Lieve vrienden,
Wat een heerlijke tijd was het, toen je nog door je vader of moeder voorgelezen werd. Pinkeltje of een sprookje uit het Spookjesboek van Moeder de Gans.
Ach, het was altijd fijn. Tegen vader of moeder aankruipen en dan alleen maar luisteren, je hoorde hun rustige hartslag en was niet angstig.
De meeste verhalen kende je, maar toch bleef het spannend. Heel spannend.
De sprookjes begonnen altijd met de zin: “Er was eens…”
Wat was het toch heerlijk om te horen dat de buik van de boze wolf opengesneden werd en Grootmoeder, niet gehinderd door enige gêne, omdat ze slechts gekleed was in haar nachtjapon, ongedeerd uit de buik van de boze wolf kroop. De buik van de wolf werd gevuld met stenen en hij werd in de vijver gegooid. Dood!
Wat een opluchting. Grootmoeder was gered!
Sprookjes zijn verhaaltjes van anonieme herkomst en hebben dikwijls een anonieme auteur, met als hoofdrolspeler stereotype personages, in een verhaal met een voorspellend karakter en terugkerende formuleringen. Ze bevatten een impliciete moraal en belichamen de sociale wijsheid van hun omgeving.
Heb je dit nou zelf verzonnen, Rie?? Welnee, gewoon uit de Googledoos.
De sprookjes gaan over Koningen, prinsen en prinsessen.
Sprekende dieren, elfen, kabouters, draken, ganzen.
Heksen, boze stiefmoeders, feeën en ander gespuis.
Aan het eind verslaat het goede altijd het kwade.
Het gaat over normale mensen, die in abnormale situaties terechtkomen.
Zo raakt een mooi meisje in coma, doordat ze een giftige appel van haar lelijke, jaloerse stiefmoeder verorbert. Die lelijke stiefmoeder prikte zich daarna, terwijl ze met gouddraad een haarvlecht voor haar eigen dochter aan het spinnen was.
Wat denk je? Gouddraad allergie, hartstikke dood.
Afijn, het mooie meisje met haar met iets té wit gepoederde neusje, werd door zeven dwergen in een glazen kist opgebaard en na een tijdje wakker gekust door een prins, die toevallig langskwam om te kijken of het mooie meisje ook glazen muiltjes aanhad. Muiltjes die na een bal op het paleis zoekgeraakt waren. En nou werd er iemand gezocht, die ze misschien te gelden wilde maken om de neus te kunnen poederen.
Nou, daar ben ik toch wel even lekker bezig hè.
Ik schend de wet op de privacy, want de onappetijtelijke bonusmoeder noem ik lelijke stiefmoeder. Ik vertel dat ze een gouddraad allergie heeft en ik schrijf dat ze hartstikke dood is. Ik zou moeten schrijven dat over de aard van het letsel geen mededelingen gedaan kunnen worden.
Een stalkende prins, die met een babbeltruc langs de huizen gaat, om vrouwen aan te randen. Want zo heet dat. Hij kuste haar, terwijl ze daar geen toestemming voor gegeven had.
Ze lag verdikkeme in coma, die meid.
En hij paste mond op mondbeademing toe. Althans dat beweerde hij.
Maar ja, het mocht niet.
Hij mocht haar wel zoenen, maar dat moest ze eerst goed vinden.
Dus de afbeelding van de kussende prins is voortaan te bekijken in boekjes die onder de toonbank bij de vegetarische slager liggen. Want volgens de slimmeriken van de TU Delft, moet iedereen vegetarisch eten. Milieu!!!!
Kortom, waar meut het naarteu, waar meut het naarteu.
Eerst Zwarte Piet, toen de Gouden Koets, toen Pasen. Ja, dat heet nu eierfeest.
Het verhaal van onze taal, die naar de gallemiezen geholpen wordt.
En nu dan het sprookje van Sneeuwwitje.
Kan niet, mag niet meer.
Klaar!
Maar ja, ik denk dat de meeste opa’s en oma’s toch al gedwongen zijn om lullige verhaaltjes voor te lezen. Want de opvoedkundigen vinden het al jaaaaren gewelddadige verhalen, die sprookjes.
In een conflictsituatie tussen ouder en kind, moet er een compromis gesloten worden. Ja echt, praten!
Een beetje dreigen met moraal en een lijfstraf is al heel lang verboden.
Nee, niet door mij hoor. Een flinke corrigerende kletser werkt uitstekend!
Ben ik doorgeslagen? Kijk eens naar het onbeschofte gedrag van de kinderen in supermarkten en in parken. Hoor ze krijsen als ze hun zin niet krijgen.
En lees anders mijn verhaaltjes nog eens.
Want die lopen meestal goed af.
En ze leefden nog lang en gelukkig
Met hoopvolle groet en blijf gezond.
Rietje
