemkool pizzabodem gevonden. (Is dat lekker? Ja, dat is lekker) 

En keurig zelf afstand houden, lukt prima als je af en toe stiekem met iemand danst. 

Zij opzij, ik opzij. 

Het boodschappen pakken en scannen bij de kassa ging goed. 

Maar toen ik het pand wilde verlaten, verzeilde ik in een wirwar van karretjes-pakkers. 

Een licht gevoel van paniek maakte zich van mij meester. 

Via de lopende band weer in de auto en zonder iets aan te raken mijn handen ontsmet. 

Thuis meteen de handen met water en zeep gewassen en ik kon een zucht van verlichting slaken. 

En dan zie ik foto’s voorbijkomen van stampvolle disco’s en beelden van de overvolle Kalverstraat in Amsterdam.......

Nee, dank u!!!

Gezeten in mijn heerlijke tuinstoel denk ik dan: Dank voor de Gartenküste. 

Mijn zomerverblijf: Hintergarten! 

Met opgeluchte groet, 

Rietje

Kapster

Lieve vrienden, 

Hoe een simpel verzoek aan mijn vroegere kapster mij een gezellige middag bezorgde? Nou, dat ging alsvolgt. 

Vroeger had ik makkelijk haar. 

Wassen, föhnen, niks meer aan doen. De laatste jaren, lukte dat om verschillende redenen niet meer en ging ik wekelijks naar de kapper om mijn haar te laten doen. 

Een poosje terug sprak ik een kapster, die 31 jaar in de kapsalon werkte, waar ik altijd zo goed geknipt werd. 

Ik vroeg haar, of ze een keer een lastig stukje van mijn haar kon knippen. 

Ja, zij wist hoe het moest, zei ze. 

Ze heeft inmiddels een eigen zaakje in hetzelfde pand als mijn pedicure. 

Ik had alle vertrouwen in haar. Ze stond me op te wachten en gaf mijn haar de zo door mij gewenste coupe. 

In haar stoel, spraken we over mijn moeder, die er al bijna veertig jaar niet meer is en die zij nog gekend had. We haalden herinneringen op aan vroeger en kwamen erachter, toch wel heel veel gezamenlijk kennissen te hebben. 

Zij heeft mijn klandizie gewonnen. Heerlijk weer. 

Nu moet ik het natuurlijk nog wel aan de andere kapper vertellen. Maar dat zal ik met veel respect doen. 

Toen bleek dat de tijdsindeling van mijn pedicure niet klopte, moest ik een poosje wachten. 

Daar stapte een hele goede oude bekende van mij binnen en ook zij moest wachten. Wij hadden elkaar lang niet gezien. 

Een uiterst amicaal gesprek voerden wij en we zullen elkaar vast wel snel weer zien. Dat is altijd zo. 

Zij kwam er nog even bijzitten in de behandelkamer van de pedicure en vertelde dat zij 

‘s morgens nog een boeketje gehaald had bij onze gezamenlijke bloemist en dat deze vandaag met vakantie ging. Voor mij een signaal, dat ik daar na de behandeling nog even snel langs moest rijden. 

Met een juweeltje van een boeketje reed ik naar huis. 

De zon was doorgebroken en een stralend weekend lag in het verschiet. 

Toen ik, veel later dan gepland, thuiskwam, was de tafel gedekt, de bloemkoolgoreng zat in de wok en de gebakken eitjes spetterden in de pan. 

Er wachtte mij een glas water en ik realiseerde me, dat dit weer een middag was om in te lijsten. 

Met opgewekte groet, 

Rietje

DNA bekend

Lieve vrienden, 

DNA onbekend. Dat tv-programma emotioneert me enorm. 

Want de hoofdrolspelers zijn mensen die heel onzeker zijn over hun afkomst. In het algemeen over de identiteit van hun vader. 

“Je kunt vele vaders hebben, maar je hebt maar één moeder”, zei mijn moeder altijd. 

En zo is het ook. Soms hoor je dat kinderen in hetzelfde gezin allemaal een andere vader hebben. Dit is dan ook bekend. Maar dikwijls zijn er familiegeheimen. En een familiegeheim is dikwijls heel pijnlijk voor de betrokkenen. 

In ons gezin was dat ook zo. 

Pas op mijn achttiende wist ik hoe het echt zit. 

Ik heb het eruit moeten trekken. Het verhaal dat mij zo bezighield. 

En mijn raadsel werd eindelijk opgelost. 

Als ik naar dat tv-programma kijk voel ik de pijn van de mensen. 

De teleurstelling en de opluchting. Het verdriet, de blijdschap. 

Dan herken ik mezelf met mijn jarenlange zoektocht. 

Vaak zie ik het ook terug bij anderen. 

Het komt heel vaak voor bij leeftijdgenoten van mij. 

Jezelf jaren afvragen of jouw broer of zus ook inderdaad jouw broer of zus is.

Jouw vader, jouw vader. 

Het is een probleem dat vandaag de dag geen probleem meer is, met alle samengestelde gezinnen. 

Maar vroeger, toen een scheiding nog een schande was, was het erg. Heel erg. 

En wat heb ik dan een medelijden met mijn ouders. De lieverds die zo lang een geheim met zich meedroegen. 

Mijn vader, die het meenam in z’n graf. 

Had ik hem maar kunnen vertellen dat ik zo dankbaar was dat hij mijn vader is.

Maar hij hield het geheim bij zich. Het bleef zijn geheim voor mij.

Toen het mij verteld was, was mijn moeder verlost van haar angstvallig verborgen leven van vlak voor mijn geboorte. 

En ik was alleen maar trots, omdat ik de naam van mijn vader droeg. 

Met vriendelijke groet, 

Rietje