Kerklokken luiden

Lieve vrienden, 

18 maart 2020. Klokslag 19.00 uur. 

Het schemert buiten. Ik ben de tuin ingelopen, onze tuin bewonende eenden komen aangewaggeld en kwekken om een broodje. Dat heb ik, maar ik negeer ze en luister naar iets anders. Zoals aangekondigd beginnen de kerkklokken te luiden van alle kerken in het land. Ook hier in de buurt. Klokken van hoop en troost. 

Het dichtst bij mij luidt de klok in Velsen-Noord. Ik heb een warme doek omgeslagen, maar toch lopen de rillingen over mijn rug. Ik voel me nietig en machteloos, maar langzaam krijg ik het gevoel dat het kan. Dat het mogelijk is om hieruit te komen. 

Zijn er nog mensen die de ernst van de huidige situatie niet inzien? Die denken, ”ik conformeer mij niet aan de opgelegde regels”? Zou het? Ik weet zeker dat ze er zijn. Eigenwijze mensen. Betweters. Ze moeten het zelf weten, maar wat brengen ze anderen in gevaar. Tegen hen zou ik willen zeggen:” Laat het niet uit de hand lopen. Weet dat jullie ook verantwoordelijk zijn voor de medemens”. 

Het luiden van de klokken om klokslag 19.00 uur liet mij denken aan alle mensen die wel luisteren en zich aan de regels houden. Regels, die ervoor zorgen dat het niet uit de hand loopt, zodat straks, als de zwakkeren aan de beurt zijn en ziek worden, deze zwakkere mensen misschien goed geholpen en verzorgd kunnen worden. Zodat vele mensen genezen en immuun zijn. Zodat we het leven weer kunnen omhelzen. Zodat we kunnen dansen in de regen, zonder mondkapjes, maar in de kleding die wij gekocht hadden voor afgezegde feestjes. Zodat we kunnen bidden uit dankbaarheid. Dan zijn de gebeden van over de hele wereld verhoord en heeft het luiden van de klokken zijn doel bereikt.

Met hoopvolle groet, 

Rietje Stelder.

Binnen blijven

Corona overpeinzing

Vorige week vond ik het een lastig besluit om een afscheidszitting te cancelen.

Nu, vraag ik me af, of wij elkaar nog voor de zomer zullen ontmoeten. Of wij elkaar nog zullen kunnen ontmoeten....

Mijn kinderen hebben zondag hun puppy gehaald. Een Bordercollie van drie maanden oud. Ze kwamen haar laten zien in de tuin. Achter glas....

Volgens de kinderen, allebei arts, behoor ik tot de kwetsbare groep en mag ik niet naar buiten.

Ik zoek een beetje troost in mijn hoofd waar het met problemen goed toeven is. Dat weet ik uit eigen ervaring.

Waar je ook gaat of staat, altijd neem je jezelf mee. Je kracht en je zwakheden, je kunt er niet voor vluchten.

Uiteindelijk kun je je ook niet wapenen, tegen de huidige onzichtbare vijand die zich waar dan ook verschuilt en lacht om grenzen.

Grenzen dicht roepen regeringsleiders terwijl het virus al tijden latent onder ons aanwezig is.

We steken kaarsen aan, draaien mooie muziek, we kapen al het toiletpapier en we huilen een beetje door alle emoties. We weten niet waar het gevaar loert.

Het geloof heeft tegelijk met het virus een opleving gekregen en we worden gemaand tot bidden. Het ironische is dat kerken leeg moeten blijven. Zelfs het huis van God is besmettelijk geworden.

Mensen sterven in eenzaamheid maar was dat niet altijd al zo? De laatste stappen zette je toch altijd alleen?

Vorige week heb ik nog alles gedaan wat nu gevaarlijk is en niet meer mag. Mijn kinderen geknuffeld, een nicht van mij begeleid naar de laatste halte vóór het eeuwige, daarbij mijn familie getroost en met mijn nichtje een broodje gegeten bij die geweldige slager in Amsterdam.

Gisteren heb ik met vochtige ogen geklapt voor de hulpverleners en heel egoïstisch, met name voor mijn eigen kinderen, die de eerste opvang doen in het ziekenhuis. Was ik dankbaar dat mijn zoon voor de deur van het ziekenhuis een bos “dankjewel tulpen” kreeg van een lokale tulpen kwekerij.

Vochtige ogen??? Nee, de tranen stroomden over mijn wangen. Sentiment ten over, ik huil een beetje. Ik was al een paar dagen emotioneel incontinent.

Ik denk aan u allen. Thuis. Achter glas. Kasplantjes, want boven de 70. U blijft toch ook binnen hè?

We moeten elkaar blijven steunen. Per mail of per telefoon. Of per brief. Denken aan elkaar. Degenen onder ons die het, vanwege gezondheidsproblemen, extra moeilijk hebben. Degenen die eenzaam zijn.

Mijn kinderen, die vandaag vrij zijn, zetten via de achterdeur de puppy bij ons binnen. Zij gaan voor ons naar de supermarkt met een via de app gestuurd boodschappenlijstje. Het kleine hondje snuffelt ons huis af, staat met de voorpootjes op de tafel aan de koekschaal te likken en tovert een glimlach op m’n gezicht. Het hondje kijkt hoopvol naar mij. Ze krijgt niets, maar blijft hopen. 

Ze noemen haar Eppo. Ik noem haar Hoop.

In de tuin zijn de knoppen van alle bomen en struiken opengebarsten. En er is leven... en hoop.

Rietje Stelder 18032020

Tot stilstand gekomen

En dan opeens wordt het stil.

Een blokje om, een kijkje in de tuin, een interessant televisieprogramma.... Maar oh, wat is het stil.
Niet even het dagelijkse uitje naar de supermarkt, het praatje bij de bakker... We zijn verstandig en blijven binnen.
U vraagt toch ook of iemand boodschapjes mee kan brengen?
We pakken een boek of een reclamefolder, zetten een muziekje aan.

Toch heb ik steeds de neiging om te kijken of te luisteren of er nieuws is over het virus, dat erin geslaagd is, de mensen een halt toe te roepen.
Alsof de hogere machten besloten hebben dat het welletjes is. Dat de massale gekte van de wereldbevolking tot staan gebracht moet worden.
Dat over een poosje de luchtvervuiling veel minder is. Het massatoerisme gestopt is.  De criminaliteit minder geworden en de gewassen weer gaan groeien. Dat mensen weer dankbaar worden omdat ze nog leven met alles wat ze bezitten en iedereen die ze om zich heen hebben, veel of weinig.

Teruggeworpen op onszelf kunnen we tot rust komen en betere inzichten krijgen in wie we zijn, wat we zijn.
We hoeven niet te denken over uitjes, vakanties, verbouwingen...
We zijn dankbaar dat we er zijn en dat we door binnen te blijven, misschien een leven redden, omdat we niemand kunnen besmetten of besmet worden en zo hopelijk de virusuitbraak een beetje kunnen beperken.

Toch blijft het stil.

Godzijdank hebben we een telefoon die het nog doet en kunnen we daar gebruik van maken.
Voelt u zich eenzaam? Bel met de kinderen of met de buurvrouw of met een Mozaïekje. Daar hebben we elkaar toch voor.

U mag mij altijd bellen of mailen,

Houd in ieder geval contact met en een beetje zicht op elkaar.

Ik hoop vurig dat u allen gezond blijft.

We houden contact.

Rietje Stelder