Een zwerm mensen
deed op die vrijdag de Bijenkorf zwart kleuren.
Met mondkapjes tussen virus en mens
Zien zij Pieten aan touwen
Kleine meisjes denken niet zwart
niet wit
niet zwart-wit
Zij zien het balkon van de Sint
Nu niet meer.
Gesloopt door zwart-wit denkers
Die deze doem wijten
aan de historie.
Wie kleine meisjes niet het verschil tussen zwart en wit vertelt,
Zal het kind voor altijd laten geloven in het zoete lekkers.
Van een gesloopt balkon naar beneden gestrooid.
Rietje Stelder
De conifeer in de voortuin is door de natuur versierd.
Vermomd, als ware het een Spar.
Zonder lampjes.
De okergele tint van de blaadjes van de Suiker Esdoorn, zijn regelmatig over de takken verspreid,
toen ze naar beneden dwarrelden.
Alsof erover nagedacht was.
Als het zo blijft, kan het Kerstmis worden.
Een boom zo schoon door de natuur bedekt,
kan niet overtroffen worden door een geamputeerde boom met lampjes, in de kamer.
Mijn vochtige ogen zullen de dauwdruppels op de conifeer zien schitteren
bij de morgenwijding.
Steeds beter begrijp ik het.
Het wonder van het licht.
Troost en hoop biedend.
Als een kaars, flikkerend in het schemerdonker van een sombere dag.
~Rietje Stelder~
Forum
De uil van Minerva heeft
met z’n vleugels een schaduw geworpen
over het plein.
Wie denkt het Latijn te beheersen zal
geslachtofferd worden
Midden op de marktplaats.
Omringd, door wie zijn broeders waren
krijgt hij eieren in het gelaat.
Bespot.
Gestruikeld over zijn eigen hoogmoed.
Gevallen uil.
Rietje
Nevel....
Hoe is het mogelijk dat iemand door mijn antwoord zijn vraag kwijtraakt?
Komt het doordat diegene door het ene raam de dreigend donkere wolken ziet komen?
Ik zie hoe, door het andere raam,
het grauwe, blauw-grijs,
de wit-goudgele opening langzaam sluit.
Anders kijkend, denkend...
Hoe de vroege morgen begint, met de sluiers te verwijderen, die het gouden daglicht nog dempen, na de koude nacht.
Zodanig helder, dat mij de ogen geopend worden en ik mij afvraag, waarom ik mij bij de hand heb laten nemen
Ik één voor één, bloemen legde, op een plek,
tot dan in nevelen gehuld.
Mijn gedachten dwingen mij de vraag te stellen, waarom ik het antwoord gaf, waarmee ik een ander verwarde.
Ik weet best waarom ik het antwoordde.
Is dat verwarrend?
Nee, maar de bloemen wel.
Het zou in grauw grijs-witte nevelen gehuld moeten zijn
Dat wat geweest is.
En voor eeuwig omhuld moeten blijven.
Zonder vragen, zonder antwoorden.
Rietje
Lieve vrienden,
Gedurende het leven, leert een mens veel.
Gewoon, door oog te hebben voor elkaar en de kleine of grote geneugten van het leven.
Een kopje koffie met de krant op tafel, terwijl de zon de tekst van de krant beter leesbaar maakt.
Een muziekstuk, dat je de tranen over de wangen doet lopen, omdat woorden van troost er even niet waren.
Weten dat een glimlach de wereld kan veranderen.
Beseffen dat echte vrienden op de vingers van één hand te tellen zijn, maar dat die vrienden ook volslagen vreemden kunnen worden.
Dat degene die je liefheeft, je zoekt en zal vinden.
Dat een herinnering er is met een reden, omdat je gezocht wordt.
Dat je zelf kleur moet geven aan het leven en dat een compliment van jou, een ander heel gelukkig kan maken.
Zeg gewoon eens iets aardigs tegen een vreemde, als je dat denkt.
Want aan jouw gedachten heeft de ander niets.
Probeer kwetsende uitspraken te vermijden want ze kunnen meer schade aanrichten dan je denkt. Maar maak van je hart geen moordkuil, want daar heeft niemand baat bij. Als je dingen opkropt, komt het er uiteindelijk op een verkeerde manier uit.
Dat kan jou en anderen heel ongelukkig maken. Want woorden die gezegd zijn, kun je niet meer terugdraaien.
Realiseer je goed, dat geschreven woorden, geschreven blijven.
Dit laatste is misschien wel de belangrijkste levensles.
Schrijf vertrouwelijke dingen niet op, want ze kunnen op ieder moment tegen je gebruikt worden.
Levenslessen, ik hoop er nog veel te krijgen, want daar ben je nooit te oud voor en dat hoop ik echt te worden. Oud en tevreden.
Niet perfect, maar wel gewoon gelukkig.
Na dit geschreven te hebben, wil ik jullie mededelen, dat ik vanaf nu geen Lariekoekjes meer stuur.
Ik blijf ze wel schrijven als ik daartoe de behoefte voel, al is het zeker niet meer dagelijks en jullie kunnen ze altijd online lezen.
Dat kon al, maar ik stuur ze nu alleen nog via WhatsApp aan diegenen, die erom vragen. Reageren kan ook via WhatsApp.
Met veel plezier heb ik ze geschreven en verstuurd, maar daar is vandaag een eind aan gekomen. Voor degenen, die er plezier in hadden: “Graag gedaan”.
Voor degenen die het per ongeluk ontvingen of die vonden dat het hen opgedrongen werd: “Het gebeurt vanaf nu niet meer”.
Voor degenen die zich op wat voor manier dan ook gekwetst gevoeld hebben: “Alles schreef ik zonder de bedoeling, iemand te kwetsen of een sneer uit te delen”.
Het kwam altijd recht uit mijn hart.
U kunt mij allen volgen via: www.lariekoekjes.com
Met hoopvolle groet en blijf gezond,
Rietje
Lieve vrienden,
Hardlopers.... vreemde mensen.
Op de vlucht voor hun eigen gedachten en om de onrust in hun lijf z’n zin te geven, want het is een verslaving.
Wandelaars begrijp ik. Zij genieten van het buiten zijn en de natuur.
Schieten in de duinen eens een plaatje van een Schotse Hooglander of een Ree en zien de schoonheid van de paddenstoelen.
Maar de hardlopers trekken een idioot pakje aan en rennen volgens hun trainingsschema.
Vaak dagelijks. Als ze hun doel bereikt hebben, beginnen ze weer van voren af aan. Ze hebben een horloge om de pols, dat hun schema bijhoudt. Af en toe, zie je het rood oplichten tussen horloge en pols. Dan wordt het zuurstofgehalte in het bloed gemeten.
Dit weet ik, omdat het bij een van mijn naasten gebeurt.
Altijd op de vlucht, denk ik dan. Waarvoor?
Gedachten. Met het snot voor de ogen rennen ze zich een versuffing. Ze zien niets van de natuur.
Nemen ze iets mee, voor tijdens het rennen?
Welnee. Dat is ballast. Waar laat je dat?
En toch zijn er hardlopers die een mes meenemen, las ik.
Hoezo een mes, denk ik dan.
Nou, als een groot natuurliefhebber snijdt hij zeldzame plantjes af tijdens het rennen.
En nou kwam er een hondje op hem afgerend en heeft hij Fikkie af willen weren en per ongeluk doodgestoken.
Het baasje van Fikkie is ten einde raad. Wat zeurt dat mens nou?
Hij was gewoon bang dat dat beest hem aan zou vallen.
Ja, het was zo een grote gevaarlijke Jack Russel.
Hier gaat bij mij het licht uit.
Wie neemt een mes mee tijdens het hardlopen?
Wie ziet zeldzame plantjes staan, door z’n snot?
Wie weert een hond af met een mes?
En wie denkt dat zo een klein hondje gevaarlijk is?
Oké, het kan in je kuiten bijten, maar je niet ernstig verwonden.
Daar is dat hondje veel te klein voor.
Nou ben ik het type mens, dat liever heeft dat in de film de baas doodgaat, dan de hond. Hondenliefhebbers weten wat ik bedoel, maar er blijken in ons land vele mensen boos te zijn op de hardloper. Zodanig, dat hij politiebewaking nodig heeft, z’n baan als ambtenaar bij Natuur en Bos kwijt dreigt te raken en geroyeerd is door z’n hardloopvereniging.
Of dat niet een beetje overtrokken is?
Ik vind dat deze gek flink gestraft moet worden. Want een beest heeft alleen z’n tanden om zich te verdedigen en deze hond heeft zich beslist bedreigd gevoeld.
En dat kan ik me helemaal voorstellen.
Want als ik de hardlopers zie gaan, denk ik: Waarheen? Waarvoor?
Laat staan wat je denkt als je een hond bent.
Commentaar op m’n verhaaltje? Ga toch fietsen!
Met hoopvolle groet en blijf gezond,
Rietje
Lieve vrienden,
Nieuws.
Tegenwoordig krijg je binnen luttele ogenblikken een nieuwsbericht via de computer of telefoon. Ook de radiostations krijgen het nieuws zo snel. Bijna niets blijft meer verborgen voor anderen. En dat dan ook nog over de hele wereld.
Vroeger was dat toch heel anders.
Lees je tegenwoordig iets op Instagram of Facebook, vroeger hoorde je het in de kerk, of gewoon op straat.
Ik herinner mij de tijd nog van het telegram.
Hoe je voor een hoop geld bij het postkantoor een tekst voor een telegram opgaf.
Dat werd dan met spoed verzonden.
Voor ons huwelijk ontvingen wij gelukstelegrammen.
Dat was toen best normaal. Nu weet niemand meer hoe zoiets werkte.
Toen onze zoon geboren was, stuurden wij een telegram naar de familie in de tropen. Volgens mij kwam het pas aan, toen de zoon al door de kamer kroop.
Als je naar een ander land wilde bellen, moest je een gesprek aanvragen bij de centrale. Ik kan me herinneren dat ik weleens de wekker zette om vanaf de andere kant van de wereld met een familielid of met mijn geliefde te bellen.
Je kreeg dan van tevoren te horen hoe laat het gesprek doorkwam.
Alles wat gezegd werd, kwam met vertraging binnen en de gesproken woorden kruisten elkaar. Zo verstond je elkaar niet. Als het gesprek afgelopen was, vroeg je je altijd af of het het geld waard geweest was.
Het antwoord was altijd negatief.
Waardeloos was het, zo een intercontinentaal gesprek.
Als je de telefoon opnam, zag je niet wie je belde en de gebelde kon ook niet zien wie er gebeld had.
Voordat de Corona crisis z’n gluiperige intrede deed, werd er door zakenlui over de hele wereld gevlogen om te vergaderen.
Vliegtickets, hotelkamers, zakendiners, taxi’s ….
Wat een vermogen is daaraan uitgegeven door bedrijven wereldwijd.
Het hoeft allemaal niet meer, want er wordt vergaderd via het beeldscherm.
Dus de snoepreisjes zijn ook overbodig geworden.
Arme secretaresses!
Er wordt dus meer thuis gewerkt en daardoor is de relatie met thuis dikwijls niet meer zo goed, omdat de relatie op de zaak, via de app moet lopen.
Want in plaats van de verwachtte babyboom, zijn er meer echtscheidingen dan ooit.
Men heeft elkaar niets meer te vertellen thuis.
De verhalen, die men ophing over de zaak, om de relatie daar te camoufleren, zijn overbodig geworden.
Men loopt elkaar in de weg thuis en wil weer op kantoor “werken”.
Corona, het virus heeft de hele samenleving veranderd en ik vraag me af, of het ooit nog goed komt. Of het weer wordt, zoals het was.
Ik denk het niet.
Want welk bedrijf stuurt z’n werknemers nog naar het buitenland, als vergaderen via de computer kan.
Vorige week zag ik hoeveel kantoorruimte er te huur en te koop is. Niet te geloven, zo veel. Je zal maar kantoormeubelen verkopen.
Voor thuis functioneert het meubilair uit Zweden prima.
Dus het komt nooit meer goed. Misschien over jaren.
En voor degene die nu denkt mij te verrassen met een telegram:
Het postkantoor bestaat niet meer en ook het telegram is de geschiedenisboeken ingegaan.
En dat is dan weer niet de schuld van Corona.
Gewoon ingehaald door de tijd.
Met hoopvolle groet en blijf gezond,
Rietje
