Cadeau

Lieve vrienden, 

 

Houden jullie van spelletjes? Ik las in de krant dat de hele voorraad bordspellen van een speelgoedfabrikant uitverkocht is. 

 

Dus een spel bestellen wordt mens erger je niet-en. 

Komt het nog? Komt het op tijd? 

De busjes van de pakketbezorgers rijden alle straten van het hele Monopolie-bord rond om de pakjes te bezorgen. 

 

Spelletjes…, op scrabble en het digitale scrabble, Wordfeud na, ik haat ze. 

Niet dat ik niet tegen m’n verlies kan, maar ik heb er geen geduld voor. 

En het gedrag van medespelers doet mij dikwijls knarsetanden. 

 

Bijvoorbeeld bij Rummikub. 

Degenen die steeds maar zeggen dat ze niet kunnen en dan in één keer alles uitleggen. Daar word ik agressief van. Dan ben ik in staat om alle steentjes door de kamer te mieteren. 

 

Dan de zo geliefde legpuzzel. Aan het eind een stukje tekortkomen. 

De legpuzzel weer afbrokkelen en in de doos doen en dan de volgende dag het ontbrekende stukje op de grond onder de tafel zien liggen. 

 

Nee, mijn ding is het niet. 

Dus ik zal zoiets als cadeautje nooit waarderen. 

 

En over cadeautjes gesproken....

Brengt bij jullie ook regelmatig iemand bij een bezoek een boek voor je mee? 

In plaats van een bloemetje of een doosje bonbons. 

Een boek, waarvan je denkt: Dat wil ik niet lezen. 

Dan zou je toch het liefst zeggen: ”Ik heb al een boek!”

 

Gelukkig, de feestdagen zijn in aantocht. 

Graag gedetailleerde lijstjes inleveren. 

Misschien is het een idee om iedereen een cadeautje voor zichzelf te laten kopen en dat dan bij de haard te laten leggen of onder de boom. 

 

Allemaal tevreden en als verrassing komt er dan een kat uit de zak. 

Iedereen blij, vooral de hond. 

Ik zie het voor me, kerstboom om, kat in de gordijnen en de papegaai klapwiekend in de schaal met kip in sinaasappel/ mango saus. 

 

Of ik een papegaai heb? 

Welnee, één keer, nooit meer. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje 

 

Geschiedenis en nieuw leven

Lieve vrienden,

 

Een heerlijk grote tuin. Veel bomen, waarvan sommigen heel oud. 

De Zeeden is zeker tachtig jaar oud, misschien negentig. 

Ook de betonnen vijver gaat al zo lang mee. 

 

Ons huis heeft geschiedenis. Gebouwd in 1930, in opdracht van een beschuit fabrikant. 

Nadat het huis in de oorlog geconfisqueerd was door de Duitsers, wilde de beschuit-meneer er niet meer in. 

Er kwamen huurders in ons huis. 

Zelfs een zuster en zwager van schoonmoeder woonden ooit in, op de eerste verdieping, in twee kamers. 

 

Daarna werd het huis gehuurd door een huisarts met een stuk of zes kinderen. 

Dienstbode intern. Praktijk aan huis...

Vervolgens werd het huis gekocht door een houthandelaar. Zijn vrouw hield erg van tuinieren. Dus zij maakte er naar haar idee, iets moois van. Zij is nog steeds tuincolumniste van een damesblad. 

 

27 jaar geleden kochten wij het huis!!!

Niemand heeft hier zo lang gewoond als wij, maar toch blijft het huis voor buitenstaanders van de dokter, de houthandelaar, de tuincolumniste...

 

Het gekke is dat ik ook nog steeds de vraag krijg of de vlinders nog in de hal hangen. De opgeprikte vlinders, gevangen door de dokter. 

De man is allang dood. 

De hal was vroeger de wachtkamer. 

Iemand vroeg mij zelfs of de kas met orchideeën en cactussen er nog was. 

Tsja….

 

Inmiddels is het allang onze tuin. 

Van mijn man, van mij en van onze hovenier. 

Eigenlijk is het gewoon zijn tuin, want hij kent ieder hoekje en kiertje. 

Ooit kwam hij bij het spitten een Hertshoornkever tegen. 

Meteen foto’s van gemaakt natuurlijk. Van alle dode muizen en vogel-skeletjes heeft hij me niet op de hoogte gebracht. Hij weet dat ik dat akelig vind. 

 

Gisteren vond ik de border bij het terras wat rommelig, met de uitgebloeide Floxen. 

Vandaag stond onze fijne hovenier deze border te saneren. Winterklaar te maken. Zonder dat ik het gezegd had hè. 

 

Echt, de herfsttuin verandert in een wintertuin. 

Beetje bij beetje. De afgewaaide bladeren liggen op een hoge berg onder de oude den. Te wachten om volgend jaar als compost door de tuin verspreid te worden. 

 

Maar nu bedekken ze nog het hoekje, waar egeltjes zo graag opgerold in winterslaap zijn. En onder de grond voltrekt zich het wonder van het nieuwe leven. 

Het frisse groen, dat straks met kleine puntjes boven de grond, heel voorzichtig het voorjaar aankondigt. 

 

Nu nog niet. Nog even wachten. Maar zonder dat we het zien voltrekt zich het wonder in de tuin. 

 

De cirkel van het leven...

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Resomeren

Lieve vrienden,

 

Willen jullie ook geresomeerd worden? 

Over iets meer dan een jaar kan dat. Weten jullie niet wat het is? 

Opgelost worden in een drukvat in een alkalische vloeistof: Kalium-Hydroxide. 

Dan blijft er een vloeistof en beendermeel van je over. 

Je hoeft niet in zo een benauwde kist. Je gaat in bad. 

Protheses gaan naar de tweedehands onderdelen winkel en de liquids en het beendermeel worden gebruikt als meststof. 

 

Mijn tuin doet het altijd goed op beendermeel van beesten. Vooral de vlijtige liesjes. Uitsloofsters! 

Onze hond vond dat ook altijd erg lekker. Beendermeel....

Na het oplikken werd ze er altijd wel erg misselijk van hoor. 

 

Nu gaat het over een poosje ook gebeuren met mensen. Als zij dat willen. En dat willen zij. Daar zorgt de uitvaartondernemer persoonlijk voor. 

Ik werd een beetje raar van dat bericht op het nieuws. Vooral toen ik een animatiefilmpje zag en het lijk zag verschrompelen. 

 

Een nieuwe manier van het verwijderen van een stoffelijk overschot. 

Dus in plaats van begraven of cremeren. 

Alleen de wet moet nog even aangepast worden. 

 

Het schijnt buitengewoon goed te zijn voor het milieu. Nou, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Geen kist, geen urn, geen graf. 

Gewoon in de gierwagen en huppakee, het land op. 

En alle nabestaanden staan dan achter een hek te kijken hoe jij uitgegierd wordt. 

 

Maar al dat chemisch afval dan, dat jaren onder aanvoering van de farmaceutische industrie mijn lijf ingepompt is? Is dat dan allemaal weg? 

Of lopen er straks allemaal koeien in de wei met lage bloeddruk, door de afvalstoffen van mijn bloeddruk pillen? 

 

Nee, want dan hebben we kunstvlees!!! Oh? Jaha!

Je weet wel: stuckjes. 

 

Nou, ik ben benieuwd. Op het nieuws hoorde ik de mevrouw zeggen dat ze altijd gek was geweest op water, watersport. 

 

Ze gaat haar gang maar. 

Oplossen in Kalium-Hydroxide. 

Wat ze al niet verzinnen om van je af te komen. 

 

Nou, ik hoef niet hoor. 

Ik begin wel een tuintje op mijn buik, als ik kleiner ga wonen. 

Met mooie bloemen en een boompje. 

Waarvan het verkleurde blad in de winter afvalt en mij beschermt tegen de kou. 

 

Somber? Welnee. Over dit soort dingen moet je gewoon kunnen praten. 

 

En dat uitgieren? Dat doen jullie maar als jullie het over me hebben. Later!

Want net als mijn moeder zeg ik: “je zult nog weleens aan me denken, als ik er niet meer ben”.

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

De paden op...

Lieve vrienden, 

 

Onderweg naar een naburig dorp, zag ik langs de weg drie jonge meiden lopen. Met frisse blossen op de wangen liepen ze, al zwaaiend met de armen, te zingen. 

 

De aanblik maakte me direct vrolijk. 

Die heerlijke onbezonnen, zorgeloze tienertijd. 

Tussen tafellaken en servet. 

Vast “paardenmeisjes”, zei de baas. 

Er is daar namelijk vlakbij een manege. 

Ze maakten me in ieder geval aan het lachen met hun gek doenerij. 

 

Heerlijk, die vrolijkheid langs de kant van de weg. 

 

Het zonnetje was doorgebroken en de herfsttooi van de prachtige bomen, werd wat ontsierd door een verlicht prijzenbord van een benzinestation. 

 

Zo jammer, dat bord op die plek. 

Het blijft mijn favoriete stukje weg, juist vanwege die bomen. Het blad is momenteel schitterend okergeel met een bruine rand. Hoe prachtig….

 

Steeds meer wandelaars met rugtasjes zagen we lopen. Prof wandelaars. 

 

Met van die schoenen en zo een driekwart broek. Sokken over de rand van de schoen geslagen. 

 

Ik durf te wedden, dat ze enkele tenen in de wandelwol gewikkeld hebben.

Wat dat is? Een soort watten, maar dan van wol. Beschermt tegen zere tenen. 

Het ANWB-fleecejack is aan. Bij iets hogere temperatuur wordt het om de taille geknoopt. 

Kortom, ze doen het vaker. 

 

De meeste wandelaars werden niet gehinderd door enige vorm van fashion inzicht. 

 

Toch was ik stiekem een beetje jaloers. 

Ik zou ook dolgraag een lange wandeling maken in, kan me niet bommen wat voor kleding dan ook. 

 

Gewoon een fijne wandeling. Lijkt me heerlijk. Even frisse lucht happen.

Lekkere hap wind, zei moeder altijd. 

 

Pas als iets niet meer gaat, weet je wat je mist. 

En dat doe ik echt. 

 

Misschien kan het ooit weer. 

Ik hoop het echt. Een korte wandeling is ook goed. Blokje om. 

 

Maar voorlopig schrijf ik er alleen maar over en rijd er met de auto langs. 

Met m’n ogen gericht op al het moois dat de natuur ons biedt. 

 

Dankbaar dat ik het kan zien en soms ruiken. 

Dankbaar voor al het kleine genot, dichtbij en in huis. 

Dromend van de toekomst. Met al het moois dat nog voor ons verborgen is. 

 

Want het komt weer goed. Alles komt weer goed. 

Ooit......

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

 

Eten of dineren

Lieve vrienden, 

 

Als Mozes niet naar de berg komt......

 

Lekker een keer gezellig uit eten mis ik wel. 

Missen we wel, want de zoon begon er ook al over. 

 

Toen zondag de kaarsen brandden en de heerlijke geuren vanuit de keuken me tegemoetkwamen, besloot ik de tafel in de kamer mooi te dekken. 

 

Normaal gesproken eten we in de keuken. 

Daar is ook een gezellige eethoek. 

Maar ik dekte de tafel in de kamer met groen linnen en het groene servies. 

Een groep kaarsen erbij en de glazen gevuld met een heerlijke witte. 

 

Het eten deed ik in de keuken al op de borden en echt, in de kamer, bij kaarslicht, smaakte de pasta met paddenstoelen lekkerder dan in de keuken. Het zag er ook smakelijker uit, op de gekleurde borden, bij kaarslicht. 

 

Iedere dag branden er bij mij in de kamer best veel kaarsen.

Vraagt manlief: “Moet je nou alweer kaarsen kopen?”

Snapt hij niet, dat het zo hard gaat. 

 

Om me heen kijkend zag ik het warme schijnsel van de schemerlampen en in de serre branden op de tafel al piepkleine kerstlichtjes. 

Toen het dessert op was en de keuken weer netjes, heb ik het groene servies in de kast in de kamer gezet. Vast besloten om voortaan gewoon in de kamer te eten. 

 

Te dineren. 

 

Want echt, al moet ik het zelf bereiden, het lijkt of ik in een restaurant zit. 

De sfeer is zo belangrijk tijdens het eten. Kaarsjes, zacht muziekje….

 

Bord op schoot, bestaat bij ons niet. 

Nog nooit gedaan. Alleen met de traditionele Hot Dog op Nieuwjaarsdag. 

Vreselijk, een bord op je knieën en dan iets snijden. Als je pech hebt glijdt het eten zo op je kleren of op de grond. Papieren servet eronder? Helpt toch ook niet. 

Helemaal niet leuk. 

 

Nee, niets voor ons. 

 

Gezellig gedekt, kaarsen aan en een heerlijk diner voor twee. Gewoon thuis. Zonder buis, want dat is ook zo een stoorzender tijdens het eten. 

Maar wat verlang ik naar een heerlijke lunch in ons favoriete restaurant. 

Want we hebben met terugwerkende kracht nog wel een paar dingetjes te vieren. 

 

Als ze weer open mogen, zijn we de eersten. 

 

Zin in. Eindelijk weer iets gekleeds aan en niet zelf koken. 

 

Beter dan wat voor vakantie dan ook. Maar ja, als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Kleinhond

Lieve vrienden, 

 

Zeven uur in de ochtend. Vroeger ging de wekker. 

Nu gaat de hond. 

 

Ik word gewekt door vrolijk, ietwat dwingend, geblaf beneden. 

 

Onze kleinhond is gebracht en staat aan. 

 

Ze staat altijd aan, maar na een lange rustige nacht, wil ze een beetje aandacht. 

 

Haar eigen baas, onze zoon, is alweer vertrokken naar het werk en de senior baas is ook al even op en dus vrolijk genoeg om mee te doen. 

 

Bal expres onder het kookeiland gooien en ja hoor, daar ligt senior al op z’n pijnlijke knieën. 

 

Een beetje de pijn aftastend loop ik de trap af. 

Door de glazen deuren zie ik een zwarte staart met witte pluim, vrolijk heen en weer gaan. 

 

Oh, oma, wat ben ik blij dat je wakker bent. 

Gaan we ontbijten? 

 

Twee voorpoten staan op de armleuning van mijn eetkamerstoel. 

De staart zwiept nog steeds. 

 

Ik pel m’n banaan en neem voorzichtig een hapje. Bijna had ze hem. 

Ze springt steeds hoger. 

Over een maand is ze een jaar oud. 

Ze vleit haar kop tegen m’n arm en ik kroel haar in haar zachte vacht. 

Dankbaar huppelt ze naar haar bal. 

 

Oma, kom je spelen, vraagt ze met haar ogen en de bal in haar bek. 

 

Nog even wachten lieverd... 

Eerst koffie. 

 

Onze kleinhond. Geluk begint met een natte neus en eindigt met een staart. Eppo......!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Naar een zonnig eiland

Lieve vrienden, 

 

Ook zo toe aan vakantie? 

Want al twee keer niet geweest? 

 

Het zal je toch gebeuren, dat je voorjaarsvakantie en zomervakantie de mist in zijn gegaan door het virus. 

In de persconferentie twee weken geleden meldde de premier dat we wel naar een tropisch eiland mogen. 

De volgende dag liep het storm bij de reisbureaus. 

Niet gehinderd door enige vorm van intelligentie werden vakanties geboekt met vriendengroepen. 

 

Ja, jottem. Heerlijk, languit in de zon. 

Huppetee, koffers pakken en gaan!!!!!!!

 

Gisteren kon ik een glimlach niet onderdrukken, toen ik in de krant las, dat het eiland in de zon de Corona maatregelen verscherpt heeft. 

Avondklok gaat in om 21.00 uur en groepsvorming is verboden. Ook op de stranden. Max 4 personen bij elkaar. Mondkapjes verplicht in openbare ruimtes. Zou leuk zijn als dat ook op het strand zo was. Want het statussymbool van de witte plek van de skibril, maakt dan plaats voor de witte plek van het mondkapje. 

 

Maandagmiddag om twaalf uur, stonden de foto’s in de krant van de rijen voor de incheckbalie van de vlucht naar de tropen. 

 

De Wesley ’s en Cheyenna’s stonden te jammeren. 

Ze baalden zo. Alweer een vakantie verpest. Ze waren er zo aan toe....

Niet meer ‘s avonds op het strand zitten en dat is toch verschrikkelijk...!

Een woordvoerder van een vriendengroep zei, er blanco in te staan??????

 

Blanco????? Gek!!!!!!

 

Op het eiland zijn veel personeelsleden van het lokale hospitaal besmet met het virus. Dus in het hospitaal kun je als toerist moeilijk met zee-egelnaalden in je voet terecht. Of met zere plekken van brandkoraal. Want de reguliere zorg is afgeschaald en ze zien je aankomen met zoiets. 

 

Het wordt dus niet zo een heerlijke vakantie als ze gedacht hadden. 

 

Gedacht? Een verstandig mens gaat niet naar een tropisch eiland, terwijl de vaderlandse horeca het hoofd nauwelijks meer boven water kan houden. 

 

Een paar dagen in een hotelletje in eigen land was ook goed geweest toch? 

 

Nee, je kunt er niks.

Ja, lekker een paar boeken lezen op je hotelkamer. 

Of een rondje door het bos. 

Hou je niet zo van lezen? 

Dat dacht ik al. 

 

Blijf gewoon thuis!

 

Dan kun je het geld dat je overhoudt, straks in ons land uitgeven, om de lokale winkeliers en horeca te redden. 

Als dat nog mogelijk is. 

 

Laat je kerstdiner cateren door het plaatselijke restaurant en haal je boodschappen bij de groenteman, de slager en de banketbakker. De grootgrutter verdient genoeg. 

 

Dus ik gooi hem er maar weer eens in:

 

Doe sociaal, koop lokaal! 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje