Blauw

Lieve vrienden, 

 

Het is nog maar een blauwe maandag geleden, dat de baas en ik het over de kleur blauw hadden. 

 

Het kwam door een auto die we zagen rijden. De auto was voorzien van een verschrikkelijke kleur blauwe lak. Kobalt metallic. 

Je moet de kleur van een auto uitzoeken van een klein staaltje. Als je denkt dat het donkerblauw metallic is, komt je wel van een koude kermis thuis. 

Want bij aflevering staat er, onder het kleedje, die mooie auto in die lelijke kleur, Kobalt metallic. 

Dan is dat toch wel schrikken en slikken. 

 

Er zijn zoveel kleuren blauw. Net zoveel als de herfstkleuren. Maar dan blauw. 

Ook voor wat betreft autolak. 

Je kunt een aardige boom opzetten over blauw hoor. 

Omdat de baas nogal geïnteresseerd is in Oldtimers en op zoek is naar een bepaald type, zag hij, dat er vele kleuren blauw in dat type zijn. 

De meest opvallende is de kleur: baby blauw. 

 

We waren onderweg om een boodschap in een naburig dorp te doen en 

ik ging even kijken in het modezaakje van een vriendinnetje. 

Zij is pas voor zichzelf begonnen en nu stonden we voor de deur geparkeerd. 

De zaak loopt goed, zei zij. Vooral voor wat betreft bovenstukken. Ja, je verwacht het niet. 

Omdat vele dames thuis werken en op Zoom of Teams, alleen de bovenkant zichtbaar is, is er een run op mooie jumpers en blouses. 

 

Ik paste een trui en uiteraard was er weer een bijpassende sjaal bij. 

 

Het tasje ging achter in de auto en we kletsten nog wat verder over blauwe auto’s. 

Toen we thuiskwamen, werden de spullen uit de auto gehaald. 

Toen de baas de kleur van mijn nieuwe trui in het tasje zag, moest hij lachen. 

 

Baby blauw. 

 

Ach ja, soms laten we het maar blauwblauw en staren ins Blaue hinein. 

Gelukkig is het vandaag geen Blue Monday. 

Dat is het pas weer op 18 januari in het nieuwe jaar. 

Blauwe dag, één seconde

Laten we dansen tot de morgen en de lucht weer opengaat…, zingen Suzan en Freek. 

 

Nooit van gehoord? 

Kijk even op YouTube en je vindt het vast mooi. 

Prachtige stemmen. Ik ben fan! 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Televisie nostalgie

Lieve vrienden, 

 

Gisteren kreeg ik een filmpje van een vriendin. 

Zij schreef erbij: uit onze jeugd. 

Allemaal foto’s van voorwerpen en televisieprogramma’s uit de zestiger jaren. 

 

Terwijl we nu, uit armoede vreemde amusement programma’s kijken, 

vanwege de verschrikkelijke praatprogramma’s met geouweneel over Corona, 

denk ik weer even aan vroeger. Aan thuis. Bij mijn ouders. 

Goh alweer? Hoor ik jullie denken. Ja, alweer. 

 

Na het warme eten een kopje thee, met een stukje pure chocolade. 

Dan de radio aan. De bonte dinsdagavond trein, van de AVRO. 

Ik weet het echt nog. Snip en Snap op de radio. 

Dit radioprogramma werd uitgezonden tot 1957. 

De familie Doorsnee. Dat was een hoorspel. 

 

How do you like, your eggs in the morning. I like them served with a kiss...

“Waar is Jokemein voor d’r ochtendkus?”

Als ik er doorheen praatte kreeg ik steevast te horen: “Hou je smoel, of je gaat naar bed”. 

 

Toen kwam de eerste tv en al snel stond er één bij ons in de voorkamer. 

De mooie kamer achter de schuifdeuren. 

Een hoge gepolitoerde kast met twee deurtjes, die je om kon klappen naar achteren. 

Aan de voorkant zat boven in het beeldscherm, een soort patrijspoort en onderin was stof gespannen met daarachter een luidspreker. 

 

Wat een feest was het. 

Eerst zaten we een tijdje naar het testbeeld te kijken en dan kwam er een programma. 

Niet iedere dag, ben je gek.

Een paar dagen per week en alleen ‘s avonds. 

Op dinsdag een oude film, op donderdag een toneelstuk en 

‘s Zaterdags een amusementsprogramma. 

Maar één zender en uiteraard in zwart wit. 

 

Stiefbeen, Johnny en Rijk, Pipo de Clown, Swiebertje, Pension Hommeles, 

Rudy Carell. 

 

Er was ook een keer een programma, waar de bakker uit Wijk aan Zee aan meedeed. 

Met Mies Bouwman. Hij moest deurtjes openen en won een televisie. 

Wat een feest was dat. 

 

Dat was toch fantastisch!!!

Toppop kwam pas later, maar wat heb ik ervan genoten. 

Met Ad Visser en Penny de Jager. 

Nu wil ik die ouwe griezel niet meer zien. Maar toen was het geweldig. 

 

Nu kunnen we dag en nacht de ene ellendige toestand na de andere bekijken. 

Geweld, seks en geklets. 

De deskundigen struikelen over elkaar heen om hun mening te verkondigen. 

En wat hebben ze te vertellen?

Dingen die ze zelf niet eens zeker weten. 

 

Ik kijk wel naar een mooie natuurfilm of één of andere gekke show. 

En naar de voetbal natuurlijk.

 

En straks in december weer de leuke Engelse films met Hugh Grant en Colin Firth. 

Al tien keer gezien, maar nog steeds leuk. 

Lekker onschuldig met een happy end. 

 

En ze leefden nog lang en gelukkig......

Zou een verhaaltje ooit nog zo eindigen? 

 

Of zou het eindigen met:

Nu gauw slapen, want morgen komt papa met z’n vriendin je om acht uur halen. 

Truste, mama heeft nog een Teams vergadering dus ze komt niet als je roept......

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Kamerplanten

Lieve vrienden, 

 

Tegenwoordig is de Pannenkoeken plant in. 

 

Ja, er zijn ook trends in planten. Je wist het niet hè?

 

Vorig jaar was het de Corokia. Dacht je dat het een kale tak was, nee, een kale takkenplant. 

 

Zoals jullie weten hou ik niet van harde planten. 

Mijn favoriete buitenplant is de Muehlenbeckia. 

Knip hem in het voorjaar af en maak een mooie krans van de kale takjes. 

 

De plant lijkt een beetje op Slaapkamergeluk. 

Maar dan anders. 

 

Twee jaar terug vond ik in een interieurzaakje een binnen versie van de Muehlenbeckia. 

Niet kapot te krijgen, en groeit als een dolle. 

Alleen wist ik de naam niet. 

 

Via Google lens vond ik de naam. Pilea Glauca. 

Glauca is Latijn voor blauw. 

 

Deze Pilea Glauca is een geweldig plantje. Mijn favoriete kamerplant.

 

Succes verzekerd. 

Hangertje, kruipertje, bedenk het maar. Kan in de bloedhitte en heeft bijna geen water nodig. 

Niet kapot te krijgen. 

 

En de pannenkoekenplant, wat is daar de Latijnse naam dan van? Pilea peperomoides. 

Het is een plant uit de brandnetelfamilie

Komt van nature alleen voor in Yunnan, China. Daar heet hij de Chinese Money plant. 

Is als kamerplant ook niet kapot te krijgen. 

 

Brandnetels zijn toch onkruid? 

In ieder geval ongewenst kruid in mijn tuin, want de hond kan er niet tegen. 

 

De Pilea. Groeit als onkruid. 

Weer wat geleerd? 

 

Goed zo!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Kalverstraat

Lieve vrienden, 

 

Een vraag op Facebook van een kennisje van me, bracht me terug in de tijd. Alweer? Ja! Terug naar de periode, waarin ik werkzaam was in de Kalverstraat. 

 

Hoe ik in mijn lunchpauze weleens afsprak met mijn zus, die op de Nieuwe Zijds werkte. Hoe we dan samen een broodje haalden in de Sint Luciënsteeg. 

Bij het “palinghuis”.

Ook raceten we weleens naar de Spuistraat, naar Frits de Ruyter. 

Daar verkochten ze de lekkerste broodjes warm vlees met jus of filet Americain met kappertjes en veel peper. 

 

En als ik dan terugkwam op de zaak, zei mijn baas:

“Ach, Rietje. Haal mij bij Frits een broodje oude kaas met boter en een broodje filet Americain zonder boter. Koosjer met een eigen draai, zak maar zeggen. 

 

Ooit hoorde ik hem bij een warm buffet, in het Olympisch stadion vragen om een stukje varkenshaas uit het midden. Het was lachen met die man....

Overigens net zo oud als ik maar dan mét poen, toen. 

 

In de jaren dat ik daar werkte, raakte de koopavond in zwang. 

Dan gingen mijn baas, mijn beste vriend/collega en ik van half zes tot half zeven dineren bij de Chinees op het Rokin. 

Mijn baas nam altijd iets met varkensvlees. Dat mochten we niet verder vertellen. 

 

Wat we toch allemaal meemaakten op die koopavonden....

We hadden vaste klanten, die veel geld uitgaven op donderdagavond. 

Losse diamanten waren in trek. Een losse zetting erbij en het was “taxfree”. Want het waren unfinished products. 

 

Op een avond kwam een van onze klanten in de winkel. Wij stonden met z’n drieën achter de toonbank. 

Ze begon te vertellen, dat haar hart gebroken was en dat er een operatie nodig was geweest om het te repareren. 

 

Zo vreselijk…. Of we haar litteken wilden zien. 

Gedrieën zeiden we: ja! 

Uiteraard zeiden we dat, want we hadden een donkerbruin vermoeden. 

 

Ze begon zich langzaam uit te kleden. 

Mijn benen werden van rubber en die van de andere twee ook. 

Lagen we achter de toonbank te huilen van het lachen met z’n drieën. 

 

Het uitkleden ging haar namelijk goed af, want ze was werkzaam al stripper. 

 

Het verhaal hebben vriend en ik nog jaren opgehaald. 

“Man macht was mit”, zei vriend altijd. 

Ach, ach, wat een tijd. Ik kan er enkele boeken aan wijden. 

 

Nooit heb ik zo gelachen als tijdens m’n werk in de Kalverstraat. Daar had ik toch de tijd van m’n leven. 

 

Die tijd komt nooit meer terug, maar ik heb er geweldige herinneringen aan. 

En die kan niemand me afnemen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Verre jeugdherinneringen

Lieve vrienden, 

 

Herinneringen. 

In flarden komen ze voorbij. 

 

November. 

Was het nou in november dat de kolenboer kwam? 

Ik weet het niet meer. 

Zwarte mannen met roetvegen. Of eigenlijk een zwart waas over zich heen. Met lichte huidkleurige straaltjes van het zweet. 

Nee, ze kwamen niet uit Spanje. 

 

Op de zolderverdieping, vierhoog, was het kolenhok. 

Ze liepen met zware zakken trap op, trap af. 

Hun hoofden bedekt met een doek of een strakzittend petje. 

Hun kiel met lederen schouderstukken, glanzend van de vette kolen. 

Het roet stoof onder de deur van het trapportaal door. 

Maar warm zou het worden. Deurtje open, poken. Antraciet kolen. 

Tweetjes, zei vader. 

 

Worteldoek met salamander, boven de schoorsteenmantel. 

 

In de zomer werden ijsstaven voor in de ijskast gebracht. 

Een soort stoepranden van ijs. 

Witte mannen, met lederen mouwen, om te beschermen tegen de kou. 

Een soort pannenlappen andersom. 

 

Een buurjongen uit het grote gezin van driehoog, joeg me de stuipen op het lijf met een fil d’ecosse kous over z’n hoofd. Neus platgedrukt. 

Nannie heette z’n zuster. Het waren haar kousen. 

Verder had hij alleen broers. 

 

Zondagse vanillepudding met hagelslag bestrooid. 

Oh, zuur...ruik eens, zei mijn zus. 

Hagelslag in m’n ogen, pudding op de grond. Rotmeid!

Arme moeder. Ik zag door mijn tranen, haar tranen. 

Van het lachen? Het zal toch niet? 

Het zou wel kunnen. 

 

Een stuk sigaar aan het deksel van de soeppan leek een stuk vlees. 

Een hebberige nicht werd er erg misselijk van. 

 

Uit het raam hangend korfballen kijken. Roda, geloof ik. 

 

Vader was naar de voetbal met zijn broer. 

Vijf cent versnoepen. 

Stroopsoldaatje, zwart op wit, zuurbal. 

 

Oma met haar tasje.

Zakdoekje, 4711 in flesje met gouden dopje, kerkboek met goudwerk. 

 

De straatventers: Hazen en konijnenvellen!!!!

Uitjes in de wijnazijn, komkommer een centje maar. 

Griezels, die mannen. 

 

Vasco da Gamastraat. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Spruitjes

Lieve vrienden, 

 

Elf november........

Soms geloof ik mijn ogen niet als ik iets lees. 

Zo ook afgelopen maandag. 

 

Toen ik vanuit Amsterdam in Beverwijk terechtkwam, wist ik niet, wat ik meemaakte. 

Zingende kinderen aan de deur met een lampion. 

 

Sint-Maarten, Sint-Maarten is jarig vandaag, nu branden de lichtjes, dat ziet hij zo graag. 

Sint-Maarten, Sint-Maarten, daar komen wij aan. Wij krijgen iets lekkers en kunnen weer gaan. 

 

Dan kregen ze een snoepje en het volgende kind stond er alweer. 

 

Sinteremaarten Mik Mak..., stom liedje! 

Thuis werd de buit op een krant gesorteerd. De losse dropjes uit de broekzak van de oude buurman, verdwenen meteen in de vuilnisbak. 

 

Ik kende het niet. In Amsterdam was dat vroeger niet.

Nu wel. Sint-Maarten. 

 

Ik las dat de gemeente Amsterdam iets leuks verzonnen heeft. 

In verband met het nog steeds toenemende aantal Corona besmettingen, moeten de kinderen voor hun eigen ouders zingen. Buiten. 

Voor de deur. 

 

Dan krijgen ze een SPRUITJE!!!!

Ik heb het maar vet geschreven, anders geloven jullie het niet. 

En dan gaat de deur weer dicht. 

Er kan wellicht ook een gezond snoepspel gespeeld worden. Daarvoor kunnen tomaatjes, worteltjes, radijsjes of, daar zijn ze weer, spruitjes gebruikt worden. 

 

Amsterdam wordt Trumpiaans bestuurd. Hier bedoel ik mee, door een stel idioten. 

 

Laat ik dat kind eens iets lekkers geven. Jaaaaa! Een spruitje. Oh lekker mama. Dat is goed voor mijn tandjes hè? 

 

Sodehannes een end op! Het zijn toch geen konijnen???

 

Geef me een appel of een peer, kom ik het hele jaar niet meer. 

 

Mam, wil jij die peer? Ik vind dat niet leuk hoor!!!Ik wil liever die Snickers. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

Najaarsdageraad

Lieve vrienden,

 

Tijdens de heldere koude nacht is het aardoppervlak toegedekt met een witte nevel van gekoelde vochtige lucht. Koeien zonder poten staren met wazige ogen in de verte. 

 

Mist

 

De eerste stralen van de zon trekken voorzichtig de deken van de slapende aarde af en laten met hun warmte de nevel verdwijnen. 

 

Een mooie herfstdag zonder wind is ontwaakt. 

 

De Oost-Indische kers heeft nog één bloem. 

 

Oranje. 

Of is het rood? 

 

Mijn gedachten snellen vooruit naar de kale bomen. Vogels op een tak, wachtend op voer. 

 

Lastig is de winter voor de gevleugelde vrienden. 

De zaden zijn al gevallen en bedekt met aarde of opgegeten. 

Insecten in slaap of uitgevlogen. 

 

Een muis klimt langs de stam van de boom richting pindanetje. 

 

De Ekster ziet het. Muis springt vanaf grote hoogte. Weg!

 

In de spleet naast de houtkist verdwenen, blijft het deksel voor mij gesloten. 

 

Muizenissen muizenvallen......

 

Ik pieker niet meer. 

 

De zon schijnt en heeft de nevel opgelost tot helderblauw, lichter aflopend naar de horizon in een wazige scheiding met het oneindige. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje