Kauwende Kauwen

Lieve vrienden,

Allereerst de oplossing van mijn raadseltje. De profieltjes op de achterzijde van het schilderijtje zitten erop gelijmd, omdat je er geen oogje aan kunt maken, want daarvoor is het aluminium plaatje te dun. Het bovenste profieltje hang je over een spijkertje. Door het onderste profiel, blijft het kunstwerkje keurig op dezelfde afstand van de muur. Opgelost! Met dank aan mijn lijstenmaker. 

Natuurlijk heb ik vandaag ook nog een lariekoekje. 

Wij hebben veel aangetaste Buxushagen in de tuin. Kaalgevreten door Buxusrupsen. Vorig jaar zijn er al een aantal hagen verwijderd, maar de nog knap ogende groenblijvers hebben we laten staan. Ze zijn de afgelopen maanden mooier groen geworden en zagen er weer gezond uit. Laat de Buxusmot dat nou ook gedacht hebben.... Lekker jong groen, ik leg mijn eitjes erin om te groeien. 

Nu legt zo een mot ongeveer 500 eitjes, terwijl het beest maar acht dagen leeft. 

Die eitjes worden 4 centimeter lange, felgroene rupsen en deze verpoppen zich in de achtergelaten spinsels. Om zo te groeien hebben ze de lekkere frisse Buxusblaadjes nodig. Daar worden ze denk ik zo mooi groen van, die beesten. Dus vreten ze mijn frisse haag opnieuw rechtstreeks naar een sneue, grauwe takjes haag. 

Volgens Bartjes, eten koolmeesjes deze rupsen graag. Of is de Eikenprocessierups bij deze geel/blauwe tsjilpertjes nou de favoriet? In onze tuin is dat anders. 

Er zijn veel Kauwen bij ons in het groen. Net als de eenden, krijgen ook zij geregeld een broodje van manlief. En ja hoor, bij ons tikt geen roodborstje tegen het raam, maar een kauwtje. 

Nu heeft manlief die Kauw eens vriendelijk toegesproken en gezegd: ”Voor wat, hoort wat!” Dat heeft die vogel goed begrepen en nu komt hij dagelijks voor de vijf uur borrel, oftewel de VUB, naar onze tuin en brengt z’n kornuiten mee. 

Met z’n allen zitten ze op de hagen en consumeren samen de borrelhap van de dag. 

Op de houten bank klemmen ze een rups tussen de klauwen en dan beginnen de Kauwen te kauwen. (Kou is met ou zonder w en kouw betekent: kooi, ja opgezocht!)

Een waar spektakel, een lust voor het oog. 

Ik probeerde er een foto van te maken, maar dan gaan die knapperds spontaan poseren. Rechtop staan. Een poot naar voren, koppie beetje schuin en naar me kijken met draaiende ogen. Als ik wegloop gaat hij weer vlijtig met z’n rups aan de slag, af en toe iets grappigs kraaiend naar z’n kornuiten. 

Voldaan vliegen ze daarna weer weg, de boom in. Dat kunnen ze van mij. Een schuilplaats voor de nacht zoeken bij ons. Mag ik dan bij jou? Tuurlijk!!!!!

Mijn haag zullen ze niet redden, maar schik hebben ze er wel van. En wij ook. 

Kraaiende kauwende Kauwen!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder 

Hakim Ziyech

Lieve vrienden,

Gisteren kregen we een kunstwerk thuisbezorgd. Een schilderijtje met de afbeelding van Hakim, de tovenaar van Ajax. Omdat we trouwe seizoenkaarthouders zijn. 

Het kunstwerk is geschilderd door Piro en persoonlijk gesigneerd door Hakim. 

Nu schilder ik zelf al heel lang, maar ben bijzonder gecharmeerd van dit kleine werkje. Eerst denk je dat het wat naïef geschilderd is, maar als je goed kijkt en dat doe ik met kunstwerken, dan zie je zulke typerende lijnen in het geschilderde lijf. 

De voetballer, Ziyech is zijn achternaam, is afgebeeld van kruin tot hielen. 

In AJAX-tenue en met zijn bekende rugnummer 22. Zijn magere lijf herken je meteen. 

Slungelige benen, armen gekruist boven het hoofd, een Andreaskruis vormend. 

En dit op een effen staalblauwe achtergrond. 

Het kunstwerkje is gemaakt op een aluminium ondergrond en op de achterkant zijn twee roestvrijstalen L profiel strippen gelijmd. 

Daar zit nou mijn probleem. Waarvoor dient dit? Werkelijk ik heb geen idee. Het is waarschijnlijk een ophang systeem, maar waaraan? Waarop?

Het schilderijtje ligt plat op ongeveer anderhalve centimeter van de ondergrond. Een haakje kan nergens doorheen. Ik zie ledverlichting erachter wel zitten. 

Of is het bedoeld voor alle fans, die tijdens de laatste wedstrijden voor de crisis, hun nagels afkloven en met de kale vingertoppen het plaatje niet van de tafel kunnen pakken. 

Morgen ga ik een kunstwerkje van mezelf ophalen, waarvoor ik een prachtige inlijsting gewonnen heb. Voor de creativiteit....

Ik zal het probleem eens voorleggen aan de lijstenmaakster. Wie weet? 

Trouwens, wie het weet mag het zeggen. 

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder 

Afval Scheiden

Lieve vrienden, 

Eergisteren moesten we een boodschap doen in een naburig dorp. 

Via de doorgaande weg reden we door een ander dorp een poosje achter een vuilniswagen. 

Manlief haalde ooit z’n groot rijbewijs, want hij zei: “Er is altijd werk, al is het achter de vuilniswagen, maar met het groot rijbewijs kan ik tenminste achter het stuur zitten”.

Meneer het Mannetje, stond iedere keer naast de vuilniswagen aanwijzingen te geven. Het was een hoge pief! Veiligheidshelm op, oranje hesje aan en iedere keer maande hij de, achter hem rijdende, auto’s tot stoppen. 

Meneer de Man, die ‘s avonds thuiskomt, z’n dampende voeten, na z’n schoenen net uitgetrapt te hebben, op tafel werpt en uitgeput roept: Vrouw, breng me een biertje. Het was weer druk op de zaak!

“Wij werken voor u, dank voor uw geduld!” stond er achterop de wagen. 

Ja, een verantwoordelijke job heeft deze afvalbegeleidingsmanager. (Scrabble!!!)

Wij hebben in onze woonplaats drie verschillende rolcontainers. Voor het groen, het plastic en het restafval. Zelf scheiden wij nog het papier, dat manlief tot een handzaam pakket bundelt met een touwtje en we scheiden het glas. Loopt aardig op, al die lege waterflessen.......

De groencontainer wordt eens per veertien dagen geleegd, de restcontainer iedere vier weken en de plasticcontainer ook iedere vier weken. 

Het papier, karton en glas brengen we zelf naar een afval inzamel plek. 

Onze zoon woont in dezelfde plaats als wij, maar dan precies aan de andere kant. 

Hij heeft op de hoek van de straat een ondergrondse container, waar behalve glas, alles in gaat. ALLES!!!! Er is ook een groen container, maar omdat bijna alle tuinen dicht gestraat zijn is er weinig groen. Konijnenhok afval, etensresten, groen, kortom alles mag erin. Die containers worden geleegd in eenzelfde vuilniswagen als ons “gescheiden” afval. Gaan ook naar dezelfde verbrander. 

Nou zijn wij behoorlijk netjes met het scheiden, maar soms denk ik weleens: ”ja dáág!” Dan gaat er zomaar iets in een verkeerde bak. Want als je denkt, dat alles op dezelfde hoop belandt, dan ben je weleens ongehoorzaam. 

Nu reden we dus achter, ik zal maar zeggen het kantoor van meneer het Mannetje. De aanwijzert. In dorp H, stonden de grijze restcontainers langs de weg, in dorp C, de groene groencontainers. 

Wie schetst onze verbazing, dat meneer het Mannetje de aanwijzing gaf om in dorp C de inhoud van de groen container, bovenop de inhoud van de restafval container uit dorp H te kieperen. Echt waar, manlief en ik reden er pal achter. 

We zagen het en roken het. Omdat we het roken, maakten we van de eerste de beste gelegenheid gebruik om de vuilniswagen in te halen. 

Het is dat we de afvalbegeleidingsmanager voor vol aanzagen, dus hij zal het wel goed gedaan hebben. Maar persoonlijk zou ik gezworen hebben, dat hij kleurenblind was. Voor een dergelijke verantwoordelijke job, kan kleurenblindheid natuurlijk niet, dus dat zal dan ook zeker niet zo zijn. 

Dus vrouw, geef die man z’n biertje, het was druk op de zaak!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder

Ik hou van Holland

Lieve vrienden, 

Wat boffen wij hè. Hier in ons land, waar wij zo een fijn klimaat hebben. 

Aan de kust wonen is heerlijk. Zomers niet te warm en in de winter niet te koud. Wanneer je een tijd in de tropen bent, denk je: oh, weer zon. Hier denken we dat nooit. 

Het weer in ons land is ieder seizoen anders. Natuurlijk is er verschil tussen zomer en winter, voorjaar en najaar. Maar niet zo extreem. Gewoon lekker afwisselend. 

Want het weer verandert per dag. 

We doen de gordijnen open en het is iedere dag een verrassing. En altijd stof om over te praten. Waar zal ik vandaag eens over schrijven? Ach, over het weer. Altijd goed. 

Neem nou Zuidoost-Europa. Boven de veertig graden momenteel. Er is permissie gegeven om de mondkapjes af te laten vanwege de hitte. Dat hebben we hier gelukkig toch zelden, zo een zinderende hitte. Nu is het overal gortdroog, (wat mij verbaast na de natte winter) maar de natuur herstelt zichzelf. 

Als het maar goed afloopt in Griekenland en Israël, met de verspreiding van het virus. 

Ik moet zeggen, ik heb de hele wereld over gereisd, maar woon toch het allerliefste in Nederland. Zwitserland, is ook een fantastisch land, maar te duur om te wonen. 

Gewoon hier in Nederland, is het allerfijnste. 

Misschien is dat ook de reden dat mensen soms gaan zeuren. 

Zeuren om meer. Meer van wat? Volgens mij is het zeuren om te zeuren. 

Er is immers weinig te wensen over in ons land. 

Laten we het afschalen van de Corona maatregelen maar aan de regering overlaten, want we doen het goed, zegt ons aller Mark. Tot nu toe doen de heren deskundigen het prima en hebben ze met alles gelijk gehad. 

We komen eruit. Voetje voor voetje, stapje voor stapje. 

En het zonnetje schijnt voor ons allemaal. Heerlijk toch? 

Ik hou van Holland!!!!!!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder

Tolkenwissel

Lieve vrienden,

Met stomheid geslagen was ik. 

Dinsdagavond zat ik, jullie waarschijnlijk ook, naar DE persconferentie te kijken. 

Manlief gaat altijd met z’n rug naar de tv zitten, omdat hij de gebarentolk zo hinderlijk vindt. Hij hoort niet wat er gezegd wordt, als de dame in beeld hevig staat te gesticuleren. 

Eerst stond ze links. Toen konden we nog iets over het beeldscherm hangen. 

Nu staat ze in het midden en kan dat niet meer. Dus de rug toekeren is dé oplossing. 

Het is wettelijk verplicht, om bij dit soort uitzendingen een gebarentolk in te schakelen. Toch vraag ik me af, waarom het niet ondertiteld wordt. 

En nu opeens gebeurde het. Een tolkenwissel. Jaha. Goed gelezen. Tolkenwissel. (Wordfeud/scrabble!!!!!)

Heel Twitter ging los en ik kreeg ook vreemde woordspelingen in het hoofd. 

Wat was er aan de hand? Had ze het uit de hand laten lopen? In de vingers gesneden? De hand overspeeld? Elders de handen uit de mouwen steken? 

Ze kondigde haar opvolgster niet eens aan. In de trant van: ik geef nu de hand aan…Ja, er kwam een blondje. Stak niet eens de hand op, zoiets als: Hi…! 

Ze stond er en liet meteen de handjes wapperen. En ze deed het prima. Denk ik...

Want nu was ook ik echt afgeleid. 

“Sprak” ze anders? Kon men haar net zo goed “verstaan? De wissel vond plaats, omdat het “tolken” met de oren, de handen en de hersens, buitengewoon intensief is, las ik achteraf in de krant. Persoonlijk begrijp ik niets van de gebarentaal. Alleen het woord hamsteren, heb ik de afgelopen tijd geleerd. 

Naar mijn bescheiden mening kan er echt beter ondertiteld worden. Kunnen ze geen verkeerde beweging of obsceen gebaar maken. Dan kan iedereen het “verstaan” en is de gebarentolk niet nodig. Oh? Niet mogelijk vanwege slechtzienden? Die kunnen de gebaartjes toch ook niet zien???? Efficiënter en goedkoper. 

In deze heb ik niets te zeggen. Gelukkig maar. Want ik zou al snel een wegwerpgebaar maken. 

Maar intens blij ben ik met het door mij geleerde harkende gebaar met mijn handen. Twee handen tegelijk. Toe maar!!Lekker hoor. 

Hamsteren!!!!!!!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder

Mondkapjes

Lieve vrienden, 

Bij onze apotheek hangt een brief, waarop geschreven staat dat diverse soorten mondkapjes verkrijgbaar zijn. 

Normaliter zou ik daar niet eens over nadenken, maar op dit moment vind ik het “een dingetje”. Vanmorgen trachtte ik een aantal vragen goed te beantwoorden, die gingen over de geldende Corona maatregelen. 

Tot mijn schrik, had ik precies de helft van de vragen fout. Dan ben ik zo arrogant om te denken, dat het gros van de Nederlanders ook de helft fout zal hebben. 

Denk ik zomaar...Misschien is dat niet zo hoor. Maar toch.... 

Zijn de regels misschien te ingewikkeld? Volgens mij wel. 

Je mag wel in het park op een bankje zitten met 1 vriendin (anderhalve meter) en als je alleen bent en je komt toevallig 2 bekenden tegen en besluit even op een bankje bij te praten mag dat ook. 

Maar als je met twee vriendinnen afspreekt om op een bankje in het park bij te praten, mag dat niet. Want dan is het een afgesproken samenkomst. 

Je bent met maximaal 25 mensen in een ruimte van 60 vierkante meter. Mag dat???? Echt niet!!! Voor 1 persoon 10 vierkante meter. 

Je woont in een huis met 4 collega’s en zit in een auto op weg naar het werk. Mag dat???? Ja, dat mag. 

Binnenkort gaan het HBO weer starten. Studenten mogen niet reizen met het OV en ook niet samen in de auto... Nou, schiet mij maar in de feestverlichting. 

Mondkapjes? Ja of nee? Zo ja, welke? 

Waarom zou je een mondkapje dragen, als het jou niet beschermt? Want dat doet geen enkel mondkapje, behalve de FFP2 maar die mag je niet buiten dragen, want die zijn, overigens geheel terecht, voor mensen, die werkzaam zijn in de zorg. 

Die kapjes beschermen 4 uur, daarna moeten ze in de vuilnisbak. €6,80 per stuk!!!!

Ik heb er 1 gekregen toen ik in de pijnpoli was. Half uurtje op gehad. Dus werkt het zeker nog 3 uur. Mag dat??? Nee, niet buiten, want voor de zorgmedewerkers. 

Alle andere kapjes kun je dragen om anderen te beschermen tegen jou. Iets dat die kapjes dus geen van allen doen. 

Dat van die mondkapjes is dus lariekoek!!!! Ja hoor, daar is tie dan. Lariekoek lieve mensen. 

Nou, ik hoef zo een ding toch niet op te zetten want soms moeten mensen die iets mankeren aan de longen even rochelen. Vies woord hè? Lekker om op te schrijven. Klinkt vies, is vies, maar het is niet anders. Die longpatiënten hebben op dat moment teveel slijm in de luchtwegen. Dus ophoesten, doorslikken, klaar. 

Dat voel ik aankomen, want het slijm zit dan al even in mijn luchtpijp. 

Dan ga ik al zover mogelijk weg staan van anderen, want als mensen mij horen hoesten, gaan ze snel een andere kant uit en kijken me eerst aan, alsof ze me willen vermoorden. 

Ik vind het prima hoor, maar dit is wel stigmatiserend voor mensen met een chronische longaandoening. Zij behoren immers zelf tot de kwetsbare groep…Vinnik....

Ik denk erover, toch maar enkele mondkapjes aan te schaffen voor je weet niet, maar ik weet in elk geval zeker, dat het mij geen bescherming geeft. Als ik zo een ding opzet, doe ik het als vriendelijk gebaar naar mijn medemens. Maar onthoud: het beschermt je niet!!!

Op dit moment voel ik al een lachkriebel opkomen, want als ik voor de lol, verstopt achter m’n mombakkes, rochel in het bijzijn van anderen, uiteraard veel verder weg dan anderhalve meter, rennen vreemden meteen naar de dichtstbijzijnde GGD om zich te laten testen. Die test is er voor iedereen als de mondkapjes, bij drukte in het OV verplicht zijn (omdat anderhalve meter daar niet mogelijk is).

Vreemde mensen schrikken dan van mij. Want dan ben ik iemand met een mondkapje, die heeft gehoest en misschien wel Corona heeft. 

Dat wordt dus lachen. Een typisch Marietje geintje. Om te pesten….

En ze weten niet, dat het hoesten en de benauwdheid van mij, het gevolg is van het griepvirus van twee jaar geleden, waaraan toen in Nederland 7000 mensen overleden zijn en er in Beverwijk geen plaats was in het ziekenhuis. 

Dus, ik wil hier linksaf…Mag dat??????

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder

Hoe gaat het?

Lieve vrienden,

Het gaat er niet om wat er gebeurt, maar hoe je ermee omgaat. Dat las ik ergens en dacht: Ha, een lariekoekje. 

Er zijn mensen, die iets ergs meemaken en daar maar over blijven praten. Iedere keer weer. Ze zijn getraumatiseerd en willen er steeds over blijven praten. Maar ik wil het niet steeds horen!

Leuke dingen worden een keer verteld en dan is het klaar. Jammer, want een leuke mop blijft leuk, al hoor je hem voor de tiende keer. Zeker als de verteller al voordat hij bij de clou is, zo moet lachen, dat hij niet verder kan. 

Vervelende dingen worden te pas en te onpas opgediept, opnieuw verteld, nogmaals verteld en nog eens. Zo kunnen mensen zeuren over ziek en zeer, zodanig, dat toehoorders er een punthoofd van krijgen. Vertel wat je mankeert en dat je daarom iets niet kunt of doet en dan is het klaar. Maar begin er niet steeds over. 

Dan zijn er mensen, die praten alsof ze helemaal nooit iets mankeren en altijd alleen contact opnemen als er iets leuks in het verschiet ligt. 

“Hallo, hoe gaat het? Ze wachten niet eens op jouw antwoord...Wij hebben het plan om naar Verweggistan te gaan. Ja, zo een behoefte om er even tussenuit te gaan”. Ja heerlijk! Het interesseert me geen barst, die leuke plannen. Vertel het achteraf of houd je mond. Ik ga golfen, eten bij driester huppeldepup... Oh, leuk. Wat kan ik hiermee? Herkenbaar? 

Eigenlijk nog vervelender dan mensen die zeggen “Ik ben ziek geweest”. Dan vraag ik met liefde: oh ja? En gaat het weer een beetje? Hoe kwam dat nou? Fijn, dat het achter de rug is. 

De mensen van de schone schijn hebben het altijd fantastisch. Nooit regen, nooit een rot hotel, nooit slecht eten. Het is altijd enig en kostelijk. Daar kun je als buitenstaander niets mee. Alleen maar zeggen: Oh!

Nou, het leven is bij niemand altijd enig en kostelijk. 

Wanneer je bij iemand je hart uit kunt storten en zeggen dat je het even niet ziet zitten, is veel aangenamer dan alleen maar roepen hoe enig het was. 

Soms is het gewoon pet met peren. Waardeloos hotel, slecht weer slecht eten, last van de darmen. Het gaat niet zo lekker met me. Zeg dat een keer en klaar. 

Net als: het was leuk, genoten, heerlijk gegeten, gewoon gezond gebleven, lekker weer. Klaar. Dan ben je volgens mij een veel gezelliger mens. 

Zo, hier wilde ik vandaag even lekker over zeuren, dan wordt de rest van de dag tenminste enig en kostelijk. Ik begin gezellig met koffievisite en een taartje. Oh? Zo!

Met hoopvolle groet,

Rietje Stelder