Winkelen

Lieve vrienden, 

 

Bijna de hele dag ben ik met mijn telefoon in de hand te vinden. 

 

Niet alleen om mijn Lariekoekjes te schrijven, maar voor alles. 

 

Het begint met de krant lezen, dan de Lariekoekjes versturen en dan reageren op de reacties op de Lariekoekjes. 

 

Tussendoor komt er nog weleens een telefoontje. 

Dan speel ik nog een spelletje en maak een boodschappenlijstje. 

Dikwijls ga ik nog even winkelen. 

Dit alles met mijn telefoon. 

Want we kunnen nergens heen. 

Ja, naar de grootgrutter of de bakker/groenteman/slager/drogist. 

 

En toch grijp ik dan nog mis en moet ik weer iets bestellen. 

 

De bezorger komt bijna dagelijks. 

Ik moet zeggen dat online winkelen went. 

Je kunt prijzen vergelijken. Dingen zoeken vanuit de makkelijke stoel. 

Waar verkopen ze een sierborden standaard? 

Zo kom je vele leuke bijzondere dingen tegen. 

 

Kun je op internet het aanbod van tweedehands kinderboxen bekijken. 

 

Zie je dat oma voor een paar tientjes een prachtige box aan kan schaffen. 

Met nog een lekker nestje erin. 

Zo vermaak ik mij tijdens de lockdown. 

In mijn inmiddels tot een gezellig hol veranderde huis. 

Met een glaasje om een uur of vijf, lekker zout koekje erbij. 

Een lekkere maaltijd. 

 

Zo komen we de winter door. 

Uitkijkend naar het voorjaar. 

Een koestering van de eerste zonnestralen. 

 

Ik zit mijn tijd wel uit en hoop thuis mijn mobiliteit wat te verbeteren. 

 

Dan ga ik straks met frisse zin het voorjaar in en kan ik misschien weer een keer een echte winkel bezoeken. 

 

En ik vraag me af, of ik dat nog wel leuk vind. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Ik hou van jou

Lieve vrienden, 

 

Liefde is, als je partner ook je beste vriend is. 

Iemand, die aanvoelt wanneer je hem/ haar, nodig hebt. 

 

In alle opzichten bereid is om je te helpen. 

Zeker naarmate je ouder wordt, heb je elkaar nodig. 

Het gaat niet eens om het doen, maar gewoon om een hand op je rug, 

die een steuntje biedt, als je het nodig hebt. 

 

Die zonder de bedoeling daartoe te voelen, jouw longen wat meer lucht geeft. Die je rechtop doet staan met de schouderbladen ietsjes naar elkaar toegetrokken. 

Iemand waar je mee kunt lachen. Iemand die je een stukje voorleest uit de krant. Iemand die een kopje koffie inschenkt, als jouw rug pijn doet. 

Maar ook iemand, voor wie je een lekkere maaltijd op tafel zet en die dan zegt: 

“Het was heerlijk”. 

Dat wist je wel, maar je hoort het zo graag. 

 

Iemand voor wie je vecht, als hij/zij kwetsbaar is. 

Iemand die om je lacht, als je iets stoms doet. 

Iemand die niets zegt als je vergeten bent om je make-up te verwijderen en je als een clown aan het ontbijt zit. 

Iemand waar je ooit voor koos om samen mee verder te gaan, iets waar je nooit spijt van kreeg. 

 

Ach wat een verhaal. 

En nu weet ik dat er mensen zijn, die zeggen dat het ooit zo was en dat ze het missen. 

Dat begrijp ik best en dat vind ik verdrietig. 

Maar er zijn ook mensen die het WEL hebben maar NIET zien en waarderen. 

 

Tegen hen zou ik willen zeggen: “Hou van elkaar! en wees elkaars vriend. 

Zie NU wat de ander voor je betekent. 

Want als hij/ zij er niet meer is, weet je pas wat je mist. 

 

Ik hou van jou

Ik hou van jou

Een dag 

Een maand 

Een eeuw 

Omdat ik weet

dat liefde lente is

Maar ook een beetje sneeuw

 

~Toon Hermans~

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Verdrietig

Lieve vrienden, 

 

Soms kan ik gewoon zomaar verdrietig worden in deze Corona tijd. 

Verdrietig om de medemens, die het moeilijk heeft, door eenzaamheid, verlies van baan, 

verlies van inkomsten, maar ook door ziekte en verlies van familieleden. 

 

Verdrietig om de managers in de zorg, die het in hun hoofd gehaald hebben om ook het kantoorpersoneel en zichzelf maar even te laten vaccineren, terwijl ze daar nog helemaal geen recht op hadden. 

Hierdoor weer andere mensen duperend. 

Verdrietig om alle thuiswerkende ouders, die zelf hun kinderen onderwijs moeten geven. 

Hoewel? Zij hebben nog werk. 

 

Verdrietig om de val van het kabinet. 

 

Waarom moet een heel kabinet boeten voor blunders van anderen met oogkleppen op en oordopjes in? 

Boeten voor het hele systeem van regelgeving, zoals leden van de tweede kamer, rechters, ambtenaren???

Dus eigenlijk iedereen die heeft meegewerkt aan het tot stand komen van de wet. 

Lost dit iets op???

 

Natuurlijk, iemand moet de verantwoordelijkheid nemen. Maar ook, moet het land uit de Coronacrisis getrokken worden. 

 

Nu in deze tijd aftreden, helpt de getroffen ouders echt niet. 

 

Een jongeman, die thuis rondloopt in een eikeltjespyama maakt als eerste, al tsjilpend, een vreugdedansje. Als een Amerikaanse president twittert hij erop los. 

 

Hij is mijn kleur niet. Nooit geweest en zal het niet worden ook. 

 

Bij de verkiezingen in maart, zal ik zeker weer op onze huidige demissionair minister-president stemmen. Hij heeft zich een plaats in mijn hart veroverd. 

 

Maar nu ben ik gewoon even verdrietig. 

 

Verdrietig om alles. 

Het zal wel weer overgaan, maar nu even niet. 

 

Arm land! 

Ik wens je beterschap, de kracht om door deze crisis heen te komen en ik zal trachten daaraan mijn steentje bij te dragen, door me aan de regels te houden. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Hierbij nog een gedicht van Paul van Vliet. 

Misschien is dat wel wat ik me voel:

 

“Een vreemdeling”

 

Ik voel me soms een vreemdeling in het land waarin ik woon Nederland dat land van jou en mij.

Ik voel me soms verloren in het land waarin ik woon.

Is dit mijn vaderland, hoor ik hierbij?

 

Ik kom er dingen tegen waar ik de oorsprong niet van snap

en vraag me af: heb ik niet opgelet?

Kan iemand mij vertellen

is dat allemaal van ons

Hoe komt dat hier? Wie heeft dat neergezet?

 

Waar komt die achterdocht vandaan

wie heeft die twijfel meegebracht

Dat domme navelstaren van vandaag?

Waarom zo onverschillig

Wie heeft ons hufterig gemaakt

onzeker, besluiteloos en vaag?

 

Ik voel me soms een vreemdeling

in het land waarin ik woon

Nederland dat land van jou en mij

Ik merk dat ik veel kwijt ben

in het land waarin ik woon

Het lijkt soms een land van vroeger en voorbij.

 

Waar zijn toch al die dingen

waar ik zo van hield

We waren dan wel klein maar hádden wat

Hoe kan die vrolijkheid nou weg zijn

en die tintelende hoop

Is er iemand hier geweest die heeft ‘t geját?

 

Waar is die Nederlandse lef

Waar onze originaliteit

en waar is de verdraagzaamheid van toen

waar dat voor niets en niemand bang

met onze wereldwijde blik?

We moeten het daar nú toch juist mee doen!

 

Ik wil dat niet: een vreemdeling zijn

in het land waar ik in woon

Ik wil hier ook niet weg of hier vandaan

want hier moet het gebeuren

Hier zijn wij neergezet

Dan moeten wij hier samen verder gaan

 

En als wij blijven bouwen

aan de toekomst van dit land

met visie en een nieuwe lijn

met ruimte in ons hart

en een uitgestrekte hand

Zal zelfs een vreemdeling

hier geen vreemdeling meer zijn!

 

Paul van Vliet

 

 

Dankbaar

Lieve vrienden, 

 

Gisteren kwam onze hulp even langs. 

 

Ze werkt nu niet, want wij willen niemand over de vloer, vanwege de Corona. 

Omdat ik jarig was bracht ze bloemen en een cadeaudoos met fijne badspullen. 

Ze weet dat ik dat heerlijk vind. 

 

Wat zijn mensen toch attent hè? 

Want dit hoeft ze echt niet te doen. 

Ze heeft het goed bij ons, maar heeft haar geld hard nodig. 

 

Als ik nu de kamer rondkijk, dan zie ik een zee van bloemen en cadeaus.

De tafel vol met de leukste en mooiste kaarten en dan voel ik me een gezegend mens. 

 

Dankbaar en blij met wat ik wel heb en nog kan. 

Het kleine groepje intimi, dat ik graag bij me over de vloer laat komen. 

Om beurten. De kinderen, de nichtjes. 

Een lieve vriendin uit de buurt. 

Ja, ik ben dankbaar. 

Bij mij geen hok vol, maar echte vrienden en dierbaren. 

Mensen die op elkaar kunnen bouwen. 

 

Dat is nou, wat ik noem 

RIJKDOM. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

 

Nachtrust

Lieve vrienden,

 

De verstoring van de rust in mijn hoofd houdt me ook uit mijn slaap. 

 

Alle dingen die van buiten op me afkomen, zorgen ervoor dat de nachten onrustig zijn. 

 

Boze bedreigende dromen ijlen door mijn lijf. 

Is het echt? 

Willen ze mij iets aandoen?

 

Iedere nacht ben ik in mijn onrustige geest op de vlucht, voor een grote dreiging. 

Ik ren en vecht voor mijn, ons leven. 

Om bij het ontwaken tot de ontdekking te komen, dat het opnieuw een boze droom was. 

 

Nu zijn er van die sterrenmensen, die zeggen dat het door de stand van de sterren en de maan komt. 

Daar ben ik altijd al gevoelig voor geweest. 

 

Ik laat het maar gebeuren. 

Maar mijn nachtrust is veranderd in nachtelijke strijd. 

Ach, het zal wel weer over gaan. 

 

“Komen die tijden, komen die plagen”, zei iemand vroeger altijd. 

Maar ik word graag met rust gelaten. Vooral in de nacht. 

Nachtrust, weet je wel. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

 

Graag wil ik iedereen hartelijk danken voor alle felicitaties in de vorm van bloemen, cadeautjes, kaarten, telefoontjes en berichtjes, die mijn zeventigste verjaardag in Coronatijd, feestelijk maakten. 

Het was een mooie, bijzondere verjaardag en ik ben zeker niet vergeten. Dank!!!!

 

Kleinhond

Lieve vrienden, 

 

Eppo was hier weer. Onze oppas kleinhond. 

Ze is zo ongelofelijk slim en aanhankelijk. 

Ik kwam thuis en liep een beetje moeilijk, door een blessure. 

Ze keek eens even naar me, liep naast me naar de stoel en legde eerst haar kop op mijn arm. 

Vervolgens legde ze haar voorpoten ernaast. 

Ze zag, rook en voelde, dat er iets niet was zoals anders. 

Ze bleef nog een poosje tegen me aan zitten en ging toen op mijn voeten liggen. 

 

Ik weet niet zo goed wat het is met honden. Een soort zesde zintuig? 

In ieder geval is het een vorm van sensitiviteit. 

 

Ik denk, dat ze het met name hebben bij hun eigen mensen. 

Hun manier van voor je zorgen. Liefde uiten. 

 

In ieder geval heeft Ep het heel sterk. 

 

En het is opvallend, want alle mensen die haar zien, zeggen: “Wat een leuk hondje”. 

 

En dat is ook precies wat het is. 

 

Een leuk, lief hondje. 

 

Of vinden ze de baas misschien leuk? 

Kan ook he. 

 

Ach, het kan me ook niet schelen. 

Want dat vind ik namelijk ook. 

Een leuke baas sr of jr, maakt niet uit, met een leuk hondje. 

 

En allebei nog lief ook, maar dat weten ze vast niet. 

 

Met hoopvolle groet, 

 

Rietje

 

Winterkost

Lieve vrienden, 

 

Eergisteren hingen we pinda-netjes en potjes pindakaas op, voor de vogeltjes en de muizen. 

Gisteren toen ik opstond en buiten nog de ochtendschemering mijn blik verduisterde, hoorde ik een vreemd geluid. 

Een soort tikken. En nog eens en weer een keer...

Een poosje later hoorde ik het opnieuw en maakte ik mijn man er attent op. 

“Dat zijn vogels”, zei hij.

“Geen muizen?” vroeg ik. Want jullie weten, een gruwel voor mij. 

“Nee hoor”.

 

Vanuit de kamer zag ik in de pruimenboom op het terras een stuk of vier kauwtjes zitten. Ik denk dat het een slopersbedrijf was. 

Arie de Beuker en Bram de Sloper, waren druk bezig om het netje te verramsjen. 

Vanaf de bovenkant hakt de een het stuk, zodat de ander de pinda’s er aan de onderkant uit kan pikken. 

Een teamwork van jewelste. Maar intelligent bedacht. 

 

Ik las laatst dat die vogels superintelligent zijn en dat bleek maar weer. 

De meesjes en vinkjes zaten keurig in een andere boom op hun beurt te wachten en pikten wat overgebleven was. 

De kleintjes kunnen nog wel in het potje met pindakaas kruipen, maar daar is ook al een flinke deuk in geslagen, door de grote jongens. 

 

Ze hadden duidelijk honger, want zo vlak na de nacht met vorst, zijn ze veel gewicht kwijtgeraakt met het warmhouden van hun lijfje, onder hun veren. 

 

Veel mensen hebben een hekel aan de kauwen, omdat ze de boel altijd meteen zo slopen. Dan zetten ze van die afzichtelijke plastic kauwen op de rand van het balkon. Nep kauwen, die echte kauwen af moeten schrikken. 

Maar het zijn ook levende wezens (net als de muizen) en als ze geen ander voer kunnen vinden, moeten wij voor ze zorgen. Vinnik

 

Ik kan in ieder geval genieten van de kwetterende slopers. 

Het vernuft waarmee ze te werk gaan vind ik heel bijzonder. 

En zonder gebruiksaanwijzing hè. 

 

Heerlijk, mijn gevleugelde vrienden. 

Alleen vraag ik me af, waar de merels zijn. 

Ze zullen toch geen slachtoffer geworden zijn van het Usutu virus, de uit Afrika overgekomen merelgriep, verspreid door muggen? 

Ik zie ze namelijk nergens. Het zal toch niet? 

Maar ze komen vast weer terug. 

Want nog even en ze zullen me weer wakker moeten zingen. 

Zonder het gezang van de merel wordt het toch geen voorjaar? Voor mij niet in ieder geval. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

Rietje