Breien

Lieve vrienden,

 

In de krant las ik een bericht over een gehandicapte, die tegen het prostitutieverbod is. 

“Zij maakt mijn leven fijn”, zegt hij. 

 

Met een lachkriebel in m’n buik zit ik dit te schrijven. Zonder enig idee waar dit stukje heen zal gaan, heb ik de eerste woorden getypt. 

 

Betaalde seks moet verboden worden. Tsja, maar wie moeten het dan ontgelden? 

Kweet niet. 

Die keurige vrouwtjes met die hooggesloten bloesjes en zwarte kousen in de molières met het ziekenfondsbrilletje van ooit nog op de neus? Schat gooi je knot maar vast los. 

Of de ietwat slonzige typetjes, waarvan de man zegt dat hij liever twee geeltjes betaalt, dan een geeltje haalt? 

 

Natuurlijk zijn de gehandicapten ook de dupe. 

 

Persoonlijk zou ik dat een goed doel vinden voor verenigingen, die geld inzamelen. Houd het geld in de zak en wees eens lief voor de medemens. 

 

Stel jezelf ten dienste van de nooddruftigen. Het is maar een ideetje hoor. 

 

Tsja, want wat moeten de gehandicapten nou hè. Eindelijk iemand gevonden die de rolstoel heen en weer over de drempel rijdt, van hobbel tot bobbel zal ik maar zeggen en nu mag ze het niet meer voor geld doen. 

Daar gaat je hobbel, die de wip vervangt. 

 

Ja, die meiden met die hele dure kleren, die in de zomer altijd op kiekjes staan met een cocktail in de hand op een jacht of zittend in een Ferrari komen er natuurlijk niet met stelen aan hè. 

 

In de zomer bij de sugardaddy in de winter aan de hobbel met Eddy. Voor wat hoort wat, vinden de meiden. De daddy’s en Eddy’s zie je overigens nooit op de beeldige plaatjes. 

 

Ik snap het ook wel. Je gaat niet gratis de boot in of achter de kar aanlopen. 

 

Heel lang geleden had ik een buuf met een spaarpot op het nachtkastje. Het is echt waar. 

 

Maar die arme Eddy kan z’n centjes niet kwijt. Hij mag er niet meer voor betalen. 

Hij moet gratis verwend worden.

En alle lief gefluisterde woorden, die hij zo fijn vond, moeten nu gratis gelispeld worden. Door wie???? Misschien op zo een zen cd voor tijdens de ontspanningsoefeningen. 

Adem in en weer uit...

 

Ach, ach, wat is er een leed in de wereld. 

 

Wat dachten jullie van al die werkeloze meiden? 

 

Tegen hen zou ik willen zeggen, als jullie zo goed kunnen naaien, kunnen jullie vast ook goed breien. Grove truien zijn mode, meiden. 

 

Help Eddy de winter door en brei een trui met hem. 

 

Met vrolijke groet, 

 

Rietje

 

PS, de naam Eddy is volkomen gefingeerd.

Balgzandrots

Lieve vrienden, 

 

Mijn vader hield van tropische vogeltjes en in mijn familie zitten veel vogelaars. Mensen die, ik weet niet wat doen om een bijzonder sijsje te zien. 

Nou kijk ik ook graag naar de fluitertjes in onze tuin, maar het kan ook te gek, Vinnik. 

 

Wij hebben een abonnement op het tijdschrift Landschap Noord-Holland. Daar staat ditmaal een artikel in over een bijzondere aangelegde vogelbroedplaats bij Den Helder, in een natuurgebied dat de Balgzandpolder heet. 

 

In 2018 aangelegd, speciaal voor broedvogels. Een neergelegd blok, dat nu een rotseiland is, 5 meter hoog en vijf voetbalvelden groot. 

 

Je kunt in die polder een mooie wandeling langs de kust maken. Via een verharde weg kun je, heen en terug, een wandeling maken van 18,6 km. 

Je kunt starten bij informatiecentrum ‘t Kuitje. 

 

Tijdens hoog water organiseert Landschap Noord-Holland excursies om vogels te kijken. Natuurfotografen kunnen een dag lang een fotohut huren. 

Er broeden honderden vogelpaartjes. 

 

Eerst was op de plek van de vogelrots een slibdepot. Nu is het een plek voor grondbroeders. Dat zijn geen monniken die voortdurend op de grond liggen, maar vogels die op de grond broeden. 

 

De rots is een onneembare vesting voor vossen. En slim als de gevleugelde vrienden zijn, komen er steeds meer vogelpaartjes naartoe. Een soort snavel op snavel reclame, denk ik. Vogelaars kunnen door drie gleuven in een vogelscherm aan de rand van het natuurgebied, kijken naar de vogels in het gebied, die vluchten voor hoog water in de Waddenzee. Zij vliegen veelal door naar de broedrots. 

 

Binnenkort komt er een uitkijktoren, zodat de mensen uitzicht hebben op de vogelrots en de achter de dijk gelegen Waddenzee. Het leek me aardig om hier eens over te schrijven, voor degenen die hierin geïnteresseerd zijn. 

 

Ik vind het in ieder geval bijzonder genoeg. Ook las ik in het blad, dat Roerdompen hoempen. Ik wist het niet. Echt niet. Heb ook geen idee wat hoempen is. Misschien doe ik het zelf ook weleens. 

 

Net als de Roerdomp heb ik ook een dikke nek en lange tenen. Ouwe hoemperd!!!!!

Voor de keukenprinsessen onder ons, de eerste Zeekraal groeit al uit het slib en binnenkort worden ook lamsoren en zeeasters verwacht. 

 

Heerlijk bij een mooi stukje vis of in het voorjaar bij de Asperges. 

Als dat geen smakelijk weetje is. 

 

Met tsjilpende groet, 

 

Rietje

 

Leef je droom

Lieve vrienden, 

 

Een man vertelde mij een verhaal, dat indruk op mij maakte. Daarom zal ik het in mijn eigen woorden met jullie delen. Een zogenaamd nadenkertje. 

 

In een circus zag ik olifanten, leeuwen en tijgers loslopen. Niet aan een ketting of achter hekken. Ze liepen gewoon door elkaar heen. Dat verbaasde mij. 

Daarom vroeg ik aan een dierentemmer, hoe het mogelijk was, dat de dieren niet probeerden te ontsnappen. 

 

Hij vertelde mij dat dat eenvoudig was. 

Als de dieren klein zijn, en met een touw vastgebonden worden, proberen ze uit alle macht los te komen. Daar zijn ze niet sterk genoeg voor en uiteindelijk geven ze het op. Wanneer ze groter en sterker worden kunnen ze best loskomen, maar ze zijn in de veronderstelling, dat ze het niet kunnen. Dus proberen ze het niet eens. 

Die volwassen beesten blijven geketend, omdat ze denken, niet los te kunnen komen. 

 

Net als de dieren geven mensen ook dikwijls op, omdat ze ooit gefaald hebben en denken iets niet te kunnen. Dikwijls worden ze ook tegen gehouden door geloftes die ze ooit aflegden, door de mening van andere mensen, vrienden, bekenden, leraren kortom, door de samenleving. 

 

Door de opgelegde regels van andere mensen, voelen zij zich geketend. 

Dit in tegenstelling tot de dieren, die zich niets van andermans mening aantrekken. Zij gaan slechts uit van hun eigen ervaringen. 

 

Laat de mening van anderen je niet in de weg staan. Leef je droom, al is deze bijna onhaalbaar. Gooi de belemmerende ketenen af en blijf je eigen idealen volgen. 

Blijf het proberen, net zolang totdat het lukt. 

 

Doe geen dingen meer tegen je zin, want iedereen heeft het recht te leven, zoals hij het zelf wil. 

Ben je iets zat? Stop ermee. Voel je je ergens ongemakkelijk? Tijd om ermee op te houden. 

 

Leef je leven zoals jij dat wilt en leef alsof het je laatste dag is. 

 

Met hartelijke groet,

 

Rietje

 

Ispahaan

Lieve vrienden,

 

Alweer enkele jaren geleden, sprak ik bij de crematie van een lieve vriendin.

Zij had mij gevraagd het gedicht van P.N. van Eyck,

~De tuinman en de dood~, te declameren. 

Dit gedicht sprak ik uit, verweven in mijn speech.

Kennen jullie het gedicht niet? Zoek het op. De moeite waard.

 

Vandaag las ik een gedicht van Wiel Kusters, een Neerlandicus, afkomstig uit Maastricht. Hij schreef voor kranten en schrijft boeken over cultuur en bijzondere gedichten. Kortom een veelzijdig man op literair gebied.

Ik vond het volgende gedicht zo bijzonder, dat ik het jullie niet wil onthouden.

 

NAAR ISPAHAAN

 

‘Heer, Heer, één ogenblik!’

P.N. van Eyck

 

Je bent in veiligheid noch in gevaar

zolang je blijft waar je vandaag niet bent,

meteen terugkeert van ik weet niet waar

je ongeboren voor je leven rent.

 

Stel je maar voor: je hebt ooit A gezegd,

maar in de verte vrees je al de Z.

 

De weg die je dan al hebt afgelegd

is stukken langer dan je had gewed, tot

(hier volgt de wending die het lot vereist)

plots duidelijk wordt dat je in B tot Y

verblijft, verstijfd, en dat dit dus bewijst

wat niemand eerder later tot je zei:

dat jij de avond voor de dag niet prijst.

De dood is je verstand, kan daar niet bij.

 

~Wiel Kusters~

 

Als je het drie keer goed gelezen hebt, begrijp je het misschien.

Mijn hersenen zitten wat verward in de spinsels, na het lezen van dit gedicht, maar ik geloof dat ik het begrijp.

Pluk de dag, want als later eerder komt, is het soms te laat.

De weduwnaar is allang weer gelukkig.

Ik denk met een goed gevoel terug aan de vriendin, die spoorslags vertrok naar Ispahaan, maar haar lot niet kon ontlopen.

 

Met hartelijke groet,

 

Rietje

Een nieuwe smartphone

Lieve vrienden, 

 

Een nieuwe telefoon. 

Tsjonge wat een uitvinding, die IPhone. Echt, idiot-proof, zoals zoon zegt. Hij klaarde het klusje even voor me. Appeltje eitje.... 

Dit Lariekoekje, overigens de 156e schrijf ik op mijn nieuwe telefoon. 

Vanmorgen werd hij bezorgd. De oude was ter ziele, want hij zou voor de derde keer een nieuwe accu moeten. 

 

Tsja en dan kiezen he. 

Ik wilde graag dezelfde afmetingen en uiteraard weer de Apple. 

Nou, ik heb hem nu in mijn handen en mooi dat ie is. 

Ik vroeg me af of alles bewaard zou blijven. Na eerst het hele bestand op de grote computer in The Cloud gezet te hebben, ging het zo eenvoudig. 

 

De oude en nieuwe telefoon naast elkaar gelegd en ik hoorde het niet en zag het niet, maar het gebeurde. Toen het seintje kwam dat het hele gebeuren voltooid was, stond alles op mijn nieuwe telefoon. En zelfs op dezelfde plek. 

 

Vraag me niet hoe het kan, maar geloof me maar gewoon. Het is echt waar. 

 

Ik zit er met verliefde ogen naar te kijken. Nooitgedacht, dat ik een telefoon mooi kon vinden. 

 

Het eerste wat ik ermee deed was een herhaalafspraak maken met mijn nieuwe tandarts. Een leuke lieve meid. 

Ze gaat een poging wagen, om een oude kroon te restaureren. Ik wacht af. 

 

Ze moest erg lachen toen ik heel hard op de startknop drukte en Siri, de persoonlijke assistent in de telefoon, mij meteen vroeg of hij mij kon helpen. 

Niet zo hard drukken, fluisterde Merel, zo heet de tandarts, me in mijn oor. Het is een sensor, geen knopje. 

 

Oooh, dankjewel lieverd, antwoordde ik, hij is nieuw. Dit is mijn eerste handeling….

Ik zette mijn afspraak in de agenda, die in de telefoon staat en verliet met een brede glimlach het pand. 

 

Thuisgekomen, moest mijn nieuwe IPhone nog volledig opgeladen worden. 

Nu is hij 100 procent in gebruiksmodus. 

 

Ik ben er groos mee. 

 

Het is een rode…!

 

Met dankbare groet, 

 

Rietje

 

 

Wedden dat….

Lieve vrienden, 

 

Wat weet u van koekjes? 

 

Lang geleden was er een tv-show met Jos Brink en z’n kroepoekje, Sandra Reemer. Wedden dat.…?

In die spelshow vertoonden de kandidaten hun eigen speciale vaardigheden binnen 60 seconden. 

Ze sloten daarover een weddenschap af en lukte dat niet moest de kandidaat een ludieke tegenprestatie leveren. Het programma werd eind jaren tachtig uitgezonden en ik ging ervoor zitten. 

 

Mensen herkenden auto’s aan het geluid en proefden geblinddoekt allerlei dingen, waar ze dan de naam van raadden. 

Ik vond het altijd prachtig en onbegrijpelijk dat mensen allerlei dingen, die in mijn ogen hetzelfde waren, uit elkaar konden houden. 

 

In één van de afleveringen deed een jongeman mee, die alle namen wist van getoonde koekjes. Misschien is er nu iemand die roept: oh, een speculaasje. 

Maar wie kent alle namen van de koekjes in een half pond allerhande van de banketbakker? 

 

Ik!!!!

 

Ja, ik ben gek op taartjes, maar als het nooit erger zou worden dan een bokkenpootje van mijn favoriete banketbakker, heb ik daar geen bezwaar tegen. 

Een Wellington of een Weespermop, fietst er ook wel in. Paleisbanket vind ik te zoet. Een Koggertje zou ik niet pakken en de Krakeling laat ik liggen voor manlief. 

Maar een Jan Hagel is mijn. Bitterkoekjes hoef ik niet en een Kletskop ook niet, maar een Amandelkrul???? Lekker hoor. Zeker als er een beetje citroen zeste in zit. Ook een doopje van Kardemom erbij vind ik zalig. 

 

Ik ken ze allemaal wel en weet hoe ze smaken. De Romeo van de banketbakker is toch tien keer lekkerder dan die harde dingen van de supermarkt. 

 

Hebben jullie nu geen idee waar ik het over heb? 

 

Gelukkig maar. Want dan hebben jullie nu niet het water in de mond en zijn jullie ook niet aan het lijnen. 

 

Ik mag er alleen maar over schrijven, maar aankomen niet! 

 

Met watertandende groet, 

 

Rietje

 

Polonaise

Lieve vrienden, 

 

Momenteel twijfel ik of ik door moet gaan met schrijven. 

Steeds denk ik dat het de moeite niet is, maar dan krijg ik weer zulke leuke reacties, dat ik toch maar weer doorga. 

Het is ook zo leuk, om de gedachtenspinsels op te schrijven. 

Het vliegt dan ook weer in één keer uit de wijsvinger. 

Natuurlijk ook uit mijn hoofd, maar dat gaat gelijk op. 

Oh, saberiejosia. Ik zal het wat gezongen hebben. 

Start een polonaise en ik ga los. Heerlijk zwaaiend met mijn rechterarm in de lucht. Het liefst voorop. 

De voordeur uit en de achterdeur weer in. 

Ik herinner me een gezellige avond in een net geopend hotel bij vliegveld Zaventem. (Onder de lezers zijn er vast meer) Iemand had een accordeon mee en het werd een partij, zoals ze die in dat hotel nog niet meegemaakt hadden. (Ze waren net open en nog geen Ollanders als gast gehad)

Via de keukens en de gangen. Het droge personeel deed uiteindelijk mee en we hadden de tent op z’n kop. 

Ach ja, herinneringen. Dansen, feesten...

Een mens knapt er zo van op. 

 

Helaas zit het er in Corona tijd niet in. Ik word al angstig bij de gedachte. 

 

Maar eens komt het moment, dat alles weer kan. Dan zal ik hossend meedoen en zingend door de straten zwieren. 

 

Eens......

Voorlopig alleen in mijn dromen. 

 

Weten jullie trouwens dat een polonaise de naam van een taartje is?

 

Een bakje van gezoet eiwitschuim, merengue, gevuld met slagroom. En als kers op het taartje........

Juist! Een stukje ananas. 

 

Bij de slimste mens zeggen de vraagstellers dan: Trouwens, wat weten jullie van koekjes?

 

Met hartelijke groet, 

 

Rietje