Voorjaar

Lieve vrienden, 

 

Een paar dagen geleden kocht ik een nieuwe trui via Click&Collect. 

Een trui in een prachtige voorjaarskleur. 

Hij was na mijn berichtje, ingepakt en wel, klaargezet. 

 

Ik kreeg een folder mee met daarop het banknummer van het winkeltje en mocht het thuis passen en het geld overmaken. 

Niet goed? 

Niet betalen en terugbrengen. 

 

Wat werd ik daar blij van. 

De afhaalbalie in de deuropening was versierd met mooie citroenpotten en potjes met blauwe druifjes. 

 

De eigenaresse van het winkeltje kent me goed en we spraken over een stoepdate. 

 

Ook zij vond het weer zo leuk, om haar klanten te zien en te spreken. 

Toen ik zei, dat ze er echt een feestje van gemaakt had, zei ze, dat er best veel mensen langslopen en toch via de etalage iets bestellen en kopen. 

Ze zei ook, dat ze zelf weer vrolijk wordt door de nieuwe collectie. 

Niet meer die sombere kleuren in de etalage. 

Dat de voorjaarskleuren juist zo fris en fruitig zijn en de mensen laten stralen.  

Helemaal blij trok ik thuis de trui aan en hij paste perfect. 

Ik heb onmiddellijk het geld overgemaakt en een berichtje gestuurd, dat ik er blij mee ben. 

 

Kijk, zo kan het ook. 

Al die mensen, die zeuren en klagen......,

Daar word je toch helemaal niet vrolijk van. 

 

Met mijn stoepdate sprak ik af, dat ik over een paar weken nog iets leuks kom scoren. 

 

Zij blij, ik blij. 

 

Want al hoef ik nergens heen, een fris zomertintje doet wonderen voor mijn spiegelbeeld. 

 

Met de voorjaarskleding aan, had ik het best wat frisjes buiten, maar ach, binnen zit het heerlijk en het tovert een hele grote glimlach op mijn gezicht.

 

Lach mensen, lach! 

En alles komt op z’n pootjes terecht. 

Met het zonnetje op je huid, adem in en adem uit!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje 

Jodenkoeken

Lieve vrienden, 

 

Daar gaan ze hoor. De jodenkoeken. 

Al heel lang vroeg ik me af hoe het mogelijk was, dat deze naam nog bestaat. 

Want sinds het verdwijnen van zwarte Piet wonen we toch in een raar land. 

 

Een land waar allerlei dingen zomaar verboden zijn. 

Want dat is discriminerend of doet herinneren aan het koloniaal verleden van ons land. De geschiedenis zou herschreven moeten worden. 

 

Stel je voor dat je lezend in een Sjors en Sjimmie een moorkop eet!!!

Dat mag niet meer. Ik maak me om dat soort dingen soms druk. 

Kan het dan even niet hebben. Stelletje moraalridders, die vinden dat het allemaal anders moet. 

 

Keurig voldoen aan de multiculturele samenleving. 

Dus weg met de moorkop, met zwarte Piet, de negerzoen. Al dat soort woorden mogen niet meer. 

Ik weet er nog wel een paar hoor, maar die mogen gewoon. 

Treitervlogger, viruswaarheid..., groenteboer, visboer. 

Al die mensen die het zo goed weten, schelden een ander wel uit met de meest vreselijke ziektes en dan voor een man lijer erachter en voor een vrouw hoer. 

 

Echt hoor. 

Op een school in de straat achter ons, zitten veel dames van allochtone afkomst. 

Ze roken in het bushokje en moeten oppassen dat de om het hoofd gedrapeerde sjaal geen vlamvat en zeggen rustig k..... hoer tegen mij. 

 

Zeg er iets van en je krijgt klappen. 

Zij mogen alles zeggen. 

Wij mogen oer-Hollandse woorden en tradities niet meer gebruiken

 

Nu gaat dus de jodenkoek. 

Dat wordt de Odekoek. 

Het Centraal Joods Overleg in Amsterdam heeft laten weten, nooit aanstoot genomen te hebben aan de naam, maar het wel te waarderen. Keurige reactie. 

Er is ook helemaal niets Joods aan de koeken. 

Ze zijn niet gelovig, niet koosjer. 

Kortom, lariekoek. (ik gooi het er maar eens in) 

 

Maar de koeken hebben echt niets met joden te maken. 

Gelukkig blijft de smaak hetzelfde. 

Lekker om er één te eten bij een glaasje zwarte kip, lekker langzaam. 

 

Ooooooooh wat zeg je nou Rietje, zwart en langzaam????

Welnee joh, ik heb het over advocaat. 

Welke advocaat? Nee, advocaat! 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

Rietje 

Specht

Lieve vrienden, 

 

De specht zat weer te kloppen op de boomstam. 

Toen ik een foto wilde maken, keek hij mij strak aan. 

Jammer genoeg zat hij half achter een tak verscholen. 

Hij keek me aan of hij zeggen wilde:” Ben ik niet knap?”

 

Zelfs op een paar vierkante meter kun je genieten van de natuur in je eigen tuin, want die boom staat op drie meter afstand van de schuifpui. 

 

Momenteel kom ik weinig van mijn tuinpad af, omdat er een huis naast het aardbeienbed staat, zoals ik al eens vertelde. 

 

Ik heb even geen zin in de afzichtelijke erfafscheiding van de buren. 

Dus als binnenkort onze hovenier weer komt mag hij als eerste wat hoge struiken planten. 

Want jammer blijft het, als je plotseling nieuwe buren hebt met een wansmaak. 

 

Dus dichtmaken die handel. 

 

Voorlopig geniet ik van de vogels dichtbij en als ik de specht zie poseren voor een foto, 

denk ik dat de vogels ook van ons genieten. 

 

We zorgen in ieder geval goed voor ze, zodat we zeker weten dat ze terugkomen. 

 

Terwijl er vorige week nog een pak sneeuw lag, staat de tuin nu vol met bloeiende sneeuwklokjes. 

 De lentebodes bij uitstek. 

Wat eerst een enkel polletje was, is gedeeld. 

Verschillende soorten laten zich zien. 

 

Ook hiervoor hoef ik niet het tuinpad af. 

 

Wat voel ik me een bevoorrecht mens, nu ik zo van deze kleine dingen kan genieten. 

 

Het leven is goed. 

Nu nog een zonnetje. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Bros.bros, bros, bros

Lieve vrienden, 

 

Gisteren zag ik een foto van een bekende jonge dame, die in het bad zat. 

En niet met Bros, bros, bros, bros, hoor. 

Nee, met een glaasje wijn, stokbroodje en ander lekkers. 

 

Ze had haar hoofd even ondergedompeld in het sop en was heerlijk aan het relaxen met een filmpje erbij, dat ze keek op haar laptop. 

Die laptop stond op de rand van het bad. 

 

Ik vermoed dat het de leeftijd is hoor, maar ik denk dan: “kindje, pas op!”

Als dat apparaat in het bad valt, ben je hartstikke dood. 

Ach ja, de jonge dame heeft in de soap over haar familie, nooit uitgeblonken door slimheid. 

 

Maar goed, een glas wijn en stokbrood terwijl je in de badkuip zit. 

De wijn gaat nog. 

Maar stokbrood??? 

Al die kruimels in de bubbels... Dan denk ik: “ Waar gaan die kruimels heen?”

 

Je kunt er zomaar ergens de kriebels van krijgen. 

Je vist ze er niet uit en ze blijven dan hangen in het afvoerputje, als het bad tergend langzaam leegloopt. Want godweet wat er allemaal door het putje heeft willen glijden. 

Een halve pot olijven, een scheut Tzatziki, om over smerige dingen nog maar te zwijgen. 

 

Dan zou ik het toch bij Bros, bros, bros, bros houden. 

 

Maar wat ik aan een bad zo vreselijk vind: als je erin wilt stappen is het water zo heet, dat je een vuurrode grote teen krijgt en dan moet er koud bij. 

Altijd te veel. Dan weer warm. Badkuip vol. Beetje leeg laten lopen. Pfffff 

 

En tegen de tijd, dat je denkt, lekker! Dan wordt er geroepen of de koffie ingeschonken kan worden. 

En dan begint het hè. Eruit. Glibberen aan alle kanten. Een keer terugglijden, nog een keer, en dan een spiertje verrekken en om hulp moeten roepen. Als je dan achttien bent, soit. 

Maar ach, je bent op mijn leeftijd toch net een slagerij op zaterdagmiddag. Hier een lel en daar een vel!!!!!!

 

Nee, aan ons is relaxen in bad niet meer besteed. 

 

Dus hebben we een jaar of wat geleden de badkuip eruit laten slopen en hebben we een regendouche met een aparte handdouche en een aparte afgesloten ruimte voor het toilet boven. 

Want dat is toch wel heel relaxed. Naar het toilet, zonder dat er iemand naast je de tanden staat te poetsen. 

 

Geen bad voor ons meer. In je eigen vuil liggen... 

Geef mijn portie maar aan Fikkie en de broodkruimels aan de vogeltjes. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Avocado

Lieve vrienden, 

 

Ook aan de avocado’s? 

Oh zo gezond. Zeggen ze. 

 

Ik heb me een keer laten verleiden en moet eerlijk zeggen, dat ik het niet te eten vind. 

Ik had ze gevuld met Hollandse garnalen en een dressing erover. 

Nou, nee. Zonde van de garnalen. 

 

Helemaal niet mijn smaak. Het vette gevoel langs je tanden, daar griezel ik van. 

 

Er zitten veel vezels, vitaminen, mineralen (ja juist, van de reclame) in. 

zegt men, want ik vraag me altijd af, hoe ze dat onderzoeken. 

 

Maar goed, een avocado opensnijden zorgt voor veel letsels die bij de spoedeisende hulp komen. 

Dan schiet het mes uit, waar je de keiharde schil mee open snijdt. 

En soms raakt het dan een spier of pees. Tsja. Je moet er wat voor over hebben. 

 

Als je aan het lijnen bent, en op de calorieën let, zijn avocado’s ook niet zo een succes. Een gemiddelde avocado bevat 225 calorieën. Een boterham 69. 

Maar als je koolhydraatarm eet, is het wel goed, om een avocado te eten. 

 

Hij zorgt in ieder geval voor voldoende vetten. 

 

Avocado’s zijn ook niet zo goed voor het milieu, want de avocado’s komen altijd van ver. Dus maken veel vlieguren, voordat ze op jouw bord liggen. 

 

Ik vind ze niet lekker. 

 

Wat ik dan wel lust? 

Alles! 

Hoewel, voor bruine bonen bid ik niet. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Nieuw leven

Lieve vrienden, 

 

Gisteren zag ik in een bericht van de kinderboerderij achter ons huis, dat er een kalfje was geboren. Een klein koetje, dus dat is fijn. Dat mag blijven leven. 

Ooit was ik getuige van de geboorte van een stiertje, bij dezelfde kinderboerderij. 

 

Wij wandelden met de hond en zagen een koe in barensnood. 

Er was niemand van de boerderij bij. 

Lichtelijk in paniek, belden we van alles. 

De politie, dierenambulance, je kunt het niet verzinnen. 

De koe bleef maar loeien. 

Eindelijk kwam de beheerder van de kinderboerderij aangereden. 

Hij maakte een touw vast aan de poten van het kalf. 

De tong, die uit de bek hing was blauw. 

De kop hing naast de voorpoten van het kalf. 

Met een plof viel het kalf op de grond. 

De moeder likte en likte. De beheerder begon met stro te wrijven. 

 

Plotseling kwam er een beweging in het kalf. 

 

Mijn “kennis” riep opgewonden: “Hij doet het!”

Verschillende toeschouwers lieten de tranen de vrije loop. 

De beheerder vroeg aan een kleine toeschouwer naar zijn naam “Rick”. 

En zo kreeg het kleine stiertje de naam van het jongetje. 

 

Daarna kwamen alle dieren van de kinderboerderij om het kalf heen staan. 

Vol bewondering. 

Alsof ze wilden zeggen: 

“Wees welkom in ons midden”. 

 

Ik denk dat Rick geen lang leven beschoren zou zijn, als stiertje. 

 

Maar enkele weken heeft de kleine Lakenvelder op de boerderij doorgebracht. 

De dag na de geboorte van Rick, werd er overigens nog een kalf geboren. 

Ditmaal via een keizersnede. 

Wat was ik dankbaar dat ik daar geen getuige van was. 

 

Het kleine koetje dat gisteren geboren is, is een Blaarkop. 

 

Ik hoop het koetje op te zien groeien in gezondheid. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Doe lekker je ding

Lieve vrienden, 

 

Hoe kunnen mensen zich gek laten maken? 

De afgelopen maanden heb ik te maken gehad met mensen die allerlei vormen van “mindfulness” beoefenen. 

Erger nog, ze proberen je te overtuigen dat het werkt. 

 

Ik voel en droom dingen, die uitkomen. Ik zie ook dikwijls gekke dingen. Maar ik probeer mensen niet over te halen, zich erin te verdiepen. 

Je hebt het of hebt het niet. 

 

Plotseling een kussen in je armen geduwd krijgen en dan te horen krijgen dat alles wat erin zit van mij is en ik het bij de inademing een plek in mijn lijf moet geven?????

Gestoord!!!!

 

Dit soort malle dingen geloof ik niet en daar wil ik ook geen moeite voor doen. Het is een ontspanningsoefening. 

Zegt men......

 

Dat is mijn ding niet hoor. 

Ook zoiets. Hoor je iemand zeggen: “Doe lekker je ding”. 

Nou, dat maak ik zelf wel uit. 

 

Maar die Mindfulness is niks voor mij. 

 

Acupunctuur werkt uitstekend, maar een poosje op je hoofd staan? Of op blote voeten door het gras lopen? Op weg naar onkruidjes om thee van te trekken? 

Ik zie dat niet zitten. 

 

Alles in de blender, feest!

Nou ik hoef niet. Laat mij maar gewoon mijn gang gaan en zien wat ik eet of drink. 

 

Lang geleden at ik een zwart/paarse bes van een struik in de tuin. 

Hij smaakte niet lekker. 

Ik ben nog net niet naar de eerste hulp gegaan om mijn maag leeg te laten pompen, omdat ik een vergiftiging vermoedde. Dus zover kun je komen door de verkeerde kant op te denken. 

Het was overigens een cassis bes. 

Niet lekker. Terwijl ik blauwe bessen heerlijk vind. 

 

Nee, het ene is nog niet bedacht, of het andere wordt weer verzonnen. 

Allerlei tv-dames, die ooit als soapy begonnen zijn, verzinnen iets, om je geld uit de knip te troggelen. 

 

Eerst het kookboek van een modellenzuster en nu de maankalender van de maanzusters. Alleen iets doen, als de maan je goed gezind is. 

 

Het kost een berg, helpt geen barst. 

 

Vinden jullie dat het werkt? Ook goed. Ieder zijn meug. 

 

Ik ga wel lekker mijn ding doen. 

Hoewel? Dat heb ik gisteren al gedaan. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje