Laat de sneeuw maar komen

Lieve vrienden, 

 

Het is koud en er ligt al een pak sneeuw. Dat werd voorspeld. 

Zoals een bejaarde bij zo een bericht doet, heb ik een lijstje gemaakt en heeft onze zoon, die al twee vaccinaties gekregen heeft, boodschappen gehaald bij de grootgrutter. 

Al enkele dagen geleden, toen het nog rustig was. 

 

Wij kunnen zeker een week vooruit met eten en als het moet nog langer. 

Regeren is vooruitzien! 

Dan lees ik afgelopen zaterdag berichten dat het een gekkenhuis is in de super. 

Dan denk ik bij mezelf: “Je wist het toch?” 

Dat gebeurt nou eenmaal in deze gekke wereld. 

Mensen kunnen niet vooruitplannen. 

Het hoofd loopt over van andere belangrijke zaken. 

 

Waar haal ik schaatsen? 

Waar koop ik een slee? 

Heb ik een sneeuwschuiver nodig? (Dit denken ze niet en daar komen ze te laat achter)

Ik lees dat er in Amsterdam niet gevaren mag worden en de sluizen daar gesloten blijven. 

Zodat er geschaatst kan worden op de grachten. 

Stel dat dat gaat gebeuren en duizenden mensen zich daar op het ijs willen begeven….

Dan heb je de poppen aan het dansen met de pandemie. 

 

Stel, er komt een Elfstedentocht.... Dat kan niet!!! Onmogelijk!!! 

Want iedereen wil erbij zijn. 

Zoals die keer dat deze tocht gezwommen werd. 

Maar als al die mensen naar Friesland gaan om te schaatsen????

Een startbewijs hebben ze niet nodig. Daar doen ze niet aan. Zij niet! 

 

Wat ben ik blij, dat ik me over dat soort dingen niet druk hoef te maken. 

Ik ben 35 jaar geleden al gestopt met schaatsen. 

Mijn schaatsen heb ik nog steeds en nee, ze zijn niet te koop. 

 

Maar ik ben blij dat ik van mijn moeder geleerd heb om altijd te zorgen dat er genoeg in huis is, als er iets vreemds staat te gebeuren, zodat ik lekker thuis in de warmte kan blijven. 

Met de sneeuwschuiver binnen en niet in de schuur en de winterbestendige auto met volle tank en volle accu in de garage. 

Ja ik weet het, die garage heeft niet iedereen. 

Maar wij wel. Dus laat de sneeuw maar komen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond en veilig, 

 

Rietje 

 

Gezond eten

Lieve vrienden, 

 

De koekjes waren op. 

 

Omdat er koffievisite kan komen, zou mijn man mini gevulde koekjes meenemen van de bakker. Die waren altijd op woensdag in de aanbieding. Lekker versgebakken beten ze je de strot af, als ze in de boodschappentas zaten. 

 

“Nee, meneer, die maken wij niet meer, want ze worden niet meer gekocht”. 

Je gelooft het niet. 

De kleine geneugten van het leven, worden niet meer gekocht. 

“Tsja, te vet, te veel suiker…”

Dus dan gewoon niets bij de koffie. 

 

“Dan is er lekkere trek genoeg om een wrap op te eten”. 

Een wat? “Ja, een wrap, een hele, dat mag!”

“Met avocado en mais en sla ertussen. 

En dan een magere yoghurt dip met geraspte komkommer erbij”. 

 

“Maar dat is toch geen warm eten?” “Nee, maar dat hoeft ook niet”. 

“Dus tot die tijd niets. Geen broodje, geen koekje...?”

“Misschien een bakje sla met wat tonijn erdoor. 

Ja, die uit blik”. 

 

Vroeger noemden wij dat Whiskas. 

Geen vreten. Proef en ruik maar eens goed en denk er sla bij. 

Door alle sla, die ik met lijnen gegeten heb, krijg ik kramp in de speekselklieren 

als ik een hap sla neem. 

Verschrikkelijk!!!!

“Oh ja, moeder lust geen sla”. 

 

“Nee, ik lust geen sla. 

En ook geen kwark. En ook geen Hüttenkäse”. 

 

Vorige week was ik weer eens bij de diëtiste. 

“U eet te weinig mevrouw!!

Ik zal u een paar lekkere menu’s doen toekomen. 

Tomaten gevuld met Hüttenkäse en tonijn. 

 

Lust u dat niet? 

 

U eet niet gezond hoor. 

Groenten en vis? Ja, maar u moet meer eiwitten eten. 

Oh ik weet nog iets heerlijks. 

Een omelet met groenten en hamblokjes”. 

 

“U bedoelt een boerenomelet?” 

“Oh, heet dat zo?”

“Ja, dat maakte mijn moeder al. En ik ook af en toe. 

Of ik het niet lust? Ja hoor, ik lust alles. 

Behalve sla, kwark en Hüttenkäse”. 

 

Maar bij de koffie heb ik graag iets lekkers, als er bezoek komt. 

“Ja, dat is dus iedere dag koek of taart. 

“Nee, want ik krijg niet iedere dag bezoek”. 

 

“Oh, u bent eenzaam???”

“Mens ga koken en eten!!!

Ik ben niet eenzaam en wil geen Hüttenkäse. 

Ook geen wrap. 

 

Zo lekker??? 

 

Ja, daarom heb jij maat 36 en ik niet. 

Ik hoorde het wel hoor, dat jij dat dacht. 

Want een goed verstaander heeft niet eens een half woord nodig. 

Dus spaar me jouw gedachten”. 

 

“Ik zie u over een maand weer terug”. 

 

Nou, dat weet ik nog zo net niet….

Hüttenkäse!!!!!

Dat heeft iemand al voorgekauwd. 

 

Met hoopvolle groet en blijf slank en dus gezond. 

 

Rietje

 

 

Gladheid

Lieve vrienden, 

 

Komend weekend wordt sneeuw verwacht. Ik kijk ernaar uit. 

Een maagdelijk witte tuin, bedekt door een dikke laag sneeuw. En snerpende kou. 

Het is alweer even geleden. Sneeuw is leuk, als je niet op pad hoeft. 

Maar als je de weg op moet is het akelig. 

 

Vastgelopen sneeuw op de trottoirs, maakt het gevaarlijk voor voetgangers. 

Volgens mij ben je in ieder geval moreel verplicht jouw straatje schoon te houden. 

Maar dat weet men tegenwoordig niet meer. 

Want wat is moreel verplicht tegenwoordig nog? 

Mijn zoon maakte zelfs het straatje van de buurvrouw schoon. 

Zou hij dat nu voor zijn eigen deur nog doen? 

 

Vroeger hadden we ijzers bij de deur liggen, die je onder de schoenen deed. 

Ze liggen vast nog wel ergens. 

Want op schoongeveegde straatjes wordt het extra glad. Je kent het wel. 

Wandeling in de sneeuw, je hoort het kraken en opeens glibber je alle kanten op. Mopperend, houd je je staande. 

Jan Jurk! Laat toch liggen die sneeuw...! 

Is het verplicht? Vast niet. 

Vroeger was dat. 

 

Maar ja, vroeger had je kuilen, geen drempels. 

 

Krijgen we sneeuw? 

Vast wel, want ik heb geen winterbanden onder mijn auto. 

Je zult het zien en beleven.

 

Oh ja, wat je doet als je in een auto met automatische versnellingsbak in de slip raakt? 

Gaspedaal loslaten en blijven sturen in de richting, die je op wilde. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Winterblik

Lieve vrienden, 

 

Het troosteloze grijze weer vertroebelt mijn blik in de verte. 

 

De anders zo fraai ogende rode pannendaken van de boerderij aan de andere kant van het kanaal zijn onzichtbaar. 

De ruitenwisser schuift de laaghangende bewolking van mijn voorruit. 

 

Ik denk aan het kinderboek over een dokter in een leren motorjas, die een ziek meisje bezoekt. Ze is in het water gevallen toen ze een poesje van het ijs wilde halen en door het ijs zakte. Nu heeft ze koorts. 

Ik moest altijd huilen van het verhaaltje en toch wilde ik het steeds opnieuw horen. 

 

Was het toen ook zulk akelig weer? 

Mistroostig en rillerig makend. Met uitzicht op nevel. Grijswitte nevel. 

Alles verhullend, behalve de lampjes van het dashboard. 

 

Ik druk op een knopje. 

De zitting en rugleuning worden warm. 

Precies wat ik nodig had. 

Het koelende smeersel van de fysio, verdwijnt. 

 

Thuis steek ik de haard aan. 

Je moet jezelf verwennen.

Straks misschien chocolademelk met slagroom. 

De Specht ratelt in de tak van de pruimenboom. 

Vlak bij het raam. Ik zie hem. 

 

Gelukkig maar, want nog steeds belemmert de laaghangende bewolking mijn zicht. 

 

Dit schreef ik afgelopen dinsdag. 

Vandaag lijkt het een mooie dag te worden. 

Fris, maar droog en de lucht is blauw. 

De gele toverhazelaar geeft de morgenstond het zonnige geel. 

Ik kijk uit naar een goudgele dag. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Nog even niet

Lieve vrienden, 

 

Stel, de lockdown is voorbij.

Zou ik dan weer zonder nadenken in de auto stappen en even snel een boodschap doen? 

 

Hier dacht ik net aan, toen mijn man nog even iets ging halen bij een winkel, die gewoon open is. 

 

Hij zei: “haal jij het even?”

“Nou nee”, zei ik. 

 

Zo gek. Dat zou me vroeger niet gebeurd zijn. 

Dan riep ik al: ”ik ga even…”

Waar komt dat gekke gevoel vandaan? 

Is het angst? Vervreemding? 

Misschien word ik wel een zonderling? 

 

Als ik in de krant zie, dat er zoveel mensen gevallen zijn door de gladde trottoirs, denk ik: “wat ging je doen dan en waarom?”

 

Superveilig voel ik me in mijn huis. Met mijn hele toestand om me heen. 

 

Ik hoop dat het weer over gaat. 

Dat ik me ook gewoon veilig voel bij de grootgrutter. 

Onderweg van hier naar daar. 

 

Dan zie ik in de krant een foto van een vrachtwagen, die frontaal op een personenauto is gebotst. Veel hulpverleners eromheen. 

Eén dode en één zwaargewonde….

 

Wat een verdriet weer voor een gezin, een familie. 

 

Ik probeer het naast me neer te leggen. Het lukt niet echt. 

 

Maar ik blijf toch nog maar even thuis. Gewoon veilig en hopelijk gezond. 

 

Schuilend voor het virus, in afwachting van een vaccinatie. 

Nu nog 85+, misschien nog vier weken? 

Ik houd me rustig. Blijf thuis. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Vogels tellen

Lieve vrienden, 

 

Hebben jullie ook vogeltjes geteld, dit afgelopen weekend? 

 

Ik wel. 

Het waren er best veel. 

Tegenwoordig komt dagelijks de Grote Bonte Specht in onze tuin. 

We zagen hem in het verleden niet zo vaak. 

Nu er weer pinda-netjes en potjes pindakaas hangen, zien we deze knapperd dagelijks. 

Ik blijf het een mooi beest vinden. 

 

Terwijl ik in een half uur tijd 49 vogels van 13 verschillende soorten telde, vond ik de Specht het mooist, het Winterkoninkje het leukst en het Pimpelmeesje het schattigst. 

Het Roodborstje had een extreem gekleurde borst en bracht een groet uit de hemel. 

Ach wat is het toch een vogelfeest in onze tuin. 

En dan te bedenken dat er nog vele vogeltjes in het struweel zitten, die wij niet kunnen zien. 

 

Toen we gisteren aan de lunch zaten, viel mij op, dat de bast van de pruimenboom helemaal kaal gepikt is. 

 

Doordat de tak erg nat was, was op die plaats het hout oranje gekleurd. 

 

Het is precies de plek, waar de Specht altijd tegen de boom aanzit te tikken. 

 

Hij doet z’n best maar. Ik ben blij met zijn zwart-wit-rode verschijning. 

 

Wat is het toch heerlijk om zo van de tuin te kunnen genieten. 

Zelfs vanuit de keuken. Zelfs als het buiten spekglad is. 

 

Eigen haard is goud waard, maar tuin en dier, brengen plezier. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Pakjes

Lieve vrienden, 

 

 

Pakjes, pakjes en nog eens pakjes. 

 

Omdat de winkels gesloten zijn en een mens toch mis kan grijpen aan bepaalde zaken, doe ik veel boodschappen online. 

Niet van de grootgrutter, maar gewone dingen. 

TL buizen, ondergoed, kleding, schoenen, slagroomtruffels, een goedkope leesbril, kaarsen, gezellige spullen voor in huis…Wel alles uit winkels waar ik normaal ook koop. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen, dat ik al jaren het meeste online koop. Vanwege mijn fysiek. Het is niet anders. 

 

Dagelijks komt de pakjesmeneer aan de deur. Ook hij verdiende en kreeg een kerstgratificatie van ons. Kun je nagaan. 

Meestal is het pakje voor ons, soms voor de buurman. 

Zelfs bloemen bestel ik online en die haal ik op bij de winkel. 

 

Struinend over het internet en altijd lukt het weer om iets goeds te vinden. 

Pleisters, kappersshampoo…. Zelfs de Staatsloten. Want als je niet meedoet, weet je zeker dat je niet wint. 

Typisch, hoe snel het went en hoeveel gemakkelijker het is. Uitverkocht bij de één? Gewoon nog te koop bij de ander. Soms bij de ander nog in de sale ook. 

Ik begrijp het geklaag van de winkeliers, maar als je het leuk aanpakt, kleding gewoon showen op Facebook en gratis versturen, doe je goede zaken. 

Voor de tweede keer in deze lockdowntijd, moet er iets retour. 

 

De vorige keer stond de meneer van de sigarenwinkel met een gezicht van zeven dagen onweer achter de toonbank, om het pakje in ontvangst te nemen. 

Hij mag geen tijdschriften verkopen, geen staatsloten, geen enveloppen en natuurlijk geen rookwaren. 

Ik kan me zijn chagrijn goed voorstellen. 

 

Want wie gaat er straks nog voor een staatslot naar deze winkel??? 

De tijdschriften pak je meteen bij de grutter mee. 

Maar hij zal er best iets aan verdienen. Aan het retour nemen van de pakketjes. 

 

Nee, dan de kappers. 

 

In mijn haar zitten inmiddels schuifspeldjes. Want het blijft niet meer in model en hangt voor mijn ogen en de kapsalon is nog wel even dicht. 

Sneu voor de kappers. 

Ik vrees dat ik na de lockdown echt minder frequent naar de kapper ga. Het gaat goed zo en het scheelt best wel geld.

Arme Figaro. 

Ik vrees dat samen met mij, vele dames tot deze conclusie gekomen zijn. 

Misschien komt het goed, misschien niet. 

 

 

Misschien komt onze Majesteit wel even een bliksembezoekje aan je brengen. Dat doet hij immers geregeld, nadat hij met een reisje de mist in ging. 

Charmeoffensief!!!!

Even langs bij de dame van de vernielde winkel in Den Bosch. 

Veilig bewaakt door de harde kern van de lokale voetbalclub. 

 

Zou het helpen? 

De tijd zal het leren. 

 

En anders zoekt het bedrijf van de Majesteit nog een hovenier, een raadadviseur en een hoofdarchivaris. 

 

Ik las dat deze functies vacant zijn. 

 

Dus Figaro, probeer ook eens een haagje te knippen en wat kleurnuances aan te brengen in een bordertje. 

En wie weet. 

Koninklijke struiken knipper. Je verwacht het niet!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje