Zelf slingers ophangen

Lieve vrienden,

De intelligente lockdown, waar we nu middenin zitten begint zowaar een beetje te wennen. 

Iedere dag hetzelfde, geen wekker, geen ritme, geen agenda. ‘s Avonds hetzij gewone tv, hetzij Netflix. 

Stuurt zoonlief een berichtje: zijn jullie vanmiddag thuis? 

Nee, we zijn naar de bioscoop en gaan daarna ergens een hapje eten...Tuurlijk zijn we thuis!! Anderhalve meter koffie dan maar? Twee meter kan ook. Ruimte genoeg. 

Het is bijzonder dat we dit meemaken. Wanneer je je angst geeft aan degenen, die zo luid zingen, dat ze die van je willen hebben, dan is het eigenlijk best aangenaam. 

Er ontstaat zowaar een nieuwe beschaving. Het nieuwe afstand houden vind ik ook wel fijn. Geen drie zoenen, geen handen schudden. 

Ik deed toch altijd al een stapje opzij, als iemand te dichtbij komt. 

Niets moet, alles wat je extra doet is gezellig. 

De tafel mooi dekken, kaarsje aan. Prachtig boeket op tafel. Mooi aankleden, je haar proberen in een goed model te föhnen, ondanks de uitgroei, een lekkere fles wijn opentrekken. 

Men zegt dat je zelf de slingers op moet hangen op het feestje, dat leven heet. En zo is het toch ook. 

Vandaag is het best fris en daarom kunnen we een lekker warm vest aantrekken. We kunnen het onszelf net zo comfortabel maken als we willen. 

Maar even niet met z’n allen naar het tuincentrum of de bouwmarkt of op een terras hangen of allemaal naar bos en hei. 

Ook niet meer massaal naar de bollenstreek. 

Want tot mijn schrik las ik dat de bollenboeren, de tulpen vroegtijdig gaan koppen. Hierdoor lopen ze een forse financiële schade op.

Hebben jullie nu je zin? Ik zeg het maar even: jullie zijn de ikke-ikke-ikke en de rest kan.… mensen. Hiervan heeft ons land er nog steeds te veel. 

Ondanks alles wat even niet mag, kunnen we zoveel. 

Ook nu, kunnen we verzonken in een mooi boek, de tijd vergeten. Of al schrijvend op de telefoon, even ergens anders zijn. 

De tijd, die we nu in lockdown doorbrengen, krijgen we nooit meer terug. Dat is natuurlijk heel jammer. Maar laten we er toch iets moois van maken, want we leven maar één keer. Degene die thuis z’n rust niet kan vinden, vindt het nergens. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Heel Holland wacht

Lieve vrienden,

Heel Holland wacht. 

Wat valt het op tijdens de C-crisis. Iedereen staat keurig in de rij te wachten om de nodige of onnodige spullen te kopen. Bijzonder hoor. 

Afgelopen week reden we een rondje Heiloo, Alkmaar, Beverwijk en bij de beroemde ijsjuwelier van Heiloo stond toch een rij mensen.... Niet te geloven. Achter een lint, de hoek om, een eind de straat in. 

Bij de ijssalon voor de deur is een terras. Daar zat men gezellig het ijsje op te likken op de tafels, zonder stoeltjes.

Want als je lang in de rij gestaan hebt, wil je wel even bij elkaar zitten. 

Van de kinderen hoor ik dat het bij de supermarkt ook zo gaat. 

Wachten, wachten, anderhalve meter bij elkaar vandaan, de boodschappen pakken, ieder met een eigen kar en dan achter een echtpaar lopen. Man en vrouw met eigen karretje naast elkaar, even stilstaan bij de afbakbroodjes en dan ruzie maken over wit of bruin. 

Dan moet een mens vooral niet bij de kassa tot de ontdekking komen, dat je de sla vergeten bent. De groenten afdeling is bij de ingang, sufferd. 

Eerste Paasdag. Heel Holland eet asperges. Jullie toch ook? 

Dat moet wel, want bij de aspergeteler in Lijnden, was het een soortgelijke rij als bij de ijssalon en toen was mijn nichtje de laatste klant om 12.00 uur. De mensen na haar konden onverrichter zaken huiswaarts. Opperdepop!!!

Bij de groenteboer in Beverwijk, scoorde onze zoon het laatste maaltje asperges voor ons. Ze zijn flinterdun en er zijn er een paar gebroken. 

Maar ik weet zeker dat ze echt erg lekker zijn, want ze zijn met zoveel liefde gehaald. 

Als dessert nog lekkere aardbeitjes met, alweer met zoveel liefde (want nagekomen bericht) gehaalde, slagroom....

Dit lariekoekje schrijf ik, nog voordat alles opgegeten is. 

Wanneer je dit leest weet ik in ieder geval of het lekker was. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Paasontbijt

Lieve vrienden,

Vrolijk Pasen!

Ondanks de crisis, wensen wij elkaar Vrolijk Pasen. Waarom? Uit gewoonte. Hoewel gewoontes op dit moment eigenlijk geen gewoontes zijn. 

We wensen elkaar eigenlijk: Hoop, op een goede afloop van de crisis en vertrouwen in de toekomst. 

Mijn lief en ik zaten net aan het Paasontbijt. Stukje fruit, sneetje paasbrood en een zachtgekookt eitje. Altijd een dingetje, een goed gekookt eitje. 

Het allereerste kado, dat ik een jaar of 48 geleden van mijn lief kreeg, was een eierrekje van gebogen ijzerdraad, gekocht bij een dure meubelzaak op de Breestraat, waar ze behalve design, ook klein-meubelen verkochten. Veel te duur dat ding. Er zaten marmeren eieren in. 

Eerlijk als ik toen was, vroeg ik of ik het mocht ruilen. Want een eierrekje... we hadden niet eens borden. 

Die vraag werd me niet in dank afgenomen, maar het eierrekje ging terug naar de dure winkel. 

Een poos geleden had een kennisje iets voor mij meegenomen van een Brocante. Ze dacht dat ik dat graag wilde hebben en vroeg of ze het even kon brengen. Gezellig, kopje koffie, kadootje. Kortom, verrassing. 

Toen ik het kadootje uit het papieren tasje haalde, vroeg ik mij af, hoe ze het bedacht had. 

Echt, ik geloofde mijn ogen niet. 

Daarnet zaten we dus aan het Paasontbijt. Stukje fruit, sneetje paasbrood, kopje thee en wat stond er nog meer op tafel? Eierdopjes en gekookte eitjes. 

Waar denkt u dat de eitjes inzaten? 

Juist.... Na 45 jaar huwelijk hebben we eindelijk een eierrekje. 

Hét eierrekje, nu van de Brocante. 

Fijne Paasdagen!

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Gedicht van Toon

Lieve vrienden,

Hoewel ik het niet van plan was, toch nog even een klein

gedichtje van Toon Hermans. 

Een gedichtje dat ik nog niet eerder gelezen had, maar dat ik zo toepasselijk vind vandaag, nadat we gisteren het bericht ontvingen van het overlijden een lid van onze Loge. 

De tuin

De bomen 

komen uit de grond

en uit een stam 

de twijgen

en iedereen

vindt het 

heel gewoon

dat ze weer bladeren krijgen

we zien ze vallen

naar de grond

en dan opnieuw weer groeien

Zo heeft de aarde ons geleerd

dat ál wat sterft 

zal bloeien

Toon Hermans

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Einde van de vastenperiode

Lieve vrienden,

In deze Goede week is het overal zo stil in ons land. 

In iedere geval stiller dan normaal in de week voorafgaand aan Pasen. 

Ons is een halt toegeroepen. We zijn beland in een periode van angst, ziekte, rouw en bezinning. 

Bezinning over hoe nu verder. Met de planeet, de mensen, de economie...?

De Goede week is de week van Palmzondag tot Pasen. 

Terwijl de vogels luid hun mooiste gezang laten horen, herdenken de Christenen op witte donderdag, het nuttigen van het laatste avondmaal door Jezus, samen met zijn discipelen.

Het laatste avondmaal waarbij Jezus het brood brak en deelde en de beker wijn rond liet gaan onder zijn vrienden. Als symbool voor zijn lichaam, zijn bloed. 

Vandaag is het Goede vrijdag. De dag waarop de kruisiging van Jezus wordt herdacht. 

De barre tocht die Jezus af moest leggen, het kruis op zijn rug meetorsend, terwijl de straaltjes bloed langs zijn gelaat liepen uit de verwondingen, veroorzaakt door de doornenkroon op z’n hoofd. 

Een kroon gevlochten van takken met lange puntige doornen. De hele lange weg over de Via Dolorosa naar de heuvel van Golgotha, waar de kruisiging plaats zou hebben. 

Hoe wreed was men? Terwijl de kruistocht al zo zwaar was, moest ook nog deze doornenkroon door hem gedragen worden. 

Uit liefde voor zijn naasten onderging Jezus deze lijdensweg.

Corona, Latijn voor kroon. 

Een kroon als martelwerktuig. 

Is het toeval dat het virus, door z’n stekels Corona genoemd, mensen ernstig ziek maakt over de hele wereld, soms met de dood als gevolg?

En dat dat in ons land juist nu gebeurt?

Het virus vernoemd naar een doornenkroon. Dé doornenkroon….

De Coronacrisis, die in Nederland begon met een uitbraak na het carnaval in Brabant. Het carnaval, eindigend bij Aswoensdag, het begin van de vastenperiode….

Morgen is het stille zaterdag, de laatste dag van de vastenperiode. 

De enorme toename van het aantal Corona patiënten in Brabant is deze week fors aan het afnemen. 

Zou het zo kunnen zijn, dat het virus, van besmetting tot genezing, net zolang duurt als de Vastentijd, de Quadragesima oftewel de veertigdagentijd? 

Mijn motto is altijd, dat toeval niet bestaat. 

Hoe moeten wij verder na de Coronacrisis?

Ik denk dat liefde, naastenliefde in ieder geval, zal helpen. 

Naastenliefde, die momenteel weer duidelijk zichtbaar is. Naastenliefde die gelukkig nog steeds bestaat. 

Wanneer we beginnen met meer liefde voor elkaar, zijn de slachtoffers van het Corona virus misschien niet voor niets gestorven. Dan heeft deze crisis zin gehad. Dan hebben wij als mensheid, een pas op de plaats gemaakt en nederigheid getoond. 

Zoals Jezus op Goede vrijdag, stierf uit opoffering voor zijn medemens. 

Zou het feest van Pasen, het feest van hoop, dan misschien ook nu het nieuwe begin zijn? 

Ik wens u zinvolle Paasdagen! 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Recept

Lieve vrienden,

Hebben jullie ook zulke gekke dromen? 

Sinds we gehoord hebben van de pandemie en alles intelligent gesloten is, we in een anderhalve meter samenleving beland zijn en ik in vrijwillige, weloverwogen quarantaine zit, heb ik ‘s nachts levensechte dromen. 

Slapen of waken, geen idee. 

Terwijl ik ervan overtuigd ben, dat ik wakker ben en alles echt beleef, droom ik. Onrustige dromen.

Daar raak ik toch behoorlijk van in de war. Heel druk ben ik ‘s nachts. In mijn dromen dan hè. 

Het is precies zoals het overdag niet is. 

Overdag is er een allesoverheersende rust. Weinig verkeer, stil in de straat. Af en toe een ambulance. Gelukkig was het de laatste dagen prachtig weer, alle knoppen van de struiken en de bomen barsten open....

Normaal noem ik dit ontluiken, maar nu gaat het met een knal. 

Gisteren vlogen er zowaar zes vliegtuigen over. 

Normaal kan ik ze niet tellen. Nu keek ik ietwat verstoord omhoog, want het lawaai dat ze maakten, verstoorde het vogelconcert in de tuin. 

Het leven is heerlijk relaxed op dit moment. Zoals ik al eerder van iemand anders hoorde vandaag, was ik opgelucht toen onze minister-president gisteren zei, dat de intelligente Lock down wat langer duurt, want ik ben er nog niet klaar voor om terug te gaan naar de oude situatie. Hoe erg ik het ook vind voor de gedupeerde ondernemers. 

We waren zo druk, leefden ondanks het feit dat we gepensioneerden zijn, met volle agenda’s en opeens is er aan de noodrem getrokken en staat alles stil. 

De contacten met familie en vrienden zijn hechter dan ooit. Even bellen, even koffie op afstand, even appen...

Zoon komt al weken met 3 bossen tulpen bij de boodschappen. 

Vanmorgen kwam mijn nichtje met verrukkelijke zoute koekjes en bokkenpootjes van onze favoriete Amsterdamse banketbakker. Zij was deze heerlijkheden speciaal voor ons gaan halen, omdat de auto even moest rijden.

Dit soort gebaren van liefde, ontroeren mij. 

Wat prijs ik mij gelukkig met mijn naasten. Al zijn we met weinig, de band is hecht. En dat voelt zo goed. 

Als mijn nichtje en ik naar onze favoriete Amsterdamse slager gaan, eten we daar een speciaal broodje. Omdat ik wat uitgebakken spekjes over en bewaard had, maakte ik gisteren zelf zo een broodje. Hierbij het recept:

Besmeer een pistoletje of kadetje met truffelmayonaise. Doe daarop een paar plakjes gebraden kipfilet(vleeswaren). Bestrooi met snippertjes uitgebakken spekjes en geroosterde pijnboompitjes. Paar blaadjes Rucola erop en smullen maar. 

Met een kopje tomatensoep heb je een heerlijke makkelijke maaltijd. 

Smul ze!

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder. 

Schoonmoeder

Lieve vrienden,

Het is gek. Als ik ‘s morgens wakker word, zie ik ertegenop om m’n bed uit te gaan. Meteen denk ik dan: “Malle, je bent er nog”. 

Toch is het vreemd. Er sluipt een gewenning in de dagelijkse ledigheid. Een soort sleur, die ik niet kende. Net alsof ik een boek lees zonder rode draad, zonder laatste bladzijde, zonder eind. 

De mensen die ik spreek reageren meestal ook mat. 

“Hoe gaat het?  “Mwah, z’n gangetje, nog gezond gelukkig”. 

M’n schoonmoeder wordt over 7 weken 99 jaar. Zij zit in een verzorgingshuis en mag al weken helemaal geen bezoek ontvangen. 

Waar zij de laatste jaren eigenlijk nergens meer zin in had, de energie was op zoals ze vaak zei, is ze nu opgewekt. 

Ze neemt de telefoon iedere dag op en hoewel ze de beller nauwelijks verstaat, want ze is bijna helemaal doof, praat ze honderd uit. 

Iedere dag is ze aangekleed, wat heel lang niet zo was en ze klinkt positief. Gaat weer zelf naar beneden om de krant te halen, wat ze eigenlijk niet mag, maar, zegt ze “ik ben bijna 100, wie vertelt mij dat ik iets niet mag?” 

We vragen ons af hoe het komt, dat haar meestal negatieve karakter nu zo positief is. 

Zou dat misschien de verklaring zijn voor het feit, dat zij zo oud wordt? Dat zij kracht krijgt als de nood hoog is? Want dan stijgt ze als het ware boven zichzelf uit. 

Vroeger zei ze altijd: “Ik pas niet op, maar in tijd van nood ben ik er. Alleen bij ziek en zeer”. 

En dat was ook zo. Je werd bijna voor je lol ziek. Dan werd er heerlijk gekookt, het huis zeer goed gepoetst en man en kind zagen eruit, om door een ringetje te halen. 

Als kind wilde ze verpleegster worden. Dat kon niet, omdat ze moest helpen in het grote gezin. 

Het zat haar echter in de genen en die genen heeft ze in ieder geval aan een van haar zoons, een kleinzoon en een kleindochter, doorgegeven. Zij werken allemaal in de zorg. 

Nu, tijdens deze crisis, ontwikkelt zij een enorme wilskracht en heeft de kracht om iets te doen. 

We weten het niet zeker, maar het zou ons niet verbazen, als ze nu stiekem bij haar buren aanklopt om ze te helpen. 

Want ze is nog recht van lijf en leden en loopt rechtop, zonder rollator. Ze moet er wel mee lopen, maar vergeet hem bij de brievenbus in de hal. 

Jammer genoeg is ze na tien minuten weer vergeten dat je haar gebeld hebt. 

Dat is extra jammer, omdat ze altijd erg geïnteresseerd was in haar medemens. Het blijft helaas niet meer “hangen”. 

Haar harde schijf is waarschijnlijk vol. 

Als je binnenkort 99 wordt, mag dat. 

Nummertje 10 en de jongste van het gezin. Goed afgeleverd. Altijd goed voor zichzelf gezorgd, nooit gerookt, gezond gegeten. 

Oma, altijd behulpzaam voor anderen, bij ziek en zeer. 

Er is een toegewijde verpleegkundige aan haar verloren gegaan. 

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder