Overpeinzing in gedicht

Lieve vrienden, 

 

De merel in de boom zingt mij naar verre oorden. 

Een naaldboombos langs strand en zee aan ‘t eind, richting het noorden. 

 

De geur van zand en zee en hars kan mij heel erg bekoren. 

Ik zoek een rustig plekje en de zee ruist in mijn oren. 

 

Allang geleden was ik daar op het strand onder die bomen 

Toen alles nog elastisch was en ik daar nog kon dromen. 

Van verre toekomst en van rust als oudje met een hond

gezellig in de luwte, het beestje naast mij op de grond.

 

Het lot besliste anders en ik ben nu echt te stijf

Om met de hond te wandelen, ik ben een krom oud wijf. 

 

Veel ouder echter dan ik dacht en rust heb ik allang

Gelukkig is mijn hoofd nog goed, om dooie dood niet bang

 

Maar als je in je dromen nog kunt denken als een kind

Dan ben je echt veel beter af, dan menig ander vindt. 

 

Dan reis je in gedachten bij het schitterende lied, 

naar strand en zee en naaldboombos en heb je geen verdriet. 

 

Dan ben je vrolijk, blij van zin en houdt nog steeds meer moed

dan zuurpruimen vol sjaggerein en denkt: 

 

“Ik heb het goed!” 

 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

 

 

Broccoli

Lieve vrienden, 

 

Kennen jullie het fenomeen “mama appelsap”? 

Dat is een woord of zin in een liedje, waarbij deze zin heel anders wordt verstaan, dan hetgeen gezongen wordt. 

 

Omdat onze hersenen nou eenmaal de neiging hebben om van iets onverstaanbaars iets verstaanbaars te maken zingen we na, wat we menen te horen. 

Zo verstond iemand een zin uit een liedje van Michael Jackson als mama appelsap. 

 

De laatste paar dagen is er veel te doen om een reclame van de grootgrutter. 

Deze super heeft namelijk een mama appelsap gemaakt van de Nederlandse inzending voor het Songfestival. 

 

Een Surinaamse Nederlander, die ons land vertegenwoordigt, zingt een soort van protestlied tegen de slavernij. Als Nederlander op het Eurovisie Songfestival. 

 

Op zeker moment steekt hij een vuist in de lucht en zingt: ”Yu no man broko mi”

Er is ons geen mening gevraagd. Hij doet dat gewoon. 

 

Ik verstond:” jij bent mijn broccoli”. Echt waar. 

Nou, dat is dan de broccoli song, dacht ik nog. 

 

De grootgrutter, die altijd alert is en z’n reclames zo up-to-date mogelijk maakt, schreef in een reclame: Ook zo ‘n trek gekregen na het horen van ons Songfestivalliedje? Broccoli €0.89

 

En nu zijn de Surinamers boos. Want de Nederlanders negeren massaal de essentie van het liedje. Een protest tegen de slavernij. 

 

De grootgrutter zegt niemand te willen kwetsen. 

Nou, dat hadden hij van mij niet hoeven zeggen hoor. 

Heeft Nederland gevraagd om een protestlied tegen de slavernij? 

Ik niet, niemand niet denk ik. 

 

Het is de krankzinnigheid ten top! Echt, ik weet het niet meer. 

Wat wonen we toch in een idioot land. 

 

Gisteren zei ik het al, straks zijn we hier slechts op bezoek. 

We komen niet langs af en krijgen geen tweehonderd gulden. 

 

Of was het nou €30.000? 

Want daarvoor komen we graag weer massaal terug in Nederland wonen. 

 

Ik discrimineren? Zou niet durven. 

Jij bent mijn broccoli, jij bent mijn broccoli, jij bent mijn brocco, broccoli!!!!

En nu allemaal graag. 

 

Protestsong, laat me niet lachen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

De Nederlandse Taal

Lieve vrienden, 

 

Ik maak best wel schrijf en stijlfouten. 

Ben te royaal met komma’s en koppelwoorden, altijd lastig. 

En toch, groter als mij, die meisje, ik pas het niet....

Dat soort dingen schrijf ik niet en zeg ik niet. 

 

Rare kronkels in de Nederlandse taal. En vanaf nu, nog toegestaan ook. 

Hoezo toegestaan????

 

Jawel, hier mag niet meer op gecorrigeerd worden. 

Dat is bepaald door een elitair groepje mensen, dat vindt dat het correct gevonden moet worden om onze prachtige Nederlandse taal te laten verworden tot straattaal. 

 

De taal die doorspekt is met woorden afkomstig uit het Surinaams, Antilliaans, Marokkaans, (ja, dat is Arabisch, ik weet het) en waarvan de helft van de woorden ingeslikt wordt. 

De taal die door vele Nederlandse kinderen gesproken wordt. 

 

Oké, oké. Iedereen die in ons land woonachtig is en ergens ingeschreven staat bij de burgerlijke stand, is Nederlander. 

 

Maar dat wil nog niet zeggen dat ze Nederlands spreken. 

Ze spreken een voor vele Nederlanders onverstaanbare taal. 

 

Maar het mag. Het is toegestaan. 

Grammaticale fouten kun je niet meer maken. 

 

De correcte Nederlandse taal zal in de toekomst alleen nog gesproken worden door hoogopgeleide, witte mannen en vrouwen. 

 

En die worden op deze manier buiten spel gezet. 

Ook mensen met een onjuist Nederlands taalgebruik, kunnen hoogopgeleid zijn. 

 

De tijd gaat komen, waarin een advocaat zijn requisitoir zal houden in straattaal. 

Zonder blikken of blozen. 

 

Er komt een tijd aan, waarin de witte mens een outlaw is. 

Waarin wij in ons eigen land gediscrimineerd worden, vanwege ons taalgebruik en hogere opleiding. 

 

Echt, die tijd komt en die tijd is dichterbij dan ik denk. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond. 

 

Rietje

Mensenmassa

Lieve vrienden, 

 

Vandaag is het 4 mei. 

 

De dag van de Nationale Dodenherdenking. 

Ieder jaar ben ik zo dankbaar als het weer achter de rug is. 

Wat een risico toch, al die mensen bij elkaar. 

 

Vorig jaar was het oorverdovend stil. 

Dit jaar mogen er iets meer mensen bij de plechtigheid op de Dam aanwezig zijn. 

 

Het is alweer elf jaar geleden, in 2010, dat iemand tijdens de twee minuten stilte heel hard schreeuwde. Er brak totale paniek uit, dranghekken werden omver geduwd en 63 mensen raakten gewond. Onze koningin, de kroonprins en zijn vrouw, werden onmiddellijk via de poort naast de Grote Club in veiligheid gebracht. 

Korte tijd erna, betrad het Koninklijk gezelschap, onder aanvoering van de Koningin opnieuw de plaats van de herdenkingsplechtigheid.

 

Als standbeeld in een zware storm, stond zij daar. Fier, rechtovereind. 

Stevig op haar Hollandse stutten. Ik zat lamgeslagen op de bank. Dikke tranen rolden over mijn wangen. Toen het gebeurde, dacht ik dat er geschoten werd. 

Dat waren de klappen van de omvervallende dranghekken. En een dronken dwaas had geschreeuwd, waarop een meisje begon te gillen. 

 

Vanaf dat moment ben ik niet meer rustig tijdens dit soort bijeenkomsten. 

Gelukkig geen Bevrijdingsconcert met publiek, vandaag. 

Geen We’ll meet again met een wuiwende Koningin. 

Geen spelfout, maar bewust, zoals zij het uitsprak. Ewen wuiwen! 

 

Het is goed om twee minuten stil te zijn. Allemaal tegelijk. 

Maar zou het misschien voortaan in klein comité voor het publiek kunnen? 

Want ben ik nou de enige die dit heeft? 

Daar geloof ik niks van. 

 

Geen idee hoe het anders zou moeten, maar misschien zoals het nu gaat. 

Want dit soort grote dingen kunnen eigenlijk niet meer. 

Te gevaarlijk. Juist in deze tijd zijn er veel meer loslopende gevaarlijke gekken. 

 

Zondag werd mijn club kampioen van Nederland. 

 

Duizenden mensen hadden zich verzameld bij het stadion om te vieren. Onder elkaar en met elkaar, want daar doe je het voor. Femke vond het goed. Ze moest wel, want de demonstratie van BLM vond ze ook goed. Nee, er werd geen waterkanon gebruikt. Was ook niet nodig, want ze gingen vanzelf weer naar huis. De fans en de spelers. Dronken van blijdschap. Er waren geen ongeregeldheden. 

 

Maar als de ME ingezet zou zijn, was het oorlog geweest. 

De ME was duidelijk zichtbaar aanwezig. Het zijn de beroerdste niet, die gasten. Zij vierden stiekem mee. 

 

De grote groep feestende mensen heeft hier een jaar, op afstand naartoe geleefd. 

Ze zijn gisteren met hoofdpijn wakker geworden. 

 

Een sportcolumnist van de grootste krant verdient zijn brood met azijn plassen over mijn club. Iedereen heeft er een mening over. Ik ook. 

De feestende mensen waren er uit vrije wil. Namen het risico om besmet te worden….

 

Vandaag is het 4 mei. 

Laat het alsjeblieft goed aflopen. 

Want één zo een wappie kan meer leed veroorzaken dan 12.000 feestende supporters. 

Laat het alsjeblieft goed aflopen. Laat het vast morgen zijn. 

 

Want met het respect van vorig jaar is het allang gedaan. In alle gelederen. 

Voor vanavond wens ik jullie alvast welterusten en morgen gezond weer op. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

Kunstgebit

Lieve vrienden, 

 

Je kunt me niet harder laten lachen dan om een kunstgebit. Een klapper. 

Vooral als het loopings maakt in iemands mond. Of als iemand het spontaan uitspuugt tijdens een lachbui. 

 

Mensen die er niet om kunnen lachen, zitten nu serieus en zuur te kijken. 

Dat zijn de mensen die het ook steevast prothese noemen. 

Ik noem het dus een kunstgebit of klapper. 

 

Toen mijn moeder op haar laatste ziekbed lag, braakte ze haar gebit uit. 

Het bakje werd door een jonge verpleegkundige leeg gekiept in het toilet en toen meteen doorgespoeld. Weg gebit!

 

Het verdriet om het naderende einde oversteeg mijn lachen om het verloren gaan van de klapper. Vloeibaar werd het devies. 

Tsja. 

 

Mijn man opperde enkele dagen geleden om even een nieuwe uit te zoeken om een spoorloos verdwenen helft van iemands kunstgebit te vervangen. 

Zijn verbaasde gezicht bij mijn opmerking, dat bij Noppes bakken vol staan, maakte dat ik het niet droog hield. 

 

Ach, soms ligt de humor op straat. 

 

Steeds weer schiet ik in de lach, als ik eraan denk dat hij staat te grabbelen in zo een bak om een klein maatje te zoeken. 

En er dan een paar mee te nemen om te kijken welke het beste past. 

 

Tranen over mijn wangen van het lachen. 

 

Zo onvoorstelbaar naïef van mijn lief. 

Maar ook zo onvoorstelbaar smerig. 

Met een beetje mazzel verkopen ze er een buis Steradent bruis bij. De ontsmettende versie. Om de stukjes sparerib ertussenuit te laten zweven. 

 

Getverdegetver. Zo vies en zo komisch. 

 

Ach, een kinderhand is gauw gevuld hoor, bij iemand met zo een achterlijk gevoel voor humor als ik heb. 

En ja, bij dit soort dingen ben ik net een kind. 

Kan ik mijn fantasie niet in toom houden. 

Kan ik alleen maar gieren als ik hoor, dat het ook niet onder het bed lag. 

 

Dat wordt vloeibaar. 

Ik heb nog wel een blender. 

Een prak bak. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Dag met een gouden randje

Lieve vrienden, 

 

Gisteren waren we boodschappen doen en voor het eerst heb ik m’n rollator echt gebruikt. 

Door onze straat lopen met die kar, is nog een brug te ver. Dat doe ik nog niet. 

 

Maar bij het boodschappen doen in een andere plaats is het me uitermate goed bevallen. 

Wat een uitkomst. 

 

Ook in een winkel waar ik wat langer moest wachten, was het ideaal. 

Remmen vast en zitten. Beetje in de weg, dat dan weer wel, even wennen natuurlijk, maar absoluut geweldig. 

 

Ondanks dat ik nu met een hulpmiddel loop, voelde ik me weer mens. In de bijbehorende boodschappentas van m’n kar, pasten precies het stukje kaas en het stuk paté. 

 

Bij de bloemenwinkel was het ook fijn om dat ding bij me te hebben. 

Even zitten, terwijl de meisjes mijn boeketje maakten. 

 

Op de terugweg reden we langs het AZ-stadion de snelweg op en daar kregen onze ogen vitamientjes, door de prachtige kleinschalige bollenvelden. Wat een feestelijk gezicht. Bloemen kleuren je dag! 

 

Even verder reden we langs een stukje veen. 

De begroeiing van veen vind ik de mooiste begroeiing in ons land. 

 

Het allermooiste stukje natuur dat ik ken, bevindt zich ingesloten tussen snelwegen, bij Westzaan. Het trilveen van het natuurgebied Guisveld. Daar moet je dansen over het veen. Twee voeten naast elkaar, dan een stap en weer twee voeten naast elkaar. Anders zak je erin weg. 

 

Echt, een mooier beeld in ons land ken ik niet. 

In dat stukje natuur hebben in het verleden ongetwijfeld kunstschilders de landschapsschilderijen gemaakt. Ik zie het voor me. Kortom, het was weer een dag met een gouden randje. Genieten met een grote G. 

 

En de terrassen? Stampvol! 

 

Laat mij maar genieten van andere dingen, dan ben ik volmaakt gelukkig. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

 

Dankbaar

Lieve vrienden, 

 

Een gezegend mens, noem ik mezelf altijd. 

Omdat ik ondanks mijn makkesen, positief kan zijn over het leven. 

 

Omdat ik een fantastisch dak boven mijn hoofd heb. 

Omdat we het goed hebben. 

Omdat ik meestal nogal overdreven groot uitpak, maar toch oog houdt voor mooie kleine dingen. 

Omdat ik me kan vermaken in eigen huis en tuin. 

Omdat ik een beetje creatief ben. 

Omdat ik niet hoef te schromen om de kachel een paar graden op te krikken, als ik het koud heb. 

Omdat ik zulke lieverds om me heen heb, die zo goed voor me zorgen als ik het zelf even niet kan. 

Omdat ik me realiseer dat het allemaal niet zo normaal is. 

Omdat we het zo heerlijk hebben samen. 

Omdat we elkaar aanvullen in bijna alles. 

Omdat we elkaar waarderen. 

Omdat we geen anderen nodig hebben om het gezellig te maken. 

Omdat we niet beweren dat de avondklok geen effect heeft gehad, als we dat niet weten. 

Omdat we niet hoeven te kiezen wie blijft leven en wie moet sterven. 

Omdat we een vaccinatie gekregen hebben, waardoor we bij een besmetting met het virus waarschijnlijk niet op de IC terechtkomen. 

Omdat we in een land wonen waar we vrij zijn om deze vaccinatie te laten zetten. 

Omdat er in ons land meestal voldoende vaccin beschikbaar is. 

Omdat we niet jaloers zijn op mensen die het beter hebben dan wij. 

Omdat we tevreden zijn. 

Omdat we heel veel mankeren en toch geen zeikerds zijn. 

 

Omdat we iedere dag weer wakker worden. 

 

Maar ik ben nog het gelukkigst, omdat ik me realiseer dat hetgeen ik normaal vind, voor anderen helemaal niet normaal is. 

 

Maar ook omdat ik weet dat veel mensen niet met mij zouden willen ruilen als ze alleen maar de helft hadden, van wat ik niet vertel. 

 

Terwijl ik me nooit de BMW tussen de Mercedessen voel. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje