Leerachterstand

Lieve vrienden, 

 

Als eersten gaan bij versoepeling van de regels de scholen weer open. 

Want anders lopen de kinderen te veel achterstand op en worden tere kinderzieltjes misschien beschadigd. 

 

Wie bepaalt wat deze achterstand is? 

Ooit heeft iemand verzonnen, wat een kind moet leren op school en de tijd die daarvoor staat. 

 

Volgens mij is dat een enorme misvatting. 

En zeker in de tegenwoordige digitale tijd. Lezen en schrijven is belangrijk. 

Rekenen al iets minder. Daar zijn immers rekenmachientjes voor? 

Desnoods telramen. 

Maar wie bepaalt op welke leeftijd een kind de vastgestelde kennis moet beheersen? 

 

Tegenwoordig krijgen de kinderen veel minder aandacht dan vroeger. 

Als baby al, gaan ze naar de opvang. 

Vroeger zaten ze bij een grote zus, tante of bij opoe. 

De vaders en moeders vonden het leuk om kennis over te dragen. 

Nu is daar geen tijd meer voor. 

Toen ik naar de lagere school ging, op zesjarige leeftijd, kon ik al lezen, schrijven en rekenen. 

Gewoon thuis geleerd, van mijn zus en mijn vader. Waren die hoogopgeleid? 

Welnee. 

Op school verveelde ik me kapot, want ik wist het allemaal al. 

Dan mocht ik boodschappen halen voor de juf of andere klusjes doen. 

Dat vond ik leuk. Leerde ik betalen en dat soort dingen. 

Een vorm van sociale vaardigheid. 

Al die dingen nam ik mee. Want ook dat is leren. 

We speelden buiten en haalden kattenkwaad uit. 

We leerden rekenen met knikkeren, met hinkelen. 

Levenslessen. 

 

Natuurlijk ben ik blij met mijn schoolopleiding. 

Maar het is zoveel belangrijker dat ik al vroeg leerde om de krant te lezen, 

Naar de radio te luisteren. Grote mensen dingen te doen. 

Ik heb daar toch een redelijke algemene ontwikkeling aan overgehouden. 

Ik heb een breder beeld gekregen door mijn opvoeding met veel zakenmensen, 

maar ook bouwvakkers over de vloer. 

 

Hoogopgeleid en ook nog hoogbegaafd (gaat niet over mij), betekent niet dat iemand dan een goede algemene ontwikkeling heeft. 

Ik zie het om mij heen. 

 

Ik hoor mijn zoon nog zeggen: 

“Was ik maar de bouw ingegaan”, als hij vanuit het raam van het ziekenhuis de nieuwbouw gadegeslagen had. 

Zo interessant vond hij het, om te zien hoe zoiets gemaakt werd. 

 

Maar leerachterstand??? 

 

Ik denk dat kinderen eerder achterstand oplopen door zich van alles op de mouw te laten spelden door YouTube filmpjes. Omdat de ouders het niet aan ze kunnen leren. Misschien wel omdat ze de taal niet machtig zijn? 

 

YouTube kijken is ook een vorm van leren. 

Want met YouTube heb ik de klok gerepareerd, de waakvlam van de gashaard aangestoken, een gevalletje waterschade aan een tafel opgelost. 

 

Als ik nu moest kiezen, ging ik iets met mijn handen doen. 

Want waar vind je tegenwoordig nog een goeie timmerman? 

Die wat zijn ogen zien, met zijn handen maken kan? 

Ze zijn niet te vinden. 

 

Achterstand omdat de scholen een poosje gesloten zijn? 

 

Ik geloof er niet in. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Van oud naar jong

Lieve vrienden, 

 

Als je nog niet weet van oud en denkt in jong voor altijd

Denk je niet in pijn, verdriet of eenzaam

Kan niet is dood

 

Je denkt van ver en vrij 

van palmenstranden in een klam en vochtig land 

Of ijsbergen met witte beren

 

Zomaar lopen de beren van het ijs de weg op, kruisen jouw pad, 

boze dromen brengend

 

Waarom ik wel en jij niet? 

En langzaam veranderen de beren in pijnlijk gekraak van leden en geheugen 

Van waar en hoe, van denken in jong naar voelen in oud

Een reis wordt te ver

en het palmenstrand grauw 

Herinneringen zijn niet altijd zonnig. 

Maar veel meemaken betekent ervaring 

en geeft vertrouwen in een goede afloop 

omdat de schoonheid van een bloeiend leven groter is dan 

de toekomst van oud, 

blik ik terug op mooi, fijn, liefdevol genieten van jong. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Hink, stap, sprong

Lieve vrienden,

 

 

Met gesloten ogen staar ik naar het donkere plafond

Ik hoor jou naast mij staren

Gedachten over wat als en zo ja dan niet

buitelen over elkaar heen 

Samen gaan we het doen

Jij stapt, ik hink

Het valt zwaar, nu het echt lijkt te worden

Steunend wil ik je steunen

Tot de dag nadat duidelijk is hoe en wat

blijft het gissen. 

De uitkomst staat al vast in jouw gebruiksaanwijzing

Laat mij dan sterk zijn

Zodat we echt samen

Voorzichtig voetje voor voetje

Hink, stap, sprong......

Jij hinkt, ik stap, samen springen wij

Dan moet ik stappen zoals beloofd...

Of heb ik mijn kruit verschoten? 

We gaan altijd voor de winst, maar ik teken voor een gelijkspel.....

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Avondklok

Lieve vrienden, 

 

De avondklok. Vinnik niet erg. Moet een beetje gniffelen als ik eraan denk, hoe vaak mijn zoon gecontroleerd gaat worden als hij om, zeg maar één uur ‘s nachts uit de avonddienst komt. 

 

Zie zijn reactie voor me. Als klein binkie, kon hij driftig worden. 

Nu kan hij dat onderdrukken. 

Maar als hij vanaf drie uur ‘s middags gewerkt heeft en moe is en hij dan tijdens het naar huis rijden gecontroleerd wordt???? 

 

Ik weet het niet. Ons kent ons, zal ik maar zeggen. 

 

Zou niet graag in de schoenen van de agent of de boa staan. 

Oertje naar zijn moertje. 

 

Zo gek, dat mensen opeens na half negen naar buiten moeten. Om te wandelen!!!!!

Waar gaan ze dan heen? Alles is dicht. 

En dat kan toch gewoon overdag? 

 

En plotseling wil iedereen mijn hond uitlaten. Desnoods tegen betaling. Aan mij hè. Voor het lenen van de hond. 

Normaal gesproken loopt er na half negen geen hond langs, laat staan een hond met een mens. 

En nu kan ik mijn hond verhuren????

Je gelooft het toch niet. 

Want ik moet iets bekennen. 

Ik heb helemaal geen hond!!!!!!!!

 

Behalve de Corona wappies hebben we nu ook hondenlopers. 

Als je ze nodig hebt zijn ze er niet. 

 

Ik kijk nergens meer van op, want dan word ik hartstikke gek. 

 

Voorlopig blijf ik gewoon thuis. 

Dingen die ik niet schrijf, hoeven jullie me niet te vragen en ik ga gewoon de groene puntjes uit de grond en uit de takken zitten kijken. 

Dat kan nog even duren, maar ik heb de tijd. 

Ik hoef nergens heen en zeker niet na half negen ‘s avonds. Hoewel? 

Rondje met de hond? 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje 

Inauguratie

Lieve vrienden,

 

Gisteren keek ik gewoontegetrouw naar de inauguratie van de nieuwe Amerikaanse president.

 

Wat een verademing, na vier jaar de oranje-man aangehoord te hebben, eindelijk een man die iets zinnigs zegt.

 

Na de man, die alles bij elkaar loog, wat er te liegen valt, staat er nu een misschien iets te keurige bejaarde heer, met een al even keurig vrouwtje.

 

Wat hadden ze het goed georganiseerd, die Amerikanen.

 

De inauguratie had plaats op de plek waar twee weken geleden nog een burgeroorlog dreigde te ontstaan door complete anarchie van gestoorde oranje-man aanhangers.

 

De plechtigheid liep volgens rituaal en was dit keer gevuld met veel Amerikaanse symboliek.

Ik raakte zowaar emotioneel incontinent bij het afleggen van de eed door mevrouw Vicepresident van de VS.

Eenzelfde gevoel als ik had bij de eerste zwarte president.

 

Dat we dit nog meemaken. Heel bijzonder. Zij legde de eed af bij een Latina. Met elke bevolkingsgroep was rekening gehouden. De zangeres van het volkslied stond symbool voor de LHBTI, de zangeres van “This land is your land” voor de Latin Americans.

 

Het was goed om naar te kijken. Even de toestanden in ons land vergeten.

 

Ik hoop dat het land, aan de andere kant van de oceaan, weer een goed land wordt. Dat de degelijke president erin slaagt, de teugels van het op hol geslagen paard een beetje aan te trekken.

 

De president die eerlijk en oprecht is. Die geeft om het volk en dat hij in de gelegenheid gesteld wordt om zijn beloftes waar te maken.

 

En de vicepresident gun ik alle succes in de wereld. Haar wereld, de wereld van het volk, de wereld van jou en mij.

 

Degene die het daar niet mee eens is, moet dat lekker zelf weten.

Ik hoop vurig dat het met het land weer goed komt. Want als het daar goed komt, komt het bij ons ook goed.

 

Want er is altijd licht. Als we maar dapper genoeg zijn om het te zien, dapper genoeg om het te zijn.

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje

Afspraken maken

Lieve vrienden,

 

Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente.......

Nu gaat dit verhaaltje niet over ogen en niet over de tandarts, maar wel over de assistente. 

De balie-juffrouw van de dokter. 

Niet zozeer van onze huisarts, maar gewoon in z’n algemeenheid. 

 

Gisteren een incident met de één, mijn man vandaag met de ander. 

 

Zij hebben de opdracht om de dokter in de luwte en uit de wind te houden, denk ik. 

Zij doen de triage, zeg maar. Daarom hebben ze zichzelf tot een soort alwetende benoemd. 

 

En dan kan het zomaar bijna mis gaan. 

Bel je met de assistente omdat de dosering van een medicijn gewijzigd moet worden, 

zegt ze dat de dokter vindt dat het zes weken gestopt moet worden......

Stoppen! Punt! 

 

Toen ik zei, dat dat niet zomaar kan, vond zij van wel. 

Ik slik dat al 20 jaar en kan daar niet mee stoppen, want dan stop ik zelf ook. 

Ik zei dat ik de dokter wilde spreken. 

Nou, ja maar, uh, misschien morgen.... Hoezo? 

Druk, Corona, veel visites, maandag. 

Ja, en? 

 

Stopt u er maar mee! 

Dan vraag ik het aan het eind van de middag wel aan de dokter. 

Nog geen vijf minuten later gaat de telefoon. 

De dokter. 

 

“Ooooh wat verschrikkelijk. Het is een vergissing, ik had niet goed gekeken. 

Mijn fout. Had nooit mogen gebeuren. De dosering met een snufje verlagen. 

Neemt u het mij niet kwalijk" ????

 

Gelukkig ben ik bij de pinken en wist ik zelf dat het fout zou gaan, als ik stopte. 

Maar je zal 99 zijn. 

 

Wanneer je de dokter in de luwte houdt, probeer hem dan ook te behoeden voor vergissingen. Daar ben je toch voor opgeleid? Of misschien niet????

En dan heb je ook nog de nurse-practioners. Stapje erger. 

U kunt mij altijd bellen. Ik ben altijd voor u beschikbaar. 

Nou echt niet!!!!!!!

 

Ook zij wordt afgeschermd door zo een baliemiep. Ik heb er geen andere namen voor, want de één is nog erger, dan de ander. 

Tegenwoordig gaat, vanwege Corona, ieder consult per telefoon en dan bel je om te vragen hoe laat die telefonische afspraak staat, krijg je een balie juf, die weigert je door te verbinden met die nurse p. 

 

Tijdens de afspraak met de specialist, moet een hele belangrijke beslissing genomen worden. Hulptroepen worden daarbij ingeschakeld. 

Dan zegt dat omhooggevallen type, dat de dokter meestal belt tussen de gewone afspraken door????????

Hoezo gewone afspraak??????? 

Had ik geen gewone afspraak?????

 

U kunt gebeld worden tussen 8.00 uur en 17.00 uur. 

Als zij even tijd heeft???????

Dit kan niet waar zijn!!!!!

 

Deze baliemedewerkster krijgt een onvoldoende. 

 

O N V O L D O E N D E!!!!!

 

Ik hoor het Victor Löw zo zeggen. 

En het laatste woord is hier nog niet over gezegd. 

En roep nu niet, dat patiënten tegenwoordig zo brutaal en agressief zijn. 

Ik ben woedend. Woest. Want die Doos heeft mij verdrietig gemaakt. 

Een beetje lullig doen tegen mijn liefste. 

 

Gelukkig voor die juffrouw heeft ze niet met mij te maken, maar met de meest bescheiden patiënt die je je voor kunt stellen. 

Maar zelfs die bescheiden patiënt, gaat hier werk van maken. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje. 

 

P.S. Baliemedewerksters hoeven niet te reageren. Dit kan alleen op voorschrift van uw leidinggevende, tussen Kerst en Nieuwjaarsdag. 

Nee, ik kan geen dag of tijd noemen.

 

 

Maandag Wasdag

Lieve vrienden, 

 

Blue Monday was het gisteren. Ik heb daar niks mee. 

Toch heb ik al van kinds af aan een hekel aan maandag. 

Wat een rotdag. 

 

Einde weekend, maar vooral wasdag. Vroeger dan he. Thuis. 

 

Ik zag op internet een oude foto van een man op een bakfiets. In de bak stond een schoepen-wasmachine. Er hing een bord aan de bak: Wasmachine te huur. 

 

Zo ging dat vroeger. De huizen waren klein en de mensen arm. 

Voor een paar centen huurde men een paar uur een wasmachine. 

 

Ik herinner me de wasdag thuis. VERSCHRIKKELIJK!!!!

Het hele huis op z’n kop. Alleen al de geur van de kookwas. 

En dan in de grote hal een wringer. 

Teilen eronder en bij slecht weer een houten rek om de kachel met daarop dampende was. Sokken, borstrokken, lange onderbroeken. 

De lakens lagen op de kachel, dan werden ze meteen gestreken. 

Mijn moeder vond het ook een rot klus, maar met haar boerenslimheid loste ze dat op. 

Ze was immers een boerendochter…

Toen de eerste wasautomaat uitkwam, vroeg ze aan de bovenbuurvrouw, die drie kinderen had, of zij een wasautomaat wilde hebben. 

De buurvrouw kreeg een wasmachine, op voorwaarde dat zij onze was deed (we waren toen met vijf). 

 

Zo kregen we op maandagavond onze was keurig gestreken en gevouwen thuisbezorgd door de buurvrouw. Zij blij, m’n moeder blij. Iedereen gelukkig. 

 

Wat we met de was deden tussen de schoepen-machine en de wassende buurvrouw in? 

 In een grote tas naar de wasserette. 

 

Met een sjaaltje om het kapsel rookten en kletsten we met andere vrouwen, terwijl de machines draaiden. Wassen en drogen. Ook nog mangelen in de elektrische mangel. 

 

Vraag me niet waarom, maar ik zie deze scène zo voor me in ‘t Schaap met de vijf poten. 

Ik opteer voor de rol van Riek Balk, de vrouw van Arie. 

 En zeg nou niet, dat je dat niet kent, want dan heb je onder een steen gelegen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje