Pakjes

Lieve vrienden, 

 

 

Pakjes, pakjes en nog eens pakjes. 

 

Omdat de winkels gesloten zijn en een mens toch mis kan grijpen aan bepaalde zaken, doe ik veel boodschappen online. 

Niet van de grootgrutter, maar gewone dingen. 

TL buizen, ondergoed, kleding, schoenen, slagroomtruffels, een goedkope leesbril, kaarsen, gezellige spullen voor in huis…Wel alles uit winkels waar ik normaal ook koop. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen, dat ik al jaren het meeste online koop. Vanwege mijn fysiek. Het is niet anders. 

 

Dagelijks komt de pakjesmeneer aan de deur. Ook hij verdiende en kreeg een kerstgratificatie van ons. Kun je nagaan. 

Meestal is het pakje voor ons, soms voor de buurman. 

Zelfs bloemen bestel ik online en die haal ik op bij de winkel. 

 

Struinend over het internet en altijd lukt het weer om iets goeds te vinden. 

Pleisters, kappersshampoo…. Zelfs de Staatsloten. Want als je niet meedoet, weet je zeker dat je niet wint. 

Typisch, hoe snel het went en hoeveel gemakkelijker het is. Uitverkocht bij de één? Gewoon nog te koop bij de ander. Soms bij de ander nog in de sale ook. 

Ik begrijp het geklaag van de winkeliers, maar als je het leuk aanpakt, kleding gewoon showen op Facebook en gratis versturen, doe je goede zaken. 

Voor de tweede keer in deze lockdowntijd, moet er iets retour. 

 

De vorige keer stond de meneer van de sigarenwinkel met een gezicht van zeven dagen onweer achter de toonbank, om het pakje in ontvangst te nemen. 

Hij mag geen tijdschriften verkopen, geen staatsloten, geen enveloppen en natuurlijk geen rookwaren. 

Ik kan me zijn chagrijn goed voorstellen. 

 

Want wie gaat er straks nog voor een staatslot naar deze winkel??? 

De tijdschriften pak je meteen bij de grutter mee. 

Maar hij zal er best iets aan verdienen. Aan het retour nemen van de pakketjes. 

 

Nee, dan de kappers. 

 

In mijn haar zitten inmiddels schuifspeldjes. Want het blijft niet meer in model en hangt voor mijn ogen en de kapsalon is nog wel even dicht. 

Sneu voor de kappers. 

Ik vrees dat ik na de lockdown echt minder frequent naar de kapper ga. Het gaat goed zo en het scheelt best wel geld.

Arme Figaro. 

Ik vrees dat samen met mij, vele dames tot deze conclusie gekomen zijn. 

Misschien komt het goed, misschien niet. 

 

 

Misschien komt onze Majesteit wel even een bliksembezoekje aan je brengen. Dat doet hij immers geregeld, nadat hij met een reisje de mist in ging. 

Charmeoffensief!!!!

Even langs bij de dame van de vernielde winkel in Den Bosch. 

Veilig bewaakt door de harde kern van de lokale voetbalclub. 

 

Zou het helpen? 

De tijd zal het leren. 

 

En anders zoekt het bedrijf van de Majesteit nog een hovenier, een raadadviseur en een hoofdarchivaris. 

 

Ik las dat deze functies vacant zijn. 

 

Dus Figaro, probeer ook eens een haagje te knippen en wat kleurnuances aan te brengen in een bordertje. 

En wie weet. 

Koninklijke struiken knipper. Je verwacht het niet!

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Amsterdam (Nieuw) Zuid

Lieve vrienden, 

 

Gisteren waren we even een nostalgisch rondje doen door Amsterdam. 

Tenminste, door mijn oude buurt. 

De huizenblokken, die er staan, bekijk ik toch met heel andere ogen dan vroeger. 

 

Mijn oude middelbare school is werkelijk een schitterend gebouw, 

een Rijksmonument gebouwd tussen 1921 en 1924. 

Op enkele hoeken zijn beeldhouwwerken te zien van Hildo Krop. 

Terwijl ik het vroeger niet zag, zie ik het nu als een waar kunstwerk. 

 

Geen wonder dat ons huidige huis ook gebouwd is in de stijl van de Amsterdamse school. Precies mijn smaak en uit dezelfde tijd. 

Vele details in ons huis, waren ook aanwezig in mijn oude school. 

 

De betegelde vloeren, de trapleuningen, het glas in lood. Jammer genoeg is in mijn huis veel van het originele in de loop der jaren verloren gegaan. 

Maar ook zijn er dingen, die je in nieuwe huizen niet na kunt bouwen. 

Dit tot ongenoegen van velen. 

 

Toen wij door de straat reden, die parallel loopt aan de straat waar ik in Amsterdam woonde, zag ik dat ze gevels aan het restaureren waren. 

Scheuren in de voegen waren gerepareerd. 

Tot mijn afgrijzen zag ik, dat deze scheuren bijna wit gevoegd waren. 

Zo waren de scheuren goed zichtbaar in de verder antracietkleurig gevoegde gevels. Je moet toch zot zijn om zoiets te doen. Wat een zonde!!!

 

Op de plek waar Amsterdam in mijn jeugd ophield en waar ik schaatste op de slootjes en tenniste tussen de weilanden, is nu de Zuidas verrezen. 

De architectonische hoogstandjes, die daar gebouwd zijn en nog steeds gebouwd worden, zijn van een nieuw soort buitencategorie. 

Als je zelf niet achter het stuur zit, kun je het goed bekijken en blijf je je afvragen hoe de gebouwen kunnen blijven staan. 

De daar gevestigde bedrijven, moeten onbeschrijfelijk veel geld verdienen, want de dure gebouwen zijn gebouwd op de duurste grond van Nederland. 

 

Waar vroeger de Boerenwetering nog liep, als afwatering van het veengebied Amstelveen, houdt deze vaart nu op in een vijver tussen RAI en Beatrixpark. 

De landelijke buurt aan de zuidkant van Amsterdam is een landschap van staal, glas, beton en marmer geworden. 

Hier, tussen de kantoren, wonen en werken de beter gesitueerden en de voetballers van een bekende Amsterdamse club. 

Je struikelt nog weleens over ze, als je in die buurt naar de grootgrutter gaat. 

Ik vraag me af, of de spectaculaire gebouwen ooit door mijn kindskinderen opgemerkt gaan worden. Misschien wel. 

En of mijn oude school er dan nog staat? 

 

De oude schoolplaten waren allang weg... 

 

Bali, Lombok, Soemba, Soembawa, Floris, Timor, enzovoort, zong de cabaretgroep Donkey Shocking. 

 

Ik heb geen glazen bol. 

Toen ik nog naar school ging, kon die school wat mij betreft afgebroken worden. 

Nu ben ik blij, dat hij er nog staat. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Natura Artis Magistra

Lieve vrienden,

 

Artis, de leeuwen moeten weg.

Het verblijf van de leeuwen staat op mijn netvlies en in mijn geheugen gegrift.

 

Als jong meisje, had ik een abonnement op Artis. Voor een bepaald bedrag mocht je er altijd naar binnen. Met een tramkaart op zak zwierf ik daar nog weleens rond.

 

Schuin tegenover de leeuwen, zat altijd een man te tekenen.

Op een dag vroeg hij, of hij mijn portret mocht tekenen. 

Gewoon op een papiertje van zijn blocnote.

Het is goed gelukt en ergens in mijn tekeningen-map heb ik het bewaard. 

Gewoon een velletje van een blocnote. 

Het zit toch zeker al 55 jaar, misschien zelfs langer in mijn map.

 

Het tekenen van de man intrigeerde mij en ik vroeg hem, of ik met hem mee mocht tekenen. Zomaar schuin tegenover de leeuwen, zaten we dan samen te schetsen. We zeiden weinig tegen elkaar, maar waren beiden blij met elkaars gezelschap. 

Hij gaf mij af en toe wat aanwijzingen voor mijn schetsen en soms droomde ik weg met mijn blik gericht op het leeuwenverblijf.

 

Eigenlijk vond ik het zielig. Die grote wilde beesten op zo een kleine ruimte heen en weer lopend. Ook de zwarte panter vond ik sneu. Steeds maar van links naar rechts en weer terug zwalkend. De beesten verveelden zich kapot.

 

Een paar jaar geleden was ik uitgenodigd voor een bezoek aan Artis.

Jaren was ik er niet geweest. Zoveel zaken zijn veranderd. 

De meeste verblijven herkende ik niet meer. 

Maar het leeuwenverblijf was nog hetzelfde.

Nog steeds vind ik het zielig.

 

Een groot ruim verblijf zou voor de beesten een zegen zijn. Maar ja, geen centen.

Crowdfunding-acties zijn gestart en het zal vast wel goed komen. Want ik heb altijd de indruk, dat zulke berichten in het nieuws komen om geld in te zamelen.

 

Het lijkt mij een goed idee, als de ING, je weet wel, die bank met de leeuw als logo, het bedrag aftikt. Geld genoeg, denk ik.

 

Maar ja, wie ben ik.

Ik ben de bejaarde vrouw, die als jong meisje zat te tekenen, schuin tegenover de leeuwen.

Het meisje, dat daar startte met het tekenen. Een hobby, die altijd bij me gebleven is.

 

Ik vraag me af hoeveel mensen begonnen zijn met het tekenen in Artis.

 

De plek nodigt daartoe uit. Mij in ieder geval wel.

 

“Natura Artis Magistra”

 

De natuur is de leermeesteres van de kunst.......!

 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond,

 

Rietje

Vroeger was alles beter

Lieve vrienden, 

 

Daarnet zag ik een foto van de vuilniswagen van vroeger. 

Een lachende man met een wit schort voor en een ratel in de hand, 

hing half uit de deuropening. 

Ik weet het nog goed. 

 

Als je de ratel van de vuilnisman aan het begin van de straat hoorde, bracht je de zinken vuilnisbak naar de straat en als hij geleegd was, zette je hem weer binnen. 

Niks vuilnisbakken langs de straat, niks ondergrondse containers voor de plastic vuilniszakken. 

Onder in de zware metalen bak lag een krant, om het vocht te absorberen. 

De vuilnisman kwam veel vaker dan nu. 

Ook de asladen werden in de vuilnisbak leeggegooid. 

Ach wat een tijd. 

Daarna werd de straat keurig geveegd of geschrobd. 

Alles werd toen goed schoongehouden. 

 

Lege flessen werden weggebracht en hergebruikt.

Met proppen krantenpapier werden de ramen nagewreven,

maar ook groenten en vis werden in een oude krant verpakt. 

Want plastic bestond nog niet. 

Zelfs de papieren boterham zakjes werden soms hergebruikt. 

We hadden minder afval. 

Augurken kochten we los bij de zuurman. 

Melk in een kan. 

Om het brood zat een stuk papier waar je het vast moest pakken. 

Sinaasappels gingen los in het boodschappen netje. 

Een nieuwe houten tandenborstel zocht je uit een grote mand. 

Dan moest hij eerst twee uur uitgekookt worden. 

Want wie had die borstel al in z’n handen gehad? 

 

Nu zie je bergen afval naast de containers liggen. 

De zakken stukgescheurd door meeuwen, katten, vossen of ratten. 

Mensen zijn nog steeds in de overtuiging dat brood voor de vogeltjes is. 

Maar het is voor de ratten mensen. Heus. 

Het ongedierte rukt op. Steeds vaker zie je de beesten gewoon lopen. 

Af en toe een vos in de straat? 

Tamelijk gewoon hoor. Van al mijn buren zijn de kippen afgeslacht door Reinaert. 

Wat properheid betreft, verlang ik wel eens terug naar de geur van Lodaline en opgeklopte Sunlight zeep. 

 

Maar ja, toen was alles nog simpel. 

Geluk was heel gewoon, zegt men. 

Maar ook die tijd had zo z’n problemen hoor. 

Ik verheerlijk het niet, maar de goede herinneringen zijn gelukkig gebleven. 

Een mens was blij met weinig.

 

Maar uitkleden voor de kachel en dan rennend naar je steenkoude bed met een kruik tegen je buik gedrukt? De bloemen vanbinnen op de ramen? 

Dat wil ik echt niet terug. 

Dan is de CV of de vloerverwarming toch een zegen. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

Vaccineren

Lieve vrienden, 

 

Vaccineren. Het kan nog even duren. Conflicten tussen de EU en de producent die door de regering zelf uitgezocht is, hebben de levering van vaccins voor het eerste kwartaal, teruggebracht naar een veel lager aantal dan afgesproken. 

 

Ik wacht geduldig af. 

Maar ik heb best overal een mening over. 

Eén van deze meningen ga ik met jullie delen, met het risico, 

dat jullie mij ontvrienden of iets van die strekking. Het zij zo. 

 

Eerst worden, na het zorgpersoneel in de frontlinies, de mensen in verpleegtehuizen gevaccineerd en dat begrijp ik niet. 

 

Welke mensen in het verpleegtehuis, zijn hierbij gebaat? 

De familieleden misschien, maar niet de mensen zelf. 

Zij kunnen toch nergens heen, zo ze dat al willen? 

 

Mijn schoonmoeder, in het verzorgingshuis, die over vier maanden 100 wordt, wil die prik helemaal niet, hoewel ze in haar hoofd nog op de fiets aardappelen haalt aan de rand van onze woonplaats. 

Ze heeft geen fiets en geen fornuis en de aardappelboer is al jaren geleden overleden. 

Maar zelfs als ze het vaccin wel zou willen, is ze nog niet aan de beurt. 

 

Want de patiënten in verpleeghuizen gaan voor. Niet het personeel he, de patiënten! 

Ik begrijp het niet. Echt niet. Die kunnen toch nergens heen??

 

Er zijn in Nederland nu ongeveer 160.000 vaccinaties gezet. 

Nog ruim 300.000 liggen in de opslag. 

 

Waarom????? Leg mij uit hoe ik een injectie moet toedienen en ik wil best ‘s nachts prikken. Want een dag duurt niet van negen tot vijf, dames en heren ambtenaren. 

Met mij willen vele anderen helpen, denk ik. 

Gewoon dag in dag uit, iedereen vaccineren tot het vaccin op is. 

Maar dan wel de mensen, die de prik zelf kunnen komen halen he. 

Want die nemen nog deel aan de samenleving en willen dat weer zonder angst kunnen doen. 

En als zij gevaccineerd zijn, kunnen ze de mensen in het verpleeghuis niet besmetten. 

 

Jammer genoeg heb ik er niet voor gestudeerd en die meneer met die schoenen, die eigenlijk gewoon onderwijzer is, moet het mij maar eens komen uitleggen. 

 

Maar dan wel zo, dat ik denk: Joh, schoenenman, DAAROM heb jij die baan. 

Wat knap bedacht!!!

Ik begrijp het nu helemaal. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

Rietje

Geschokt

Lieve vrienden, 

 

Geschokt door de onwerkelijke gebeurtenissen in ons land, 

ben ik een keer met stomheid geslagen. 

Ik heb hier geen woorden voor. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje

I Amsterdam

Lieve vrienden, 

 

Een foto van een wereldberoemd museum. 

Ons Rijks in Amsterdam.

Niet zomaar een foto 

De hekken van de doorgang zijn gesloten!!!

 

Ik heb dit nog nooit gezien.

 

Terwijl raddraaiers hun gang gaan, wordt de Nachtwacht daar permanent tentoongesteld. 

De Nachtwacht. Een groep leden van het schuttersgilde en enkele burgers, 

die de straten door liepen om de stad te beveiligen bij oproer. 

Geschilderd en gesigneerd in 1642, door Rembrandt van Rijn. 

Een van de beroemdste schilders ter wereld op dit moment. 

 

Hadden wij een Nachtwacht gehad, dan was het misschien niet eens zover gekomen. 

Voorkomen is immers beter dan genezen. 

Dan waren de onderkruipsels van deze stad misschien in hun duistere spelonken gebleven. 

Samen durven ze. Gewapend en bewapend vernielen zij andermans spullen. 

Met stenen, hamers, ploertendoders en andersoortige voorwerpen. 

Zo slaan en schoppen zij mens en veel erger, dier. 

 

Spullen, zuurverdiend of betaald met belastinggeld van ons allen worden niet alleen vernield, maar ook gestolen en besmeurd. 

Doorgesnoven nietsnutten zijn het. Uitschot, raddraaiers. Lui, die zich gedragen als verwende kinderen, die hun zin niet krijgen. 

En de nette demonstranten? Die hadden een uur de tijd om de plek te verlaten. 

Een uur!!

 

Maar dat is waarschijnlijk niet doorgedrongen in hun benevelde brein. 

 

Voor het Rijksmuseum stond “I Amsterdam”

 

Mevrouw de burgemeester liet het enkele jaren geleden weghalen. 

 

Voorzienige blik. 

 

Zij niet, ik ook niet meer. 

 

Met hoopvolle groet en blijf gezond, 

 

Rietje